..:ilhan kaplan:..

BEYAZ DUA

2012-01-02T16:22:00.004+02:00

Ey beyaz duam!

Dudağından dökülür iplik iplik

Kalbine yansır olağanca güzellik

Saçılır etrafa gül kokan nefesinle

Murad buyurur, hayat bulur

Yüreğine müştak olan bu yiğit

Ey beyaz duam!

En beyaz duamsın beş vakitte

Özlenen ve beklenensin gündüz gece

Savrulur saçlarından bir seher yeli

Serper gönlüme kokunu elvan elvan

Hasrettir gülüşüne bu sevdalı deli

Ey beyaz duam!

Yağmur olup inersin yeryüzüne çisil çisil

Nefes alır toprak, gül açar bahçemde

Bülbül ağlar, figan eyler sensiz gece sessizce

Aşka müştaktır bir kutlu vakitte bir sen

Bir de gözlerinde kaybolan ben

İlhan KAPLAN

GELMEDİN YİNE

2012-01-02T16:13:00.001+02:00

Kaç mısra dizdim yollarına sevgili

Geceler boyu

Şiirin gözyaşıydı aşk olup yağan

Kâğıda düşen soğuk resim

Sevdanın kıyısında

Hüznün koynunda

Gelmedin yine

Mai kurdeleler bağladım

Dallarına hayatın

Geceye düşürdüm namütenahi

Şehrin çığlıklarını

Gözyaşım deryadan aşkın

Aşkın burhanı oldun da

Gelmedin yine

Gül bile senden sonra güldü

Kırmızı nihan bakışıyla

Yaprağı sığınak sağanak sağanak

Setretti güzellerin kutsalını

Senden sonra ne sevdalara daldı

Âşıklara dağıtıldı da

Gelmedin yine

İlhan KAPLAN

YÜREĞE ( NİSANA) DÜŞEN KATRE

2012-01-02T16:11:00.002+02:00

Nisan yağmurudur ekinleri en çok doyuran. Nisanda yağan yağmurdur insanları uyaran. Yağmur deyip geçemeyiz. Ne acılar saklar içinde, ne hüzünler vardır bilemezsiniz. Ayrılık da taşır içten içe, sevinci de getirir gündüz gece.

Bazen yeniden diriliş fısıldar fersiz yüreklere

Yüreklere muştu olur çiçek olur açar gözlerde

Nisanda düşer o Damla toprağa. Yıllar, asırlar önce... İnsanları yağmura en muhtaç olduğu bir anda, kupkuru bir çöle düştün bir müjdeyle. Öyle bereketli geldin ki sen, kuru toprağı yeşile bezediğin gibi kurumuş gönülleri de yine sen suladın, onlara doğru yolu gösterdin. Bir on dört asır geçti şimdi aradan. Senin suladığın toprağın yeşilliği o gün olduğu gibi bugün de var. Ama insanlar o günden daha çok muhtaç şimdi yağmura. Muhtacız sana. Hislerimiz, duygularımız o kadar dumura uğramış ki, muhtaç olduğumuzun bile farkına varmıyoruz. Seviyoruz diyoruz, sev(e)miyoruz. Söylediklerini uygulamıyoruz.

Neden Efendim! Neden seni unuttuk, ya da neden unutturulduk! Yine seni anan, yüreği sana yanan ümmetiniz ve umutluyuz. Bir gün bu kayıp gönüllerin (benim) de elinden tutacağını biliyoruz. Bir kere dünya gözüyle göremedik, bari rüyamızda görsek yüzünü. Bize reva görme n’olur?

(Ah ben, ah ben şu satırları bile kaleme alırken öyle mahcubum ki sana. Her dediğini yapamayıp da seni özlüyor olmamdan hicap ediyorum. Ama ben seni özlüyorum. Bin canım olsa hepsini de sana, yoluna feda ederim.)

Ey Sultanım! İnsanlık toprağı sana, nisan yağmuruna, aç; yürekleri senin soluğuna muhtaç. Düştük, yanıldık, yolunun yolcusu olamadık belki de; ama sen En Sevgilisin, Sevgililer Sevgilisisin, O’nun Habibisin. Bekliyoruz, geleceğin ümidiyle yine bir bahar, bir nisan yağmuruyla.

Çıkıp gelmesi beklenen olur her nisanda

Nisanda yağmur ve gül semboldür âşıklarda

Her sene Kutlu Doğum’u vesile ettik, bahane ettik yüreğimize yağmana. Gülleri derdik, güllerle geldik. Gül saçtık her yana. İnsanlar içinde sen neysen, çiçekler içinde gül de sen... Gül mevsiminin hayalini kurduk, gül kokusu aradık zemheri karanlıklarda. Nisanda açmaya durdu goncalar, ümitle dolduk yine. Sonra cama koştuk her yağmurda. Yağmura baktık, her seferinde sen aklımıza geldin, “Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım” dedik naatlar yazdık gecelerde. Toprağımız o kadar çok kurudu ki başka bir şey düşünemedik. Seni düşledik, sana susadık. Yağmuru ve gülü yoldaş ettik hayalimize.

Güzelliğin Hayy’dan yansımasıdır Nisan’a

Nisana düşer yağmur, ulaşır sonsuzluğa.

Gel Efendim, bu nisanda yine. Bu sefer nisana değil yüreğimize düş. Düş ki ağzının diriltici nefesiyle yeniden doğalım. Hayy’dan geldik (özümüze ulaşıp), Hû’ya gidelim.

İlhan KAPLAN

YAĞMURLU BİR HAYAL

2012-01-02T16:04:00.001+02:00

Düşüyor yağmur bir bir yüzüme ve

Rüzgarla savrulan saçlarıma, sinsice.

Gözlerim bilinmezde, uzakta, bir ufukta

Gönlüm bir yalancı sevdayı kovalamakta

Ruhumu okşamakta esen tatlı meltem

Aşkınla oldu şu garip gönlüm sersem

Gökyüzü karanlık ve aydınlatan şimşek

Ve sadece ben yürüyorum gözüm pek

Salınıyordu ıslak saçlarım yüzümde tel tel

Ve ruhumda beni benden alıyordu bir yel

Bu ılık mevsimde bende yalnız duygular

Dört yanımı sarmış korkunç heyûlar

Divane olmuş bu gönlüm aşkın ile biçare

Döner durur gece gündüz pervane

Bir on dört rüzigar... yalnızım, yalnızız.

Gönüller nâlan, gözler giryân oldu sensiz

İlhan KAPLAN

GÜNEŞE VEFÂ

2012-01-02T16:00:00.002+02:00

Senin mihr ü vefâ gösterdiğin ağyâra çok gördüm

Galattır kim seni bî-mihr okurlar bî-vefâ derler

Fuzulî

Günümüz Türkçesi:

Senin güneşe dahi vefa gösterdiğini başkalarına çok gördüm.

Kimilerin seni güneşsiz görüp vefasız demeleri doğru değildir.

Açıklama:

Şâir bu beyitte sevgilinin güneşe karşı olan sadakati ve onun başkaları üzerindeki tesiri üzerinde durmuştur.

İlk mısrada görüldüğü gibi şâir sevgilinin vefasının yüceliğinden bahsetmektedir.

“mihr ü vefâ gösterdiğin” Demesi günlük hayatta gayriihtiyarî bile her insanın vefalı olduğu bir cisimdir güneş. Sabahları odamızdan içeri girmek için diretince perdelerini açar insan ona. Ne zaman güneş gitse, bulutlar kaplasa etrafını insanın, o zaman içinde bir burukluk hisseder. Bazıları güneşe karşı olan vefalarından dışarı çıkmak istemez, kimisi de bu konuda vefasız davranır. İşte şâir de burada sevgilinin güneşe olan vefasını dile getirir ki bu birinci anlamdır.

Bu beyitten çıkacak ikinci bir anlam da -bu anlamın verilmesini daha uygun buluyorum- güneşin Âlemlerin kendisi için yaratıldığı İki Cihanın Güneşi olan Peygamber Efendimiz’i belirtmek istemiştir. Zaten o kâinat güneşi, çevresindeki arkadaşları ve dostları da yıldızları temsil etmiyor muydu? Bir kutlu nefesinde “Benim ashabım gökteki yıldızlar gibidir, hangisine tutunursanız kurtulursunuz.” demektedir. İşte böyle Güneş Hz. Peygamber’i (S.A.V) temsil etmektedir.

Şâir Güneşe bile vefa gösteren sevgiliyi başkalarından kıskandığını söylemektedir ilkin. Çünkü zahiren güneş vefa gösterilmesi en zor, çok zor olandır. İkinci anlamdan yola çıkarsak Peygamberimize yapılacak olan vefanın zorluğunu hissedebiliriz. Çünkü bizler onu görmedik, görmeden sevdik. İnsan görmediği birisinin sözlerine riayet etmekte nasıl zorluk çekerse bu konuda öyledir. Vefa gösterilmesi en gerekli insan odur ve insanın içinde yapsam mı-yapmasam mı çatışmasının yaşanması muhtemeldir. Nefsiyle sürekli boğuşmaların yaşanması bu vefa hissini köreltir. Bu yüzden de en zor vefa budur insanda.

Sonra “seni güneşsiz görüp” diye devam etmeleri, sevgilide güneş olmadığı için vefasız yakıştırmasında bulunuyorlar. Ve bunun da imkânsız, yanlış olacağını ifade etmektedir. Hâlbuki kimse güneşi tutamaz, eline koyamaz ya da benzeri eylemleri yapamaz. Ama ondan ışık alır, işini görür, hayatını düzenli bir şekilde devam ettirir. Öyledir, kimse Hz. Peygamber olamaz. Sadece ondan ışık alır, yolunu aydınlatır, rehber eder onu bütün canlar. Günlük sosyal, ekonomik, siyasi ve kültürel anlamda onun öneri ve tavsiyeleri bize yol göstermek için yeterlidir. Güneşi tutamayız maddi olarak ama ondan ne kadar faydalandığımızı hal ve hareketlerimizde yansıtırız. Ve maddi olarak da düşünürsek ilk anlamdaki gibi güneşi çok görüp, gözetleyen, ona aşk u iştiyakla bağlanan simalar kararır, çehreler, tenler yanar derecesine göre.

İşte aslında ilk anlamda iki anlam var gibi görünse de bu beyitte tek anlam mevcuttur. Yoksa sevgilinin güneşle ne işi var. “bî-mihr okurlar” burada maddi düşünmek komik bir sonuç doğurur. Öyleyse ilk anlamdaki benzetmeden faydalanarak ikinci anlamı düşünmek daha uygun olacaktır.

İlhan KAPLAN

ÂSÛDE GECE

2012-01-02T15:54:00.001+02:00

Bir gün batımı, yağmurun yağışı ve şebnem ya da gül...

Bir kahve tadında ve bahar neşvesiyle yürekte biriken bir yudum sevgi için dökülen sözler...

Bir gece karanlığında yüreklere seslenebilmenin çilesi...

Gönlünüzün çağlayanından aşka uzanan zorlu bir yol...

Bir güzel ezgi ya da ilahi dinlemek...

Bir güzel söz söylemek sadece... Âsûde gece...

Kalbinizdeki bir özge ışığa aydın olan, İslami hayatın en güzel renklerini çağ ve nesil kaynaklı bir havada sunan ve yüreklerinize süzülen birkaç sevgi damlası...

Edebiyat ufuklarında sevda yürekli insanlara hitap eden ahlakî ve sosyolojik olaylar...

Hepimizde Yüce Yaratıcı’dan büyük bir emanet olan... Bir Cân... Bize emanet bu bedeni muhafaza etmek için bilmeniz gerekli sağlık bilgileri...

İnsanlığa doğru yolu göstermek için gönderilen peygamberlerimizin hayatları ve âlemlerin hayranı olduğu Efendimiz...

İnsan sadece maddi değil, aynı zamanda manevî olarak da beslenmeye muhtaç. Manevî düşüncelerin paylaşıldığı program... Âsûde gece...

Gecenize huzur vermek için yüreğinize konuk olan program...

İlhan Kaplan’ın hazırlayıp sunduğu Âsûde Gece her cuma saat 20.00de Radyo Hilal’de.

İlhan KAPLAN

KALBİMİN TINILARI

2012-01-02T15:49:00.003+02:00

Gönlüme aşktan yana bir dem vurdum yine

Ağlamayan sineme

Sızlamayan kalbime

Aşkın tarifini karıştıran zavallı beynime...

Keşke

Kasvetli ruhuma diriltici bir rüzgâr esse şimdi senden

Ağlamayan kalbim ağlasa Yakub gibi

Utansa sana ağyar kalışıyla yüreğim

Sana susadı bu gönül ey yâr bu gece

Sevebilmek seni

Bilal gibi pervasızca Hamza gibi yürekten

Ve sevmek seni

Seviyorum demekle değil emanetine riayetle

Mahzun yüreğim şimdi ağlıyor derinden

Uşşakî sâdâsıyla bir ok yemiş gibi kalbimden

Hicran

Aşka uzanan gizemli bu yolda.

Mahzun ve kederli gönlümün yamaçları yasta.

Mahrem duygularım oldu hep sana

Ene oldu benim tek düşmanım

Derunumda.

İlhan KAPLAN

TOZLU

2012-01-02T15:39:00.003+02:00

Arıyorum bu semtte bir tılsım.

İçimi kaplayan manevî düğümler

Burada çözülüyordu sanki.

Gönlüm inşirah buluyor,

Gözlerim boşlukta kayboluyordu.

Gece bir başka güzel Tozlu...

Manevî dinamiklerimizin yaşandığı,

Milli benliğimizin hissedildiği mekân...

Asr-ı Saadetten bir rayiha sinmiş,

Bu füsunlu çevreye

Yalnız olmadığımı düşünüyorum.

Sanki aradığım bir şey var da

Bulamıyorum burada.

Gizemli manevî birileri var elbet.

Bu beldeye geldiğimden beri

Ve bu semti tanıdıktan sonra

Bir şeyler vardı

Beni buraya çeken

İlhan KAPLAN

SON GECE

2012-01-02T15:28:00.003+02:00

Yok aslında bir şey. Son gece… Ne olmuş ki! Alışmıştım artık son gecelere. Aslında beni bir an olsun üzmüyor bu gidiş. Aklım uçsuz bucaksız ummânlarda yüzmeye çalışan bir acizlik içinde. Burada daha fazla kalmamalıydım. Kalamam, çünkü alışınca kopması da zor oluyor. Hem ne olacak ki gurbetten. Zaten bütün beşer bu dünyada bir gurbette değil mi ki! Asıl yurda gitmek için çalışanlar bir yanda, ahirinden haberi yok bazılarının da.

Gurbet denince de ‘garip bir kul olmak‘ geliyor. Garip olmak ve gurbet… Birbirini ne kadar da tamamlıyorlar. Derûnumdaki bu sıkıntıda aslında gariplik olabilir. Yok yok alışmıştım ben ona. Bu daha farklı bir duyguydu. Arkamda gözleri yollarda iki yürek kalacak. “Sıla-i Rahimden kopmak Gayretullah’a çok dokunur.”derdi bir ağabeyimiz. Doğruydu da O’nun rızasına giden yol önce buradaki o iki yüreğin rızasını almaktan geçiyordu.

Ben dünyalık bir menfaat için gitmiyorum ki, diye teselli ediyorum yüreğimi. Burda beni bekleyen iki göz var belki ama gitmem gereken yerde belki bin göz beni bekliyordu. Gitmeliydim. Şairin dediği gibi:

Soruyorsun oğlum ayrılık niçin?

Dedim ya beklenen bir bahar için…

Biz bu yola gönül vermiştik. Belki bu yola tam mânasıyla gönül verenler kadar kaptıramamıştım kendimi. Olamamıştım tam bir karasevdalı. Ama istiyordum bu uğrunda can vermeyi, şehâdete ulaşmayı, bu yolda gayret sarf etmeyi. Ama bazen önüme zor virajlar çıkıyor. O’nun inayetiyle atlatıyorum o dikenli yolları.

Son geceden bahsediyordum. Bu son gece belki de bir daha dönüşü olmayan bir gece… Gecenin sabahında yoksun belki de.

Sıla-i rahimde geçirilen dakikalar… Son gece orda geçirdiğin bütün güzel günleri gözümün önünden film şeridi gibi akıyor. Bir an ‘Hey Gidi Günler’ diyecek olursun ama seni çeken bir sevda vardı artık. Bu sevda gül kokuyordu. Bu sevda uğruna gitmeliydi. Arkasına bile bakmadan… Aklından hayâli dahi geçmemeliydi geride kalan karmaşalıkların.

Başlanan bir iş vardı. Bitirilmeliydi. Bitirmek için, gül toplamak için çıkılıyordu zaten bu yola da. Ne güzel de söylemiş şair:

Gül toplamak için çıktık bu yola

Her taraf gül olmadan veremem mola

Kızma ne olur dönmedim diye hâlâ

Bütün ümidimiz güllerde anne.

Molayı ancak her yanda Gül-i Muhammedi’nin şehbal açtığında verebiliriz. Hedefimiz büyük. Burada Nam-ı Celil-i duyurabildiğimizde uzaya göz dikmeliyiz ki belki orada da duymayan bir canlı bulabiliriz. Ya da bu fâni olan küre-i arzdan dâr-ı bekâya göçüp gitmekle son bulur vazifemiz. Yıldırmamalıydı hiçbir zorluk bizi.

Evet, bu yolda ‘karasevdalı’ olmalıydı. Bu yolda ‘deli’ olmalıydı. Kendisine deli denilecek kadar gözü pek, alnı açık, yüreği saf olmalıydı.

Bir son gece bahsinden nerelere dayandı sözlerim. Son gecenin bana verdiği bu burukluk öyleyse sadece onları üzüntülü görmekten ibaretti. Bunu da ‘beklenen bir bahar için’ diyerek O’nun izni ve inayetiyle rızası uğrunda yola koyulmakla çözebilecektim. Yaptığımız bütün iyi amellerin onların da sevap hânelerine yazıldığını söyleyerek onların rızasını almalıydım. Böylece bizde bu iç rahatlığıyla gözümüz arkada kalmadan bu yolda koşturabilecektik.

Beni oraya çeken bir duygu var içimde, gizli bir güç belki de…

SENİ BEKLERKEN GÖZLERİM

2011-12-25T22:27:00.002+02:00

Yağmur sonrası sessizlik ve sensizlik

Sensizlik eşittir çaresizlik

Islak kaldırımlar

Olamaz yüreğim kadar kederli

İnleyen bir acı nağme bir de sine

Kalp sürgün..

Gözler dalgın..

Ufukta bekleyen bir hayal

Çıkıp gelecekmişsin gibi pürheyecan

Sanki sonsuzluğu gözler bu gece

Sözlerim yitik bir sükut

Geceler ah geceler!

Hüznün en sarhoş vakti

Çılgın bir gökyüzü

Her hali virane

İzlenen dudakta bir tebessüm

İstenen kalpte bir dua

Ve sadece Sen…

İlhan KAPLAN

GECENİN KOLLARINDA HAYALLERİM

2011-10-18T14:03:00.006+03:00

Amansız bir çığlığın gecesindeyim yine. Renksiz gökkuşağının eteğinden bakıyorum hayata. Dikensiz güllerin etrafında, yıldızı kaymış gecelerin esnasında…

Boğuluyorum çığlıklar dehlizinde, hercaî menekşelerin acı acı gülümsemeleri yayılır etrafa. Sanki kanatsız kuş misali çaresizim. Hissedemiyorum kalp atışlarımı. Ve sonbahara yakışan bir hasret, bir özlem… Karanlık deryalarda yüzmekteyim rotamı bilmeksizin. Çırpınan yüreğim mi sadece yoksa bedenim mi? Işığa hasret gözlerle beklemedeyim burada vuslatın tan yeri ne zaman ağaracak diye? Yüreğim her zamanki gibi kucaklıyor geceyi koynuna. Sonsuza akıp giden bir nehrin içinde… Yaprakları koparılmış bahar mevsimindeki ağaç oldu zaman. Hayaller gemisinde varlığını unutmuş, kimliğini kaybetmiş ve savrulmuştu oysa. Revan olan gözlerden akan yaprak yaprak neydi böyle? Yutkunamayan kalbim oysa çoktan viran olmuştu. Ve dudaklardan dökülür yüreğimi yakan sözler:

Sensizlik ummanında bir katreyim şimdi
Gecelerime göz, yüreğime kızıl köz düştü

Nihayetsiz susuşlar sonunda geriye sarı yapraklar altında gecenin kollarına kıymetsiz bir beden düştü. Hissedilen arzular soğuk ve insaf bilmez karanlık gecede yıldızlar altında kıymetsiz bir düştü.

İlhan KAPLAN

NİSAN YAĞMURU

2010-11-05T18:46:00.006+02:00

Yağmur kimi zaman gözyaşı olur yüzlerde
Yüzlerde bekleyiş ümitle hasret sinelerde

Hüzün olur sessizlik çöker gecelere ansızın
Ansızın duygu olup süzülür yanağına yalnızın

Bazen yeniden diriliş fısıldar fersiz yüreklere
Yüreklere muştu olur çiçek olur açar gözlerde

Çıkıp gelmesi beklenen olur her nisanda
Nisanda yağmur ve gül semboldür aşıklarda

Nizamın timsali olur yağmur damla damla
Damla tebessümü ilham eder saf ruhlara

Güzelliğin hayy’dan yansımasıdır nisan’a
Nisana düşer yağmur ulaşır sonsuzluğa

İlhan KAPLAN
Bu şiirim Aşkın e-hali dergisinin 16. sayısında yayımlanmıştır.

GİTME VAKTİ

2009-06-28T12:15:00.004+03:00

Kar yağarken biçâre gönlüme

Mavi düşlere yelken açmaktayım

Gece düşüyor kara gözlerime

Hasret bir nefes ile harlanıyorken

Acı bir inlemeyle gönlüm köz

Belki de mest... Bir mısra söz

Yansın İçim, şu demlerde

Karanlığa bir ışık yakmaksa bu yanış

Varsın biraz daha yansın

Mahzun olsam da hazanın son demlerinde

Bitsin ömrüm bu nâr içinde

Kırmızı karanfiller koyuyorum yastıklarıma

Yazdıklarıma kırmızı bir çizgi

Temiz bir sayfa açıyorum kalbime

Hayat ne garip

Geceler bir siyah bir beyaz

Yaşlandığımın farkındayım şimdi

Yitirilen yıllar ve beklenen bir Sen

Bir de mevsimlerin seyrini unutan ben

Gözler sönük

Dudaklar kuru

Zaman

Aramızdaki en büyük düşman

Vakit gitme vakti...

İlhan KAPLAN

Bu şiir Sandıkiçi Edebiyat Dergisi'nin Nisan-Mayıs sayısında yayımlanmıştır.

http://sandikicidergisi.blogspot.com/2009/05/gitme-vakti-ilhan-kaplan-siir.html

BİR FARKLI MEKÂN

2009-04-11T21:18:00.006+03:00

Bir 29 Şubat akşamı başlıyor her şey. Bu tarih radyoculukla ilk tanıştığım gün oldu. Kalbim ayrı bir heyecanla çarpıyor artık. Uzun zamandır istediğim, çok merak ettiğim bir işi yapıyordum. Sunuculuk. (DeJe diyenlere inat)

Daha ilk programımda öğreniyorum mikserin kullanımını ve daha ilk programda alışıyorum stüdyoya. İlk programın hazırlığını haftalar öncesinde tamamlıyorum.
Program sunmak, arada ezgi-ilahi çalmak, gelen mesajları okumak tatlı bir telaş içinde çok mutlu ediyor beni. Ve ilk yayında ev arkadaşlarımın mesaj destekleriyle dışarıdan da geliyordu mesajlar.

Program bitmiyor, ama zamanım bitiyor. Radyo müdürüm ilk haftalar başımda beni beklediği için bana verilen iki saati aşamıyordum. Ve bu bana yetmiyordu.
Bir program bitince diğer haftanın programını oluşturmanın bir telaşı oluyor bende. Ne okusam da ne dinlesem de En Güzel’i sevdirsem insanlara.

Dilim tutuluyor ilk programda, bilgisayar ekranındaki yazılar da olmasa ben biteceğim orada. Ama zamanla alışıyorum, artık içimden geldiği gibi doya doya konuşmaya, eleştirmeye, muhabbet etmeye. Rabbim Musa’nın duasındaki gibi dilimin bağını çözüyordu benim. Radyonun programlarına da alışıyorum artık ve şimdi programımı tek başıma yönetebiliyorum. Böyle olunca da iki saatlik süreyi üç saate taşımak çok zor olmuyor.

‘Akşam Ziyası’ diye çıktık bu yola. Yani akşamın ışığı manasını taşıyor bu isim. Program ismini Asude Gece’ye bırakıyorum artık. Çünkü akşam bitiyor ve benim programım gecelere meydan okurcasına devam ediyor.

Bir ses yankılanıyor semada program vakti. Ezan-ı Muhammedî çağırıyor insanları duaya. Ve bu program da akşam-yatsı arasına denk geldiği için emaneti orda teslim ediyorum sahibine. Bir reklam ve bir eser çalmak yetiyor bana bunun için.
Bu güzel telaşımın yanında muhabbet ederken demlenmiş çayımı yudumluyorum kâh sıcak kâh soğuk bir yandan da hitap ediyorum gönüllere.

Her insanın bir ideali, sevdiği hoşlandığı bir iş vardır ya; işte benim de hoşlandığım bir uğraş olsa gerek bu. Hem insanlara güzel şeyler vermek –bunu yaparken ben de kendimi onarıyorum bu bilgiler ışığında- hem de tatlı bir telaşı devam ettirmek ayrı bir zevk.

Allah bütün programcı arkadaşlarımızın kardeşlerimizin yardımcısı olsun.

Radyoculuğa merakı olan varsa programıma buradan açık davet ediyorum.

İlhan KAPLAN

KİTAP DÜNYASINA YOLCULUK

2009-04-08T23:59:00.004+03:00

Kitabın adresine yolu düşenler bilir kitapçılar çarşısını. Bulunduğunuz kentte böyle bir çarşı yoksa oranın kültürel manada ne kadar geri kaldığını görebilirsiniz. O şehrin okuma ve kültür seviyesini de yansıtır, yani aydın kesim oranını günlük hayata döker. Bulunduğum şehirde de, Sakarya’da da, bildiğim, gördüğüm böyle tek çarşı var, ama görüyorum ki şimdilerde ona bir kardeş eklenmiş.

Bir akşamüstü serinliğinde yeni kitapçılar çarşısını gezme fırsatım oldu. Burada önceki kitapçılar çarşısı gibi zemin kata değil de bodrum katına konuşlanmışlar. Çarşıya indiğimde son çıkan güzel güzel kitaplar vitrinleri süslemekte satır satır, sütun sütun. Çarşı da tam çarşı havasında olmuş yani. Karşılıklı dükkânlar ve ortalarında kalan boş kesimlerde, yürümek için kalan kısımların aralarında kitapların kokusunda oturma alanları... Bu çarşıda bir tane de sahaf dükkânı görmenin huzurunu hissettim ta içimde. Eski kitap kokmayan bir kitapçılar çarşısı mı olurmuş. Kitabı çay içerek okumak isteyenler de düşünülmüş ve bir de çay ocağı eklenmiş. Kitapçılar içinde de bir tane kırtasiye-ofis dükkânını görüyorum.

Her alanda yazılan kitabın bulunabildiği bu çarşıyı gerek yerleşim planı gerekse kitapları bakımından çok takdir ettiğimi belirtirim. Yalnız eksik olan bir şey vardı ki o da olmazsa olmazlardandır kitap için bence. En azından okumak için... Gün ışığı... Ama yine de beğenmedim dersem ayıp etmiş olurum kendime. Beğenmekle kalmayıp burayı bilmeyen çok kimseye de büyük bir mutlulukla gezdirdim. Ama maalesef üzülmemek de yerinde değil böyle mekânların ıssız kalması ve çok kitapçının bu yüzden kapanması. Milletimiz yeme, içme, gezip tozma adına bırakın bulunduğu ildeki çarşıları başka illere başka tatil yörelerine giderken bu kitapçılara yolu uğrayan yok. Kitaba karşı içinde bir acıma, bir heves hissetmeyince ne çare gözyaşı!

Heyhat! Kitabı ne zaman bıraktık elimizden bu bizim sonumuz olmadı mı? Efendim soruyorum sizlere gerek pozitif bilgilerde gerekse İslami bilgilerde eksik olunca ne olduğumuzu görmedik mi bir asır evvel? Tarumar olan bir milletin evlatları olarak nereye bu kitaptan kaçış. Okumamak içi direnmekte şimdinin gençleri ne yazık ki. Okumayan, yazmayan ve sonucunda dışa bağımlı onların düşüncelerini olduğu gibi alan, kültürlerini kültürümüz sayan bir nesil meydana geldi. Hani onlar okuyorlar ya bizim yerimize gerek kalmıyordu bu kitapçılar çarşısına bir kez olsun uğramak. Ama yine de umutluyum bu çarşıların dolup taşacağına dair...

Yine önceki kitapçılar çarşısından da geçerken hani yolumun üstü zemin kat olunca kitaplara da bakmadan geçemiyorum. Sanki kitapların hepsi ‘beni al, beni al’ derler gibi bakıyorlar bana. Ama gerçekten bu çarşılardan hiç ayrılasım gelmiyor. Kitaplar ve kitapçılar içinde kaybolup gitmek ne güzel.

Her iki çarşıda bu yüzden birbiriyle kıyaslamak istemem. İçinde kitap mı var? O halde orada hayat var. Ve gerçekten bu çarşılardan aldığım huzuru başka yerlerde dolaşarak alamam.

İlhan KAPLAN
2 Ocak 09

NE SOĞUK ENGELLER BİZİ, NE YOL...

2009-02-09T23:06:00.002+02:00

Aralık... Kışın ilk ayı... Soğuk bir aralık gecesinde arkadaşlarla toplanıp Bursa’ya geziye gidiyoruz. Uykudan güç bela uyanıyorum ve saat 02.30. Biraz hazırlık ve telaşla karışık bir koşturmacadan sonra yarım saat sonra yola çıkabiliyoruz. Ama ne soğuk var havada... Otobüsün içinde pek ısınamasak da pek hissetmedik uyuyunca soğuğu. Uyandığımda Bursa’ya giriş yapmak üzereydik. Her taraf karanlık ve saat 05.30 suları. Arabayı Ulu Camii yönüne doğru sürdük. Ben de ilk defa gelmiş olmanın heyecanıyla meraklı gözlerle çevreyi süzüyorum. Ulu camiinin önünde buz gibi soğuk suda abdest almanın keyfi mi olur demeyin. Oluyormuş. Ben denedim. Namazlarımızı kıldıktan sonra bizlere Bursa için rehberlik yapacak olan ağabeyle Ulu Camii hakkında detaylı bir sohbet yaptık. Bilmediğimiz, kaynaklarda bile yazılmayan bazı şeyleri burada öğrendik.

Camii yirmi kubbeden oluşuyordu ve ortasında bir şadırvan ama biz göremedik yenileme çalışmasından ötürü. Yine camiinin sol cenahında da bir çalışma var olmalı ki kapalıydı ziyaretçilere. Mihrap o güne kadar kapalıyken bizim gitmiş olduğumuz şu sıralarda burayı da açmışlar. Minber için camdan bir koruma yapma gereğini tam anlayamasam da ziyaretçilerin su-i istimal ederek burada dilekleşiyorlarmış. Aynı şekilde hemen onun yan tarafında kalan vav(ﻮ) harfini de camdan mahfaza almışlar. Minber üzerinde de öyle güzel işlenmiş bir güneş sisteminin minyatürünü görebilmekteyiz. Yine yan tarafında Kâbe’nin örtüsünü görmek ne güzel bir duygu. ‘Sultan, Efendi’ vs. gibi kelimelerin cumhuriyet dönemiyle birlikte yasaklanınca camide üç beş yerde yazan bu isimler üzeri kapatılmışken şu son dönemlerde açılabilmiş nihayetinde. Açılması da belli olmuş kabak çiçeği gibi. En arkada üç boyutlu Kâbe motifine hayranlık duymamak elde değil. Düşünüyoruz ki o zamanın teknolojisiyle (olmayan teknoloji) yapılan bunca eser şimdi neden yapılamıyor. Demek ki bazı değerlerimizi ihmal etmişiz ki bu da bize pahalıya mal olmuş.
Camiden dışarı çıktığımızda müthiş derecede soğuk bir hava bizi bekliyordu. Son fotoğraflarımızı da çekildikten sonra kahvaltıdan sonra bir arkadaşın evine davetliydik. Sonra Emir Sultan’a doğru yol aldık. Yine kalabalık başka gruplar da vardır bizim gibi. Rehberimiz işini gerçekten de iyi sahipleniyordu. Burada da fotoğraflarımızı çekip yürümeyle on dakika mesafede bize gülümseyen Yeşil Cami’ye ulaştık. Camii içi çok hayret vericiydi. Yan tarafları ayrı bölme, ortası ayrı bölme, önü ayrı bölmeydi ve odacıklar vardı her yerde. Rehberin buradaki sohbetiyle ecdadımıza olan bilgimiz daha da hayret verici boyutlara ulaşıyordu. Tarih bilincimiz gelişiyordu bu sayede. Buradaki kısa fotoğraf çekimleri sonrasında son durağımız Tophane oldu. Burada Osman Gazinin ve Orhan Gazinin türbelerini görüp dualarda bulunduk. Son olarak da arkamızda Bursa manzarasıyla güzel fotoğraflar çekildik. Ama öyle güzel bir manzara vardı ki burada tüm Bursa karşımızdaydı nerdeyse. Bursa’ya da selam verdikten sonra Uludağ’a çıkmak için önümüzde hiçbir engel kalmamıştı.

Yollar karlı olduğu için, belli bir noktaya kadar zincirsiz çıksak da ilerde takma mecburiyetindeydik çünkü arabamız yolda kaldı. İnip onu da taktıktan sonra yola devam edebildik. Nerdeyse bir-bir buçuk saat arasında ulaşabildik tam olarak zirveye. Mescide gidip namazlarımızı kıldıktan sonra küçük bir mangal keyfi yaptık ayaküstü. Sonra kayak takımlarını kiralayıp yavaş yavaş kayış pistine doğru ilerledik.

İlk aşamalarda zorlansak da yürümeye ve kaymaya, zamanla içimizdeki korkuyu da yenerek alıştık. Düşe kalka bir buçuk saat kaymanın heyecan verici ve bir o kadar da tehlikeli zevkini çıkardık. Artık akşam olmuş, geri dönüş zamanı gelmişti. Şimdi önce namazı kılıp yola çıkacaktık ki cami kilitliydi. Biz de hazır orada namazımızı kılıp dağdan inmek üzere yola çıktık. İnişimiz de çıkışımız kadar geç sürdü. Sonra da Bursa’da hiç oyalanmadan Sakarya yolunu tuttuk. Arabaya binişimizden on beş dakika sonra herkes öyle yorulmuş olmalı ki herkes kendinden geçmiş gibiydi ki arabadaki horlamaları duymamak elde değildi.

01.01.09
00.55
İlhan KAPLAN/SAKARYA

BİR GECEDEN

2008-08-30T02:00:00.002+03:00

İşten fırsat bulup da bir türlü yapamadığım gece kendimi ve şehri dinlemeyi işte bu gece deniyorum. Balkondan şehri seyrediyorum. Bir taraftan bazı noktalardan atılan havaii fişekler aşinalığı bozuyor. Bazı semtlerden yükselen düğün sesleri, bir yandan da arkada terennüm eden Eşref Ziya… Etraf sevdiğine kavuşmuş insanın gözleri gibi ışıl ışıl, cıvıl cıvıl… Cırcır böceklerinin ötüşü insanın ruhunu okşuyor. Gecenin sessizliğinde en güzel tonlarla ezgi ezgi O’nu hatırlatıyor insana. Yıldızlar yok gibi sanki şehrin ışıklarından ötürü hiç fark edilmiyor. Ancak bazıları çok net görülüyor. Bir yandan da uçakların ışıkları beliriyor gökyüzünde… Mehtap hemen hemen doğmakta… Ben bir taraftan bu cümleleri yazarken diğer taraftan da salkım üzümlerden istifade ediyorum. Karşı terasta insanlar bebeği uyutma telaşında. İnsanı rahatız etmeyen çok yumuşak bir hava hâkim. Bir lahza uyku düşüyor gözlerime. Ve gecenin ilerleyen saatlerinde yüzümü okşayan rüzgâr ve sadece böceklerin sesi… İnsanın hoşuna gidebilecek en güzel zaman dilimlerinden biri. Gurbet ikliminde akşam böyle işte. İnsanın yalnızlıkla buluşması… Daha doğrusu aslında kendinle buluşmasıdır bu. Çünkü yalnızlık sadece Allah’a mahsustur. Kâinata bakıp da O’nun yüceliğini görmemek elde değil.

Şimdi yanımda bir kahve, memleket havaları esiyor şimdi içimde. Duyunca karşı balkonlardan gelen çayın şekerini karıştırırken çıkan sesi bir ân kendimi ana ocağında buluyorum, bulmak istiyorum sanki. O’da olmasa duramaz insan tek başına. Yek sığınak O. Dertlerin tek kaynağı ve tabibi… Muhtaç herkes O’na. Şimdi nedâmet zamanı. Senin lütfun da hoş kahrın da… Af diliyorum senden. Bitmez senin keremin. Her zaman ümitliyim. Düşünüyorum gelecek günleri. İnşallah her zaman bu çizgi üzerinde olarak O’nun yolunda ilerlemek...

İlhan KAPLAN

SEYR-İ SEFER

2008-07-06T10:14:00.072+03:00

İkinci kez gidiyordum Ankara’ya. Sabah arkadaşlarımızla otobüsümüzün kalkacağı noktada buluşmuştuk. O gün çok güzel bir gün hâkimdi. Araba gelince ilk yaptığım yolu daha rahat gözleyebilmek için yalnız kalma riskini de göz önünde bulundurarak ön koltuğa oturmak olur. Bugün de öyle yaptım. Otobüsümüz Ankara Kocatepe yoluna çıkmıştı artık. Otobüste önde oturmak bedavamıydı sanki. Değildi. Yolda verilen kahvaltı servisini yapmanın zorluğunu özür dilerim keyfini çıkarttım. Host olmanın en zor yanı araba hareket ederken onun da bardağa meşrubat doldurması olsa gerek. İlk dinlenme tesisinde hemen hazır gelmişken abdestimi tazeleme gereği duyuyoruz gideceğimiz yerde abdest kalabalıktan ötürü alamayacağımızı düşünerek. Ne güzel bir kalabalık var bu tesiste. Herkes abdest alma telaşında çünkü.

Ankara’ya geliyoruz sonunda. Ankara’da bulunduğumuz şehre göre çok kuru, sarı-kahverengi tonlarının ağırlığında bulunan yeşilden mahrum bir şehir. Ama ben yabancı değilim bu manzaraya İç Batı Ege bölümünde olan memleketimden dolayı. Çünkü orası ve çevre iller de aynı burası gibi bozkırda kurulu bir kent. Ulus’ta iniyoruz otobüsten. Bundan sonrasını da metroyla kat edeceğiz yolun.

Kocatepe’ye yaklaştığımız kulağımıza gelen mevlid’de okunan dualardan anlaşılıyordu. Cami öylesine devâsâ bir yapıydı ki görenlerin içini hoplatıyordu. Mimari olarak Türk mimarisinin özgün çizgisinden sapmamış bir tarzda yapılmış. Dehşet verici büyüklük ve ihtişamda yapılmış olmasına rağmen avlunun taşlarının salanlığını görüyoruz. Ki bu mimari daha yarım asırlık bile değil. Ama Osmanlı Devleti’nin yani ecdadımızın yapmış olduğu onca yapı belki 5 asırdan fazla olmasına rağmen, onca deprem görmüş olmasına rağmen hâlâ dimdik ayakta durabilmektedir. Ve zamanımızın teknolojisi olmamasına karşın bu yapılar inşa edilmişler. Belki mimarlarının manevi yapıları ve dönemin manevi yapısından ya da devlet büyüklerinin manevi hislerinden kaynaklanıyordur. Yani kapılar maneviyata açılıyor öyle ya da böyle. Bu kalabalık camiden de işimiz bitince çıkıyoruz.

Tekrar metroyla Ulus’a yöneliyoruz. Şimdi de buradan Ulus meydanına doğru çıkıyoruz topluca. Yolda TBMM’nin ilk binasını da görüp bir fotoğraf çekilmeden olur mu? Buraya gelirken kaldırımda bir dilenci bayana rastlıyoruz. Diyeceksiniz ki hiç mi görmedim dilenci? Gördüm görmesine ama bu bayanın rahatsızlığı çok dikkatimizi çekti. Sadece çekmekle kaldı şimdilik.

Hacı Bayram Veli Hazretlerinin türbesine yaklaşıyoruz. Cami Ankara’nın en güzel tepelerinden birisine yapılmış. Bir yandan Ankara Kalesi’ni görebiliyorsunuz, diğer yandan da güzel bir Ankara manzarası sizi alıyor götürüyor uzaklara. Cami sanatlı bir şekilde yapılmış. Küçük, şirince bir mabet burası. Hemen bitişiğinde de Bayram Veli’nin türbesi bulunuyor. İçeriye giriyoruz, mezarın üzeri kırmızı örtüyle örtülmüş simsiyah bir sarık var başucunda ve yanında da iki küçük mezar daha var ki, bunların talebesi olma ihtimalini düşünüyorum. Herkes O’nun yüce dergâhına el açmış yalvarıyor. Ben de eksik kalır mıyım hiç. Bu mübarek Zât’ın yüzü suyu hürmetine dua dua yalvarıyorum Rahmet-i Sonsuz’a. Bir iki flaş da dışarıda patlatıyoruz. Küçük çocukların güvercinler topluluğunun üzerlerine heyecanla gitmesini seyrediyorum.

Ankara’dan dönüş zamanı gelmişti. Yine Ulus’tan otobüslerimize binip Bolu’ya doğru hareket ettik. Bolu’ya geldiğimizde bu küçük şehrin güzel ve yeşilliği etkilemişti beni. Merkezde ahşaptan yapılmış bir camide soluklanıyoruz bir süre. Ve Gölcük’e doğru hareket ediyoruz. Akşamüzeri olduğu için piknikçiler dönerken bizler aha yeni gidiyoruz, tepeye çıkıyoruz. Sürekli yükseliyoruz. En sonunda da zirvede küçücük bir göl ve ucunda ahşap mimaride yapılmış bir iki katlı villa yapılmış. Su çok temiz. Gün hemen hemen batacak. Suya aksetmiş ışınları.

Ne kadar büyük bir nimet içinde yaşıyoruz. Geç fark ettim bu güzellikleri her insan gibi.

Bolu’daki bir mesire alanı olan Gölcük’teyim şimdi. Böyle bir doğa manzara görmedim ne memleketimde ne Sakarya’da ne de büyük şehirlerde. Hemen fotoğraf sanatının en güzel eserlerini oluşturma gereği duyuyorum. Ama maalesef fotoğraf kartımda boş yer kalmamış. Hemen birkaç resim silip buradan mutlaka çekelim istiyoruz. Çok şükür ki arkadaşlardan tedarik ettiğimiz başka bir kartla bol bol fotoğraf çekiyoruz, çektiriyoruz.

Güneşi tutamıyoruz, batıp gidiyor. Kulaklarımda tatlı bir ezan sesi var. Akşam ezanı bitiyor ve gün çöküyor tüm duygusallığıyla. Güneş çoktan gurub edip gitmişti. Kuşların cıvıldamaları... Kurbağaların vraklamaları... Ve bir taraftan da ara ara çıkışlarıyla havlayan köpekler... Ve bütün bu güzel sesleri ardımdan geçen insan toplulukları bozuyor.

Ruhun mu hasta sen mi hastasın? Nedir bu yılgınlık? Doğanın bu muhteşem sesine kulak ver. İnan ki üzerinde kalmaz hiçbir illet ve musibet. Ve şükret. İmanım tazeleniyor bu muhteşem manzara karşısında. Yaratıcı’nın eşsiz güzelliğini düşünüyorum.

Yemekten sonra verilen yarım saatlik molayı ben herkes gibi gölün çevresini gezerek değil de gölün yanına tek başıma oturup bu satırları yazmak oluyor. Bir iki cümle de olsa yazmalıyım diyorum. Anca bu şekilde gönlüm ferah-feza olacak.

Ve fenerler yanıyor parkurda. Etrafta evlerine gitmek için telaşla toplanan insanlar var. Karanlık... Etrafa zifiri, koyu bir karanlık hâkim. Bizde toparlanıp dönüyoruz. Şerhe inerken yolda öyle güzel bir manzarayla karşılaşıyoruz ki... Tüm Bolu ayaklarımızın altında ışıl ışıl bize tebessüm ediyor. Rengârenk, siyahların içinde bir lemeât... Bir kutsî mabette alıyoruz soluğu. Ve yolculuk Bolu’nun dar ve anlaşılması zor sokaklarından Sakarya’ya doğru devam ediyor.

İlhan KAPLAN

KENDİ MİMARî KÜLTÜRÜMÜZ

2008-07-06T10:14:00.071+03:00

Milattan önce iki binli yıllara dayanan bir medeniyetin mimarıyız... Büyük Selçuklularla başlayan ve ecdadımız Osmanlılarla devam ede gelmiş bir kültür yolculuğunun elçileriyiz biz.

Bu kadar geçmiş bir zamana hitap etmemize rağmen ilk Türklerin göçebe bir yaşam tarzının olması sebebiyle yerleşim kültürümüz biraz geç başlamış. İlk olarak Selçuklularla başlayan imaretler Osmanlılarla da döneminin fevkine çıkmış. Evet, çok geçmiş bir yerleşim kültürümüz olmamış hep konar-göçer yaşamdan ötürü. Ama geç olmasına rağmen gerçekten de atalarımız göze hitap eden, insanî ilişkileri artıran yapılar oluşturmaya başlamış.

İlk yerleşim yerlerinin tipik özelliklerine bakacak olursak, genelde merkezde bir cami ve yanında han-hamamın etrafında başlamış. Ve camiler kentlerde çok sık bulunabilmekte ayrıca bunlara bir de tekkeler de ilave edilmekte. Biraz daha büyükse o bölge bir de medresesi olmuş, camileri de genelde külliye şeklinde yapılmış. Yani caminin etrafında hem pozitif ilimler öğretilirken hem de İslamî bilimler anlatılmaktaydı.

Osmanlı Devleti zamanında ‘Lale Devri’yle Avrupa’ya karşı aşırı bir hayranlık duymaya başlamışız. Ya da birkaç insan hayrandı, bunu genele yaymayı da başardılar zamanla. Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı derken Avrupa’ya uyum süreci başlamış oldu o günlerde. Bu süreçte Avrupa bizim yerleşim kültürümüze de sirayet etmeyi başarmıştı maalesef artık.

Bizim kültürümüzde evler genelde tek katlı yapılardan oluşmuş ve bunlara da konak, durumu biraz daha iyiyse köşk denmiş. Bahçe içinde tek katlı ya da en fazla iki kattan oluşan evler olduğu gibi, sokağa bakan ve birbirine bitişik şekilde inşa edilmiş evler de bulunuyor. Evlerin içi ve dizaynı da son derece üsluplu yapılmakta. İlk girişte bir sofa olur ve burada tüm aile bireyleri toplanır beraberce hasbihâl ederlerdi. Evlerde şimdi yerine ‘kiler’ denilen mekânlar olurdu ki buralar çok muntazam yapılırdı. Yazın kışlıkları bozulmadan serince saklanabilmesine imkân sağlamaktadır. Buzdolabının yaptığı görevi bu odalar yapardı. Her türlü ihtiyaçlarını buralardan temin ederlerdi insanlar. Evlerin pencereleri sanatlı, tavanları da lambiriyle bezenmiştir.

Ülkemize apartman kültürü girene dek bu yaşam ve yerleşim kültürü devam etmiştir. İlk apartmanlar 19. Yy.dan sonra İstanbul Şişli’de boy göstermeye başlamıştır. Zaten köken itibariyle de Türkçe bir kelime değildir. Şimdi de kendi kültürümüzü çok yaşıyoruz ya bir de bu çıktı.

Neydi apartman kültürü? Faydaları neydi bize, insanımıza?

Geçenlerde apartmandaki komşulara ‘Kutlu Doğum’ için tatlı dağıtmaya kalktık ki ne dağıttık. Herkes neden dağıttığımızı, sebepsiz yere, hiçbir çıkar gözetmeksizin bunu yapmamıza şaşırmış ve altında sebep aramaya başlamıştı. Dedik ya apartman kültürü bizde yok diye. Avrupa insanının yaşamı bize de sinmişti artık ne yazık ki. Orda yoktu ki hayrına yapılan bir iş. Bizdeki gibi işlerini Allah rızasına bağlamayınca böyle oluyordu hep. Apartmanlar çok soğuktu artık. Bu öyle bir soğukluk ki kazanları ne kadar yakarsanız yakın ısınmayacak kadar soğuk...

Bu insanlar o kadar kaynaşmışlar ki birbirlerine apartmandaki bir komşu diğer birini iş dönüşü kapıda karşılaşmaları dışında görüp bilmemektedir. Onunla da çok iyi tanışırlar ya sadece bir ‘merhaba’yla. Bu samimiyet o kadar çok artmıştır ki bazı yerlerde de nerdeyse yaka paça olacaklardır. Alt kattaki genç kardeşimizin müziği kulak zarlarını patlatırcasına yüksek sesle dinlemeyi sevdiğini nerden bilebilir ki üst kattaki yaşlı dedemiz. Samimiler ya, çok sıcak bir diyalog var ya aralarında... Bu durumda da hemen en güzel iletişim aracı sert bir cisimle duvarları vurarak, uyarmak olmuştur. Bu kadar insan çok biliyor ya başka birini rahatsız etmenin onun hakkına, kul hakkına, girdiğini. Kalbi çok ürperiyor ya bu durumda, müziğin sesini biraz daha yükseltince geçeceğini zannediyor zavallı. Artık saygı, sevgi, kul hakkı, yardımlaşma gibi güzel hasletler çürümüş, çürütülmüş oluyor maalesef. Ve alt kattaki, üst kattakine; üst kattaki de alttakine ve onlar da yan komşularına ayrı bir alaka duymaya başlamışlardır. Bu alaka o kadar büyür ki bazen araya emniyet güçlerini de davet ederler!

Apartman kültürünü öve öve bitiremiyorum nedense! Bu kültür yetmiyormuş gibi bir de şimdi apartmanların içinde birlik olduğu, daha sıcak bir ortamın olacağı düşünülen siteleşme faaliyetleri başladı. Büyük büyük taş yığınlarının arasında ne bir doğallık kalmış ne insanlık. İnsanlar daha mutsuz, gönüller huzursuz, ortam da ruhsuz...

Bu binaların arasında cami minaresi görmeniz biraz zordur. Hani site ya, burada nerden baksan koca bir beldeyi içine alacak insan vardır ya o yüzden camiler sadece bayram namazlarında dolup taşıyordur. Ayıp olmasın diye gidenler de olmasa o da olmayacak. Zaten bir defa ağzına kadar dolamamamın mahzunluğunu çekmektedir camiler. Eskiden öyle miydi? Hayat caminin yanında başlardı. Ticarî ve iktisadî faaliyetler, sosyal ilişkiler hep bu mekânlarda başlamıştır en evvel. Heyhat!

Şimdi bir de devlet eliyle yapılan konutlaşma daha var ki Toplu Konut İdaresi’nin isminin kısaltılmışı olan TOKİ olarak geçmekte halk arasında. Bu sitelerin yapılışı, yapan firma veya finansmanı kimdir bilmem ama devlet eliyle yapılan bir çarpıklık var orası gerçek. Bu evlerde mutfak-salon birlikteliği sağlanarak kendi kültürümüzden iyice çıkmaya başlıyoruz. Şimdi bir ailenin evine misafir geldiğini düşünsek, hoş bu evlerle birlikte misafirperverlik de uçtu güzel kültürümüzden, gelenlerin mutfaktaki mahremini görmelerine fırsat sunulmuş oluyor.

Bu sitelerde dikkatimi çeken en önemli noktalardan birisi camiler olmuştur. Cami, okul, iş merkezi üçlüsü aynı noktaya yapılmış, çok güzel. Güzel ama bunlardan camiye girme fırsatım oldu bir yatsı vakti. Caminin kubbesiz oluşu şüphelenmeme sebep oldu. Kubbesiz, son derece özentisiz, düz, tek renk beyaz, duvarsız, dört tarafı da camlarla çevrili. Evet, düz, hiçbir çini işlemeciliği yok ve mermerler de sanatsız. Çevresinin de camlarla yapılmasından kasıt güneş ışığından daha fazla faydalanmak mıdır diye soruyorum bir an kendime. Olamaz. Olsa üstünü camlarla yaparlardı. Yaptığın ibadetin gizliliği yok, ama riyaya da gerek yok. Bizim mimarimize son derece ters inşa edilmiş bir mabet.

Okul, hastane ve alışveriş merkezlerini incelemeye fırsatım olmadı daha. Birkaç ilde de yapılan bu TOKİ evlerinin üst kısmında haç işaretinin varlığı fotoğraflarla ispat edilmişti. Bilgilerinize arz ederim.

Okumuş olduğum fakültedeki Yeni Türk Edebiyatı hocamız anlatırdı. Kampüsün mimarisi de Alman üslubuyla yapılmış. Tamamen bizden uzak olan kolonların işlemesi, köşelerin bezenmesi... Hocamız derdi ki “Aslan başları eksik sadece, yerleri var; tepki çekilir diye koyamamışlar”

Bilmem derdimi anlatabildim mi sizlere. Hâsılı biz her zaman mimaride ve yerleşim tarzında kendi gök kubbemizden çıkmamalıyız. Çıkanların durumu ortada, içler acısı. Milli benliğini kaybetmiş bir millet başka milletlere medet ummaya hep açıktır.

İlhan KAPLAN

YOLLAR

2008-07-06T10:14:00.070+03:00

Yollar...

Bir kış gecesi çıktım bu yola beynimde fırtınalar varken.

Cism-i candan geçip kurbetine erişsem.

Bahçende biten bir ot olmayı gönlüm dilerken

Ve yağmur...

Yağmur kadar serin, nazenin ve nazlı derin

Bir ahenk içinde raks eden bir katre bârân

Bir bir cama çarpan su ledünnî katre

Ya gurbet...

En sevdiklerinden ayrı kalan şu dil-i hicran.

Bu gönlüm neyler sensiz dünyada, ukbâda

Gurbet ya, alacak ya seni benden

Bre gafil mesafeler biter mi sanırsın bu yolda

Zaman ah zaman...

Zaman aldı seni benden ey yâr uzaklarda

Günlerden gurbet

Saatse kalbimin kalbine vuslata beş var.

Ya İstanbul...

Rüyamdaki aşk şehri

Senin beldenden sonra bende orası en kutsî

Özlemlerimin uç noktasında parıldayan bir yıldız gibi

Şehr-i Kübra...

Sana dilediğim sözler

Terennüm ettiğim nağmeler

Hep İstanbul’u sürükler önüme

Havasını soluduğum her lahza

Kalbim daha bir aşkla çarpar yana yana

Yollar...

Gurbet ateşini körüklese de bende

Vuslata şayan bir bilmece bu gecede

İlhan KAPLAN

Bir gece İstanbul’a giderken yüreğimden taşan duygular... 04.01.2008

SEVGİLİYLE MUKABELE

2008-07-06T10:14:00.069+03:00

Dedim seni seven yürek benimdir.
Dedi bu yüreğin nesi sevildi.
Dedim tatlı dile daha ne gerekir.
Sevmek... Ve dermek önüne gülleri...

Dedim bu gönül ister seni mutlu etmek.
Dedi bana beyhude, bırak sevme beni.
Dedim seninle istiyorum sonsuza yürümek.
Vuslat... Mecnunun Leyla’ya hasreti...

İlhan KAPLAN

SEN'İ İSTERİM

2008-07-06T10:14:00.068+03:00

Kâinattaki bütün yıldızlar,
Sadece ol demenle kayarlar.
Kapında bu dilenci insanlar,
Gece gündüz hep Sen'i anarlar.

Bütün aşklar elbet ki fani,
Onlarda kalbi doyurmuyor ki.
Yalnız senin sevdandır baki
Seni yazar hep gönlümün teli.

Ey kalpleri çeviren,
Kurtar beni nefsimden
Sen ki ölüleri dirilten
Bir mum olsak yolunda eriyen.

Günahkârım affını beklerim.
Sen'sin tek en yüce sevgilim.
Seni görsem ben biterim.
Bilirim yalnız Sen'i isterim.

İlhan KAPLAN

KARANLIK

2008-07-06T10:14:00.067+03:00

Karanlık...

Gönlümde bir ses...

Aşk kokusu var bu yumuşak havada beldede.

Tatlı bir rüzgâr esiyor bedenime elvan elvan.

Ve bir ses yankılanıyor şimdi kentte.

Bir lahutî sâdâ bürüyor şehri, kulaklarımı âniden.

Vakit gece...

Bekliyorum.

Yalancı sevdalara kapılma endişesi taşımaksızın.

Bu durakta.

Sonsuzluk özlemiyle çarpıyor gönlüm.

Yürüyorum arkama baka baka bu yolda.

Yüzüme varan hafif bir nefha ve ben müteheyyiç

Savrulan saçlarımı toplayıp dikiyorum gözlerimi ufka

Bir on dört zaman evvelini

Düşünce ufkumu hayal denizine

Salıyorum gemilerimi bu gecede.

Arıyorum

Senden bir ışık, sadece bir ışık...

Denizin dalgalarına bırakıyorum beklentilerimi

Ve sen...

Ağlayabilsem keşke senin için gece gündüz.

Şu dalgalar gibi coşsa kalbim her lahza.

Karanlık...

Geceyle özdeşleşen bir mevhum...

Sensiz geçen yürekler gibi

Yapayalnız ve biçare

Dokunsan o pâk ellerinle.

Aydın olur hep ley-i derunum.

Karanlık...

Aynı gözlerinin büyüsü gibi sade.

Vakit gece...

Ve sabaha daha çok var.

Bu serin gecede güneşimsin benim sabahki doğana dek.

Yüreğimi ısıtıyor sıcak hayalin.

Karanlık...

Soğuk camlarda bir siyahlık

Bekliyor beni bu durakta.

Sensiz

Ve sensizliğin girdabında bu meçhul rıhtımda.

Yalnız olmadığımı biliyorum.

Bırakmadığını kalbimin ipini

Ay ışığı vuruyor sanki gözlerime

Nurefşan gözlerinden.

Gonca gül ve şebnem

Seven ve sevilenin buluştuğu nokta.

İlhan KAPLAN

GEL ARTIK

2008-07-06T10:14:00.066+03:00

Sen ufkuma ışık veren
Sen bizi bizden çok seven
Sen bütün çileyi çeken
Sen bugün gönlüme gelsen

Avare avare süzülen
Su gibi yanına gelseydim.
Sıcak hayâlindeki gibi
Rüyalarımıza gelseydin

Senin gibi sevgili var mı ki
Seni arayanlar birer deli
Koşarlar on dört asırdan beri
Sen aramızdan gittin gideli

Ey sevgili canım seni arzular
Sensiz hiç çekilmez olur buralar
Dindir gözümün yaşını hep ağlar
Gel artık sevineyim bu aralar
Şefaatini bekler bu muhtaçlar

İlhan KAPLAN

EY SEVGİLİ

2008-07-06T10:14:00.065+03:00

Yüreğime düşen ilk cemre
Senin sevdanmış Ey Sevgili.
Aşkına susamış bu gönül
Her an seni arar belliki.

Sıcak mı sıcak bir yaz gecesi
İçimdeki hasret bilmecesi
Çözülse bir anda ilk hecesi
Sonra sevgililer sevgilisi.

Kapkaranlık uzun geceler
Hep tebessüm eden çiçekler.
Hece hece bütün nağmeler
Adını anar Ey Sevgili.

Ruhumdaki gizli inilti
Bir gün öyle bir diner ki
Hayata hayat veren nebi
Doğ gönüme Ey Sevgili.
Gir kalbime Ey Sevgili.

İlhan KAPLAN

EFENDİM

2008-07-06T10:14:00.064+03:00

Gölgende bize de yer ver.
Şefkatine muhtaç bu gönüller
Hep geleceğin ümidiyle beklerler.
Derdimin dermanı Efendim.

Aşkını arasam gece gündüz
Durduramaz beni ne yaz ne güz
Asla yaşayamam ben Gül'süz.
Gönlümün sultanı Efendim.

Senin yurduna uçan kuş olsaydım.
Gül kokulu ayağına konsaydım.
Hiç gitmeyip yanında uçsaydım.
Hayatımın pınarı Efendim.

Gözlerini gören büyülenirmiş.
Milyonlar seni görmeden sevmiş.
Bunca insan seni arayıp durmuş.
Sevdasına yandığım Efendim.

Zulmün olduğu yerde sen yoksun
Çünkü sen hoşgörüyle dolusun.
Müşrikler seni görünce korksun.
Canıma can veren Efendim.

Uzun karanlık gecelerde
Beklerim gönlümün sahilinde.
Yalnız bırakma beni benimle
Gözümün aydınlığı Efendim.

İsmin şehbal açıp duyulunca
Her tarafta açar bir gonca.
O zaman gönlüm şâd olur anca
Ümmetim ümmetim diyen Efendim.

Ey güzelliklerin yıldızı.
Hiç dinmez sinemdeki bu sızı.
Sen ol yeter aramam ben yazı.
Kalplerin fatihi Efendim.

Selam olsun en sevgiliye.
Bir gelemedim ben Medine’ne.
Muhtacım sendeki sevgiye.
Nurların kaynağı Efendim.

Biçare gönüller solgun sensiz.
Berrak sular bulanık sensiz.
Hep geleceğin günü bekleriz.
Âşıkların çağlayanı Efendim.

Seni seven senin gibi olmalı
Her an Hakk rızasını aramalı
Onlardır hakiki sevdalı.
Sonsuz nur kaynağı Efendim.

Bu biçare dayanamaz bu hasrete
Gülmedi adın anılınca bir kere.
Gel artık bu divaneyi bekletme
Sensiz geçirilmiş bunca sene
Al kanadına uzak bırakma yine
Artık sabredemez sensizliğe
Aşkınla yanan bu yüreğimde.
Sönecek sadece senin sevginle
Koma bizi yaban ellerde.
Bekletme yar mutluyum ancak senle
Güzellikler saçtın sen yüreğime.
Canım feda olsun sana Efendim.

İlhan KAPLAN

DÜNYA

2008-07-06T10:14:00.063+03:00

Hayat sadece bir nefes.
Yaşamaksa hiç değil
Neden öyleyse herkes,
Asıl yurda bağlı değil.

Dünya aldatma bizi.
Her şey kısacık bir dizi.
Allah affetsin hepimizi.
Duyurmalıyız Efendimiz'i.

Bu gül-i sevda uğruna.
Yapılmayanlar bir hata.
Kurban olayım yoluna.
Böyle aşılır bu dünya.

Fani olan bir gölgelik,
Buradaki aşklar da silik.
Olmaz isteriz cennetlik.
Burada oyalanmak delilik.

İlhan KAPLAN

BEYHUDE BİR HÜLYÂ

2008-07-06T10:14:00.062+03:00

Bir cemre gibi düştün hazan vuran gönlüme.
Sensizlik girdabıyla boğuştum her salise her sene.

Aşktır, sevgidir seni bana bağlayan kutsî güç.
Sevmek olsun seni bu uğurdaki tek suç.

Biliyorum şimdi uzaklarda sevgiye hasret.
Kalbimde yanar yine hicran yine nedamet.

Sensizliğin sessiz gecesinde ziyadan mahrum gönül.
Öter durur gece gündüz hep o yaralı bülbül.

Bozulmaz sevgiyle örülen hiçbir bağ.
Yürek yangınken beyhude olur artık dimağ.

İlhan KAPLAN

HÜZÜN MEVSİMİ

2008-07-06T10:14:00.061+03:00

Gündüzler bana dar gelir
Akşamlarsa beni bekler
Akşam yalnız olsam yine
Baş başa kalsam kendimle

Ömrümün bu son demlerinde
Bir teessür dolar yüreğimde
Bakıyorum ne kalmış geride
Akşamlar akşamlar nerede

Boşa geçirdiğim gençliğim
Dönse her şeyi vereceğim
Bilseydim bir gün öleceğim
Münker ve Nekire ne diyeceğim

Son dakika da olsa inandım
Tek umudum var o da imanım
Bir de rahmeti sonsuz Allah’ım
Ben bu hüzün mevsiminde müflisim

İlhan KAPLAN

BEYAZ GECE

2008-07-06T10:14:00.060+03:00

Düşmüştü bu can beyaz bir gecede ateş-i aşka.

Nazlı nazlı düşen beyaz kar taneleri kederli gönlüme...

Sevdam gömüldü bu beyaz beldede karanlığa.

Bir lem’a yok ne senden ne ilden bu gecede.

Nehar oldu âfâk yüreğimse leyl-i derde hâlâ.

Bizâr oldu dilim, bu sessiz gidişinle.

Sevincim hüzne döndü acı bir nidâyla.

Pürmelâl olsa da kalbim düşmedi hiç yeise.

Ne kara fırtına ne soğuk bir nefha.

Elif elif yandı bu kar yağarken usulca gönlümde.

Senin sıcak dilinde, marifet değil karda.

Hepsi zemheri kışta beyaz bir gecede...

İlhan KAPLAN

SEVGİ VE HOŞGÖRÜ İŞÇİLERİ

2008-07-06T10:14:00.059+03:00

Ey bileği bükülmez ışık ordusu
Gel de bitsin bu insanlığın korkusu
Küheylanlar gibi olan coşkusu
Yetiş muhabbetin fedaisi.

Kâbuslarla dolu beşer
Sürüklenirler girdaba birer birer
Diril de gel arık yeter
Su gibi çağlayan diriliş erleri.

Sevgi hoşgörü ve muhabbet
Önce kalp kazanmak gerek
İman aşılayan yürek
Budur ancak ışık ordusu.

İlhan KAPLAN

ALDATAN BİZDEN DEĞİLDİR[*]

2008-07-06T10:14:00.058+03:00

Sıcak bir yaz gününde Çarşamba pazarı olarak bilinen şehrin göbeğindeki Pazar yerinde yerini almıştı Halil Efendi. Başında kasketi, önünde bozuk paraları koymak için özel bölümleri bulunan bir önlük vardı onu diğerlerinden ayıran. Yüzü, yılların vermiş olduğu yorgunluktan olsa gerek, kırışıktı.

Her zamanki gibi yine en güzel meyveleri tezgâhın ön tarafına, çürük ve bayat kısımlarını da arkasına dizmeyi ihmal etmedi. Böylelikle gelen müşteri iri ve güzel elmaları görünce almak isteyecek. Ama Halil Efendi işin kurnazlığına kaçıp arkadaki bozuk elmaları satacaktı. Bunları ilk yapmıyordu ve yaparken de içi gayet rahattı.

– Elma iki yüz elli, elma iki yüz elli

Pazar yerinde bağrışmalar başlamıştı sabahın erken saatlerinde. Yanına henüz 16-17 yaşlarında okul üniformalı temiz yüzlü bir genç geldi. Delikanlıyı gören Halil Efendinin benzi attı ve sesi kesildi.

– Selamün Aleyküm Halil Abi

– Aleyküm Selam Ahmet, keşke zahmet edip de gelmeseydin. İşler durgun bu sıralar. Yanımda hiç para yok, başka zaman inşaallah.

– Abi evde yiyecek bir tek erzak kalmadı, aç kaldık.

– Dedim ya çocuk. Ne laf anlamazsın. Başka zaman.

– Alma mazlumun âhını, çıkar aheste aheste

Ahmet, Halil Efendi’nin geçen yıl yanında çalıştığı yardımcısıydı. Bu genç bir senedir alamadığı hakkını istemeye gitmişti, fakat Halil Efendi yine her zamanki gibi yanında para olduğu halde ona yok diyerek onu başından savmıştı.

Ahmet eve geldiğinde annesinin gözleri ışıl ışıl oğluna baktı. Parasını yine alamadığını öğrendiğinde suratı asıldı ama üzüntüsünü ona belli etmeden mutfağa geçti ve eliyle gözünden akmasına mani olamadığı yaşları sildi.

Ahmet, annesi ve küçük kız kardeşi yine aç kalacaklardı. Babalarını kaybedeli daha bir sene olmamıştı. Tüm zorluklara katlanıyorlardı. Annesi bütün olumsuzluklara rağmen elinde tek bir buğday tanesi bile olmasa haline hep şükrediyordu. Ve Halil Efendi’yi Allah’a havale ediyorlardı.

Halil Efendi halinden pek memnundu. İşlerini geliştiriyordu hep. Çok kazanıp çok mal-mülk elde etmek için gece gündüz çalışıyordu! Öncelikle elinde bulunan taksiyi satıp daha büyük bir şey, kamyonet, almayı düşündü. Arabasını bir alıcı çıkınca hemen satacaktı. Galericiye vermek istemedi komisyon parası vermemek için.

Bir gün arabasının satılık olduğunu duyan iki adam geldi ve Halil Efendiyle bir anlaşma yaptılar. En sonunda on beş bin liraya satmayı kabul etti.

Bir gün sonra müşteriler bir zarf içinde parayı getirdiler. Ruhsatla birlikte anahtarını da teslim etti o iki adama. Biliyordu ki arabanın motoru arızalı olduğundan piyasada sattığı fiyatın yarısını veriyordu. İçinden de “Bunları da kandırdım” diye geçiriyordu.

Sabah olunca parayı bankaya yatırmaya gitti. Yüzündeki mutluluk o sabah yerini üzüntüye bırakacağını bilmezken parayı veznedara uzattı. Paraların tümünün sahte olduğunu ancak orda öğrenmişti ama iş işten geçmiş, arabası elinden çıkmıştı. Hâlbuki bu arabadan %100 kâr yaptığını düşünürken tam tersi oldu. Artık çaresizdi ve parasızdı bu sefer. Veznenin önüne yığılıp ellerini başına koyup düşünmeye başladı kara kara. Birden aklına o bir türlü parasını vermediği yetim çocuk geldi ve onun söylemiş olduğu şu mânidâr söz:

– Alma mazlumun âhını, çıkar aheste aheste...

Halil Efendi fakir bir ailenin hakkı olan parayı vermemişti. Ayrıca bu çocuk bir yetimdi. “Mazlumun âhını alanın iflâh olduğu nerde görülmüş...”

[*] Hadis-i Şerif (Ebu Dâvud, Tirmizî)

İlhan KAPLAN

RÜYÂDAKİ GÜNBATIMI

2008-07-06T10:14:00.057+03:00

Günlerden Pazar. Çok güzel bir gün, hava da bir o kadar güzel ve o kadar renkli. Arkadaşlarla kahvaltı yapmak bu kadar zevkli olmamıştı. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüşüyor, güneş tüm ihtişamıyla bize tebessüm ediyordu. Her şey çok güzeldi bugün, ama yine de neden mutlu olamıyordum. İçimde bir sıkıntı vardı ki beni, bedenimi, gönlümü çürütüyordu.

Bir ara radyoda çalan bir sanatçının ezgisine kulak verdim. Slovdu ve beni çok cezbetmişti bu ezgi. Yüreğim kaynar kazanlar gibi olmuş, yanardağın patlaması gibi patlayacaktı neredeyse. Ezgide gün batımından bahsediyordu. Bu sesten sonra hemen gözlerim duvarda asılı duran gün batımı manzarasının resmine çevrilmişti. Ne kadar da güzeldi. Çok güzel bir manzaraydı.

Biliyorum o yoktu. Beni terk etmişti çok önceden. Ama ben hâlâ seviyordum onu. Bir an aklımdan çıkaramıyordum. Aklıma bir fikir gelmişti. Arkadaşımı da alıp sahile gidip o günün, o manzarasını yaşamak içime çekmek istiyordum.

– Hayat ne kadar da güzel değil mi?

– Hayırdır Murat, yine felsefe mi yapacağız?

– Yok ağabey ya, sen de hep böyle diyorsun. Hayatın güzel olduğunu söylüyorum. Bir yanda içimde, yüreğimde bitmez tükenmez bir vuslat ateşi var ki sönmüyor, diğer yandan da hâlâ arıyorum onu, güzeli, en güzeli...

– Bak sen şuna...

– Evet ağabey, sevdalıyım. İçimde yanıyor bir kor, hâr hâr. Ama doğanın, hayatın neşvesi içinde buz etkisi yaratıyor bir nebze. Acı çeken şu yüreğimi biraz olsun soğutuyor, dinlendiriyor, ruhuma can katıyor sanki.

– Lafı gevelemeyi bırak, sadede gel Murat’çığım.

– Ağabey, ya diyorum da akşamüzeri, ikindi namazından sonra deniz kıyısına gitsek, biraz gezsek olur mu?

– Tabii ki Murat’ım. Yalnız biraz işim var, onları halledeyim ben çarşıda; halledince gideriz.

Yüreğim Aşk’ı çeyrek geçiyordu. Gözlerim dalmış uzaklara bakıyorum. Kapı çalınsa da Fuat Ağabey’im gelse ve ben yüreğimdeki Ben’le buluşmaya gitsem bir an önce. Ah ne güzel olacaktı!

***

Güneş çoktan guruptaki yerini almıştı. Ne iyi ettik de geldik bu cennet âsa beldeye. Bir belde ki Gizli Bir El’in güzelliği tüm çıplaklığıyla tecelli ediyordu. Yanında sevdiğim yoktu. O yoktu. Özlemiştim onu.

– Fuat Ağabey, sevgi nedir sence?

– Sevgi, insana insan olma özelliklerini hatırlatan, hayatta zevk almasını ve hayata renkli bakabilmesini sağlayan, mahlûkata şefkatini artıran, Rahman’ın beşer içine, kalbine dercetmiş olduğu, kutsî bir hazine, ilâhi bir tılsımdır.

– Bir kişiye onu sevdiğini söylemek ne kadar güzel bir şey olsa gerek.

Bu muhabbetlerle birlikte yanımızda termostaki çayı yudumluyorduk. Birden gökyüzünde bulutlar cem etmeye durdu. O kadar güzel ve pembeye kaçan renkleri vardı ki ruhumu okşuyordu benim. Yavaş yavaş pembe bulutlar kararmaya başlamıştı. Sanki rahmet yağacak gibiydi. Yani yağmur... Her yağmur tanesini yeryüzüne bir melek indirirmiş. Ve Allah-u Teâlâ’ya, bu meleklerin bol olduğu zamanda ve mekânda yapılan dualar makbul olurmuş. Bu yüzden yağmur yağarken insanlar rahmet yağıyor derlermiş.

Kara bulutlar bir şimşek çaktı. Gök gürültüsü de onu peşin sıra izledi. Yağmur katreleri hafif hafif arza misafir oluyordu. Toprak kucak açıyordu semâdan inen bu kutlu misafire.

– Murat, hazırlan da gidelim.

– Ağabey ben burada kalmak istiyorum. Şu eşsiz manzarayı teneffüs etmek ve temaşa etmek istiyorum izninizle.

– Ben gidiyorum öyleyse. Çok geç kalma.

Yalnızdım artık. En iyi, en vefakâr bir dosttu benim için yalnızlık. Yine gelmişti yanıma davetsiz bir misafir olarak. Yağmur damlaları toprağa düşüp hayat buldukça ben de sanki kendimi buluyordum burada. Ben’le buluşmaya gelmiştim ya zaten. Etrafı elvan elvan saran bir toprak kokusu sarmıştı. Bir ağacın altına geçerek, dalıp gittim yine dalgaların içine doğru menfez tanımadan.

Birden; ruhumu dinlendiren, bana ilham olan ve benim buralara gelmeme vesile olan şu mısraları terennüm ettim.

“Yine bir günbatımında
Gözlerim dalar uzaklara...
Kıyıya vuran dalgalar
Anlatır beni bana...”

Üfül üfül esen meltem rüzgârıyla birlikte dalgalar beni ve dertlerimi sürükleyip götürüyordu sanki. Gökyüzü aniden kızıla bürünmüştü. Bu kızıllığın altında da güneş turuncu çehresiyle bir nazar ediyordu bana doğru.

Ah bir de sen olsaydın yanımda bu karanlık duyguların bana galebe çaldığı bir zamanda. Senin sıcak yüreğin benim üşüyen ve titreyen kalbimi ısıtırdı sen olsaydın yanımda. Seni daha çok özlüyordum şimdi. Dalgalar beni benden ve doğan tüm dertlerimi alıp götürüyor bu ıssız sahilde.

Ellerim üşüyor sonra, ellerimi cebime sokup sırtımı ağacın gövdesine dayıyorum ve dinliyorum denizin muhteşem sedasını, dalgaların iniltilerini ve haykırışlarını. Güneş artık saklanmıştı benden, bu beldeden. Dağın arkasında olduğunu da ziyasından anlıyordum.

Gözlerimi kapatıp seni düşünüyorum. On dört saniye önceyi, on dört dakika önceyi... Düşünüyordum on dört hafta, ay önceyi. Ve düşünüyordum on dört yıl önceyi ve on dört yüzyıl önceyi...

Aşk sultanım nerdeydin? Sevda denizimin bahadırı nerdesin? Kuru hayaller kurdum sensiz geçen günlerde. Geleceğin ümidiyle sönük bir mum ışığında sana nağmeler yazdığım, sabahladığım ve hayata anlamsız, donuk bakışlarla baktığım gecelerde sen nerdeydin? Biliyorum geleceksin. Ben ki bunun ümidiyle yaşıyorum. Aşk iklimindeki yolculuğumda susuz kaldım, yorgun düştüm; sendeydi devâm, sendin benim tabibim. Sevgili, sevgili, sevgili... Nerdesin?

***

– Murat, Murat, Murat... Hadi ağabeyim kalk uyumuş kalmışsın pencerenin önünde.

– Nerdesin sevgili?

– Ne sevgilisi Murat? Ne diyorsun sen? Anlamadım.

– Ağabey, nerdeyim ben? Dalgalar, deniz kıyısı, güneş... Nerdeler?

– Ağabeyim sen burada evdeydin. Ben de ancak bitirebildim işimi, ama akşam oldu maalesef.

O zaman anladım saatin kaç olduğunu, hangi devirde yaşadığımı. Sevgiliyi ve ona ait beklentilerimi rüyada görmüştüm demek ki. Camın önünde Fuat Ağabey’i bekleyeceğim derken ve gün batımını izlerken uyuyup kalmıştım. Daha da gitmem artık rüyada gördüklerim bile beni mest etmişti. Buna zor dayanmıştım. Acaba gitsem kalbim dayanır mıydı ki buna. Günbatımına... Aşk’a...

İlhan KAPLAN

ÖLÜM BANA AYRILIK ONA ZULÜM

2008-07-06T10:14:00.056+03:00

Güneş çoktan batmıştı. Yoğun olmayan bir günün yorgunluğu vardı üzerinde İbrahim Bey’in. Gözleri çökmüş, uykusu da gelmişti. Çalıştığı dükkânın kapılarını kapatıp evinin yolunu tutma vaktinin geldiğini gösteriyordu ona bu hâller. Eşyalarını toparladıktan sonra kapıları kilitleyip gitti. İçinde bir endişe vardı. Birden aklına geçen gün komşu dükkândaki arkadaşı Mustafa Ağa’yla çay muhabbetinde ağzından çıkan şu sözler gelmişti.

“Ölüm bana ayrılık, ona zulüm...”

Çay içerken çay boğazını almıştı da Mustafa Ağa ve çevresindekilerin çabalarıyla kendine gelebilmişti. Bütün bu karanlık düşüncelerden sonra evine gelmişti. O kadar yorgundu ki sürekli eve gidince okumak için niyetlendiği ama bir türlü fırsat bulamadığı Kur’an-ı Kerim’i ve başlamak istediği ama bir iki vakitten ötesini kılamadığı namazını yine her zamanki gibi erteleyerek ev halkına sadece soğuk bir selam verdikten sonra uyumak için yatağına başını koydu.

Her yer duman... İtfaiye ekiplerinden yapılan gayretli çalışmalar sonunda yanan evi söndürmeyi başarmışlardı. Ama İbrahim Bey uykuya yenik düşmüştü, artık...

***

– Mustafa Ağa, bir gün şu nasırlar sanki beni öldürecek.

– Kardeşim nedir bu senin derdin. Şükürsüzlük etme. Önemli olmayan bir olayı çok büyütüyorsun gözünde. Bırak şu nasırları da hadi cumaya gidelim hazırlan.

– Bugün gelmeyeyim ağabey, daha sonra inşallah. Bir müşterim gelecekti şu saatlerde. Şimdi dükkânı kapatsam ayıp olmaz mı? Söz verip de beklemesem olmaz değil mi?

– Hangi hafta geldin ki bu hafta gelemeyeceğini söylüyorsun. Kaçıncı bahane bu İbrahim. Bir defa mazeret bulmasan olmaz mı? Seni Yaratan’a karşı bir borcun yok mu? Nasıl ki sen şu alacaklıdan üç kuruş alabilmek için bekliyorsun ki borcu kapansın o kişinin diye. Öyle de Allah seni senin hiç iraden olmadan yarattı. Göz, kulak, akıl, kalp, anne, baba... verdi. Peki, karşılık olarak sen ne verdin?

– Çok haklısın, ama dedim ya; bu müşteri önemli, gelemem.

Mustafa Ağa kalbi kırık, yüreği burkuk bir şekilde caminin yolunu tutmuştu. Ezan-ı Muhammedî yankılanmaya başlamıştı bir Cuma vakti şehrin semalarında. Hava öyle çok sıcaktı ki... İbrahim Bey bacak bacak üstüne atmış, savaşta galip gelmiş bir kral edasıyla, gözleri karşısında açık olan televizyona kaymıştı. Bir anda bir haber dikkatini çekmişti. Memleketteki bir kısım askerleri barış gücü harekâtı dâhilinde Kore’ye göndereceklerdi. Askerlerin gitmeden önceki sözlerini duymuştu ve çok meftun olmuştu onlara. Hele bir askerin “Maden ölüm tek bir defa gelecek, o da neden Allah için olmasın!” demesi sırasında gözleri dolu yaş olup boşalmıştı. Birden düşündü ki Mustafa Ağa’ya yalan söylemeyip de cumaya neden gitmemişti. Yetiştiği aile yapısında hiç yabancı değildi böyle şeylere ama gaflete düşmüştü, pişmanlıklar denizinde boğuluyordu. Söz verdi kendine, haftaya gitmek için. Bu kaçıncı sözdü... Beyhude...

Telefon çalıyordu. Arayan hanımıydı. Ona acil yetişmesini, annesinin kalp krizi geçirdiğini ve durumunun çok kötü olduğunu söyledi. Apar topar televizyonu ve dükkânın kapısını bile kapatmadan evinin yolunu tuttu. Komşularındaki at arabasını alıp acil bir şekilde hastaneye yetiştirdiler. Annesi yoğun bakımdaydı. Mustafa Ağa’ya telefon ederek tembihledi dükkânını kapatmasını. O gün akşama kadar hastanenin koridorlarını bir sağa, bir sola kat etmişti. Sonra birden aklına geldi. Hiç olmasa belki iyi olur diye biraz dua edeyim, diye düşündü. Hastanenin mescidine geçti ve bir süre namaz kıldı. Namazın ardından secdeye kapanmış ve gözyaşlarını tutamamıştı. Kendini ikiyüzlü görmekten utanıyordu. Sabah Mustafa Ağa’yla aralarında geçen muhabbet yankılanıyordu kulaklarında. Ama nasıl... Sanki kafasının içinde ona sürekli “münafık İbrahim, münafık İbrahim...” diye bağırıyorlardı. Vicdan azabının en katmerlisini yaşıyordu İbrahim Bey bu mescitte. Başını secdeden kaldırdığında Yasin suresini okumayı düşündü. Çocuğu gönderip evde tozlu raflarda mahzun mahzun bekleyen, bekletilen Kur’an-ı Kerim’i hemen almasını isteyecekti. Mescitten çıktığında eşinin onu aradığını gördü. Kara haberi almıştı artık İbrahim Bey.

Unutmuştu her şeyi İbrahim Efendi. Gün gelir devran döner misali, unutanlar da bir gün unutulurlar. Bir gün Mustafa Ağa’nın kahvehanesinde yine ölüm üzerine konu açılmıştı.

– Ölüm de bir uykudur. Uyudun-uyanamadın olacaksın. Ölüm bir başlangıçtır, son değildir. Firak değil, visaldir. Yeni bir hayatın koynuna girmektir usulca. Sevdiklerine kavuşmaktır ebeden. Bir ‘vuslat gecesi’dir ölüm.

– Ah anacığım. Nereye gittin. Daha dün oğlum kendine iyi bak, Allah’a karşı sorumluluklarını aksatma diyordun. Şimdi nerdesin?

– Merak etme İbrahim, dedi ve Efendimiz (sallallahu aleyhi vesellem)’in “Kişi sevdiğiyle beraberdir.” Sözünü hatırlattı.

– Evet, ölüm Allah’ın emri, ayrılık olmasaydı...

***

Mustafa Ağa’nın dilindeydi bu söz son yolculuğunda da. Cenazesinin başında gassallara yardımcı oluyordu bu candan sevdiği komşusu için son vazifesinde. Çok soğuktu İbrahim. Mustafa ona Allah’tan af u mağfiret diledi hep dualarında. Tabuta güzelce sardı arkadaşını. Ve o sürekli mazeretler öne sürerek kapısından içeri girmekte cimri davrandığı camiye girmişti nihayet. Hem ne gelmişti. Öyle sonlarda da değildi. Safın en önünde yer almıştı hocanın da önünde. Yalnız farkı vardı, o yatıyordu ve üzerinde yeşil bir libas vardı.

Garip gelmişti, garip de gitmişti İbrahim. Bir uyku... Sadece bir uyku... Küçük bir uykuyken büyük uykuya geçmişti ve uyanamamıştı bir daha. Arkasında dul bir kadın, yetim bir çocuk ve ödenmesi gereken borçları kalmıştı.

Baba yadigârı bir tüfeğini de ailesi depoya atmıştı artık. İbrahim adına ne varsa, silmek için bırakmamışlardı bir iz ondan. Giysilerini de dağıttılar fukaraya.

Unutulmuştu İbrahim Bey, unutturulmuştu İbrahim... Bir zamanlar onun annesine yaptığı gibi aynen. Onu tek hatırlayan vefalı dostu, komşusu Mustafa Ağa’ydı. Onun ölüm hakkındaki söylediği “Ölüm bana ayrılık, ona zulüm...”sözünü güzel bir yazıyla yazdırıp çerçevelettikten sonra kahvesinin, iş yerinin, en güzel köşesine asmıştı. Ondan bir hatıra, tek hatıra...

İlhan KAPLAN

KANLI MEKTUP

2008-07-06T10:14:00.055+03:00

−Kazandım, diyordu Ahmet.
İki senedir gecesini gündüzüne katarak hazırlandığı üniversite sınavını kazanmıştı.

−Anneciğim ben de artık bir üniversiteliyim.
Ahmet de sevincini en samimi dostu, sırdaşı olan annesine sımsıkı sarılarak paylaştı.

−Aman oğlum dur şimdi öldüreceksin beni.

−Boğaziçi Üniversitesi Matematik Bölümü’ne yerleşmişim. Acaba Cemil nereye yerleşmiştir?

Cemil Ahmet ile aynı mahallede doğup büyümüş, hem aynı okulu hem de aynı dershaneyi paylaşan samimi birliktelikleri olan bir arkadaştır.

Bir süre sonra kapı çalındı ve Ahmet koşa koşa kapıyı açmaya gitti. Karşısında Cemil vardı. Cemil de çok sevinçli bir şekilde:

−Ahmet nereye yerleştin? Ben Boğaziçi Türk Dili ve Edebiyatına yerleştim.

−Cemil belki inanmayacaksın ama ben de ben de Boğaziçi Matematik’e yerleştim.

−Desene Allah inşaallah bizi üniversitede de ayırmayacak.

−Çok iyi oldu bu. Ne kadar şükretsek azdır.

Ahmet akşam evde annesi, babası ve küçük kardeşi Mustafa ile birlikte uzunca bir istişare yaptı. Kayıt için gidilecek günü kararlaştırdılar. Ertesi gün de gideceği günü Cemil’e söyledi. Beraber gitmeyi kararlaştırmışlardı..

Ahmet’in babası Tahir Bey, Ahmet, Cemil ve Cemil’in babası Hüsrev Bey Kütahya’nın Çini Gar’ından otobüse binip beraber İstanbul’a gittiler. O gün kayıt işlerini hallettikten sonra orada içi dayalı döşeli olan bir ev tuttular.

Okullar açıldı. Ahmet ve Cemil İstanbul’a gitmek için buluşacaklardı. Yolculuk zamanı gelmişti. Gri bulutlarla kaplı hava insanın içini daha da bir daraltıyordu bu hicranlı ve zor günde.

−Anneciğim, ben seni çok özleyeceğim, dedi Ahmet.

Ahmet küçüklüğünden beri annesinden hiç ayrılmamış ve onunla aralarında çok sıkı bir sevgi bağı vardı.

−Oğlum, Ahmet’im merak etme beş sene değil mi? Geçer nasıl olsa. Sayılı olan her şey bitmeyecek mi zaten ömür gibi.

Ahmet annesiyle vedalaşıp uzun uzun birbirine sarıldılar. Ahmet gözleri yaşlı bir şekilde:

−Allah’a emanet ol anacığım. Merak etme vardığımda ararım hemen seni.

−Tamam evladım. Torbana koyduğum çörekleri acıkınca yersin yolda.

Ahmet ve Cemil otogarda buluştular ve otobüslerinde yerlerini aldılar.
Bu ikisi dindar iki ailenin çocuklarıdır. Hayatında beş vakit namazlarını dahi aksatmazlar. Kur’an-ı Kerim bir başucu kitabıdır onlar için. Her daim onunla içli dışlıdırlar.

İstanbul’a geldiklerinde yorgun ve bitkin düşmüşlerdi. Hava da biraz soğuk ve rüzgârlıydı. Hemen evlerine yerleştiler.

Okul hayatı, arkadaş çevresi, derslerin zorluğu gibi bahanelerle namazlarını geciktirmeye başladılar. Sonra aksatmaya ve ne yazık ki ahirinde kılmaz oldular. Cuma’ya bile gitmeye zorlandılar.

Birinci sınıfta çok çeşitli insanlarla tanıştılar ve dost edindiler kendilerine. İkisinin de kız arkadaşları oldu. Bunun da ötesinde kız arkadaşlarının da içinde bulunduğu bir derneğe girdiler. Anlayacağınız kızlar vasıtasıyla kandırılmışlardı. Bu gençleri zayıf bir noktadan vurmuşlardı. Bu dernek için çalışma yaptılar. Onlar da insanları bir şekilde kandırmaya, onları Allah ve Rasûlallah (sallallâhu aleyhi ve sellem), vatan ve millet sevgisinden mahrum etmeye, devleti nasıl edip de dolandırabilmenin yollarını anlatmaya başladılar. Çok kısa zamanda derneğin kıdemli kişileri olmuşlardı.

Birinci sınıfta ailelerine olan düşkünlüğü bu derneğe girmesiyle azalmıştı. Onları beğenmiyorlardı. Gerici ve cahil diye azarlıyorlardı. Zamanla hiç aramaz da oldular. Telefon onlardan geliyordu bu seferde geçiştirici bir şekilde konuşuyorlardı kısa kısa. Ahmet ve Cemil kopmuşlardı aile sevgisinden, yurt sevgisinden ve en önemlisi de Allah sevgisinden.

Her gün farklı kızlarla muhabbetlere girip gece yarılarına kadar eğlenceye, zevk ve sefâya dalıyorlardı. Hayatında ağzına sigara dahi girmeyen bu gençler şimdi uyuşturucu ve içkinin esiriydiler.

İkinci ve üçüncü sınıfı bu şekilde bitirdiler. Dersleri de çok zora sokuyorlardı. Çoğu zaman gitmiyorlardı. Doğal olarak birçok dersten de kalmışlardı.

Üçüncü sınıfın son haftalarında, okulun kapanacağı günlerde sınıfta biraz muhafazakâr kimliğiyle tanınan Said adındaki arkadaşı bu ikisini bir akşam yemeğine evlerine davet etti.

−Ahmet bu akşam bizim eve gelir misiniz Cemil’le birlikte? Yemeği birlikte yesek, eğlensek…

−Bilmiyorum ki Cemil’e bir sorayım.

Hemen oracıkta cebinden telefonunu çıkararak Cemil’i aradı.

−Cemil, bizim sınıftaki Said var ya, o bizi bu akşam yemeğe davet ediyor. Gidelim mi?

−İyi olur Ahmet. Evde de yemek yok zaten, der Cemil.

Ahmet telefonunu kapattıktan sonra mütebessim bir şekilde:

−Tamam, Said kardeş. Saati söyleyin buluşalım bir yerde.

Çok güzel bir gün vardı o gün. Kuşlar sanki bir güzelliğin habercisiymiş gibi koro halinde cıvıl cıvıl ötüyordu. Ahmet de uyandığında o gün güzel bir şeyler olacakmış gibi hissediyordu kendini.

Akşam olup da buluşma saati geldiğinde Said Ahmet ve Cemil’i de alarak evlerine doğru yöneldiler. Eve geldiler. İçeri girdiklerinde sanki şok geçirmiş gibi oldular. Herkesten sıcak mı sıcak bir ilgi görmüşlerdi. Evdeki arkadaşlar kendi aralarında bile hoşgörüde kusursuzdular. Ahmet ve Cemil bu gördüklerine şaşırmışlardı ve:
−Cemil bunlar ne sıcak insanlar, dedi Ahmet.

−Öyle, bizim evde ve bizimle ilgilenen bu dernekten bile bu ilgiyi görmedim. Sanki ailem gibi bu insanlar.

Evin salonunda bir sini ve üzerinde etli pilav, salata ve yoğurttan oluşan bir yemek vardı. Yemeğin ardından içlerinden birisi Ahmet’i ruhen sarsan ve özünü hatırlatacak nitelikte uzunca bir dua etti.

Yemekleri yedikten sonra Süleyman Ağabey dedikleri bir kişi onlara biraz sohbet etti. Bu sohbet Ahmet’in dikkatini çekmişti. Hayatın amacı nedir? İnsan niye var oldu? Nerden geldik? Sorumlulukları nedir insanın? ... gibi sorulara tereddütsüz ve ikna edici cevaplar veriyordu. Ahmet’in aklına babasının küçükken anlattığı sohbetler geldi. Nerdeyse hemen hemen aynıydı. Sohbetten sonra tatlı ve meyve gibi ikramlarda bulunuldu. Saat de bayağı ilerlemişti.

Said:

−Bu gece burada kalsanız, bu saatlerde dışarısı çok tehlikeli olur.

Ahmet:

−İyi olur, ben kalmak isterim. Cemil sen de kal.

Cemil:

−Yok, ben gideyim. Her şey iyi hoş da bizi kandıramazsınız.

Ahmet:

−Cemil ne diyorsun sen. Ne kandırması. Sen de demiyor muydun? Bu insanlar bizi ailemizden daha sıcak karşıladılar diye.

−Olsun ben gideceğim. Kız arkadaşlarımı da çağırırım. Onlarla vakit geçiririm. Sizler iyisiniz ama ben burada daha fazla durursam, bulunduğum dernek hakkımda yanlış beyanlarda bulunur. Hem burada içki yok, sigara yok ne biçim ev, deyip çıktı gitti kapıdan.

Ahmet ise müteessir bir şekilde arkadaşını düşünüyordu.

−Acaba Cemil neden böyle yaptı?

Ahmet o gece evde kaldı. Sabah olunca evdeki bireyler namaza kalktılar. O ise kalkmayacaktı. Ama vicdanının en derin kuyularından gelen bir inilti onu rahat bırakmadı. En sonunda o da kalktı. Abdest almayı namaz kılmayı da hemen hemen unutmuştu. Sûrelerden ise çat pat bir iki tane biliyordu.

Said Ahmet’e bu konuda yardımcı oldu. Namazın ardından hep birlikte kahvaltı yaptılar okula gitmek için evden çıktılar. Ahmet’in içini tarifi imkânsız bir huzur kaplamıştı.

Okula geldiklerinde kötü bir haberle karşılaştılar. Cemil dün gece evine giderken yolda bazı kişiler tarafından gasp edilmişti. Ama Cemil biraz diretince gaspçılar onu bir bıçak darbesiyle yere sermişlerdi. O gece orada hayata gözlerini yummuştu.

Ahmet gözyaşlarına boğuldu. Said ise ona ölümün güzelliğinden bahsetti. Ölümle hayatın bitmediğini ve ebedi bir hayatın kendilerini beklediğinden söz etti.

−İnşaallah orada yine beraber olursunuz. Şimdi senin yapman gereken ona arkasından dualar etmek, ruhuna da bir fatiha okumaktır.

Ahmet ev arkadaşını kaybetmişti artık. Yalnızlık çekilmezdi. Said’e hemen bir telefon etti.

−Said beni de evinize alır mısınız? O gece sizden ve arkadaşlarından eve girdiğim ân çok etkilendim. Ne olur bana hayır demeyin.

Said de çok sevinçli bir şekilde:

−Ne diyorsun Ahmet’im sana kapılarımız her zaman sonuna kadar açık, hemen buyur gel.

Ahmet ikinci bir şoka girmiş gibi oldu bu son sözü duyunca. O güne kadar ona sadece annesi Ahmet’im demişti. Anladı ki Said ve arkadaşları onu gerçekten seviyordu. Arkadaşının ölümüyle kararmaya başlayan zihni ve kalbi yeniden aydınlanıyordu.

Ahmet Said’le aynı eve geçtiler. Ahmet ilk birkaç hafta zorluk çekti. Ev ona ayrı bir câzip geliyordu. Okulda olduğu her ân “Ders bitse de evime gitsem” diyordu. Said içkiyi ve uyuşturucuyu bırakmıştı kendini biraz zorlayarak. Sigarayı da azalttı. En sonunda onu da bıraktı. Namazlarını tam kılmaya başladı. Her şey son bir ay içinde olmuştu.

Okul kapanmıştı. O yaz memleketine gitmeyip oradaki ağabeylerine yardım etmeye karar verdi. Kendini bu işe adamıştı. Ev taşıdı, boya yaptı, halı yıkadı… Okuduğu kitaplar onda çok etki etmişti. Asrın en büyük âliminin yazmış olduğu kitaplara vaktinin çoğunu ayırıyordu. Anlamak da güçlük çekse de ısrar ediyordu bu konuda. Okuması gerektiğine inanıyordu kendini koruyup kollaması ve savunması için.

Yeni bir Ahmet dönemine geçmişti. Kız arkadaşlarından kopmuştu. Dernekle olan bağlantısını zor da olsa kesmişti. Dernekten ona sürekli tehditler gelse de o artık yolunu seçmişti. Bu yolun kara sevdalısı olmuştu o artık. Hakk yolda ilerleyecekti.
Bulunduğu yerdeyken bazı arkadaşlara bir şeyler anlatıyor. Kendisinin düşmüş olduğu tuzaklara başka masumların düşmesini istemiyordu. Bir şeyler anlattıkça da gönlü inşirah buluyordu. Daha önce yaşamamıştı bu duyguları. Görünüşte zahmet çekse de O’nun yolunda O’na hizmet etmekle bir ferahlama hissediyordu kalbinde.

Beş senenin son iki senesi sanki iki gün gibi gelip geçmişti. Bu eve girdiğinden beri annesini daha sık arayıp, hâlini hatrını sorar olmuştu. Ondan hep hayır dualar istiyordu. Okulun bitmesiyle Said ağabeyinin dünyanın en soğuk yerleri olan Sibirya’ya gideceğini duymuş ve çok sevinmişti. Kendisi de çok merak ediyordu nereye gideceğini.

Kendisiyle yakından ilgilenen Kemal Ağabey ona:

−Ahmet, Irak’ta yeni bir okulumuz açılmış ve matematikçi sıkıntısı varmış. Senin için bir mahzuru yoksa sana orayı münasip gördük.

−Tabii ki ağabey, canım feda bu yola. Giderim elbette. Neresi olursa olsun. Ölürsem hiç olmazsa insanlığın en yüce mertebelerinden biri olan ‘şehitlik’ mertebesine kavuşurum. Ötede Efendiler Efendisi’yle hep beraber olurum.

Ahmet’in ailesinde de babasının emekliliği gelmişti ve memleketleri olan Uşak’a yerleşmişlerdi. Ahmet ise son kez ailesini görmeye gidecekti memleketine.

Ahmet hep şehâdeti arzuluyordu. Bu yüzden de hiçbir zorluk ve tehdit onu korkutmuyordu.

Meşakkatli bir yolculuğun ardından Uşak’a geldi. İçinde bir huzur vardı. Bu huzur O’nun sevdası uğruna hicret etmekten geliyordu. Ama arkada gözü yaşlı bir anne bırakacaktı.

Evine geldiğinde kapıyı annesi açtı ve:

−Ahmet’im, canım yavrum.

Uzunca bir sarılmanın ardından gözleri yaşlarla dolan Ahmet:

−Anacığım, ben geldim. Seni gördüm ya, o bana yeter.

Annesine Irak’a gideceğini söylememişti. Ahmet:

−Anacığım, öğretmen oldum ve tayinim Antep’e çıktı.

Annesine yalan söylemişti. Mecburdu buna. Söyleseydi eğer, biliyordu göndermeyeceğini.

−Bir hafta sonra gidiyorum.

−Tamam oğul, tayinini bu taraflara aldırırsın. Eskiden olduğu gibi uzunca bir aradan sonra hep beraber oluruz. Bir de burada mürüvvetini görsek, artık istemem başka bir şey.

Bu sözle Ahmet kalbinden vurulmuşa döndü. Çünkü o dönmeye değil, ölmeye gidiyordu oraya. Bunun söz üzerine pek bir şey diyemedi ve:

−İnşaallah anne. Mevlâ görelim neyler, neylerse güzel eyler…

Hazırlıklar bitmişti. Önce Uşak’tan uçakla İstanbul’a gidecekti. Oradan da Irak’a… Annesine de:

−Anne yol hiç çekilmez, o nedenle önce İstanbul’a oradan da Antep’e geçerim. En fazla üç saatte oradayım inşallah. Gidince ve her arada ararım, merak etmeyesin.
Annesiyle uzun uzun vedalaştıktan sonra, annesine:

−Anacığım hakkını helal et. “Gidip de dönmemek, dönüp de görmemek var.”

Ahmet artık dönüşü meçhul bir gidişle ayrıldı evinden. Her şey istediği gibi oldu. İstanbul’a gidip ağabeylerinden son talimatları da aldıktan sonra uçağa bindi.

Tarifi imkânsız heyecanlı bir yolculuğun ardından Bağdat’a indi. Şehrin etrafı toz toprak kaplıydı. Kahverengi renkler ağırlıktaydı bu ülkede. Artık dilini bilmediği giyinişleri ve adetleri çok farklı olan bir ülkedeydi. Alışma süreci geçiriyordu.

Okulda günler çok hızlı ve güzel geçiyordu. Öğrencilere bir şey anlatmanın verdiği huzurla olsa gerek. Ahmet Hoca’nın derslerde içi içine sığmıyordu. Okulda on öğretmen arkadaş vardı.

Bir gün akşam kendi ilgilendiği öğrencilerden bir tanesi olan Hasan’ın evine aile ziyareti için meslektaşı Halil Bey’le yola çıktılar. Ev merkezden biraz uzaktı. Araçlarına bindiklerinde Ahmet Hoca’nın içinde sebebini bilmediği bir sıkıntı vardı. Memleketten kara bir haber olabilirdi bu. Bu yüzden gitmeden evvel annesine telefon açıp sıhhatlerini sormuştu. Onların iyi olduğunu öğrendiği halde içindeki sıkıntıya bir türlü anlam veremiyordu. Hava kararmıştı. Yolda sadece öğretmenlerin aracı vardı. Etraf pek sakindi. Tıpkı fırtına öncesi sessizlik gibiydi.
Bir anda şimşekler ve yıldırımlar çakmaya başlayınca araçtan indiler ve etraflarına bakındılar. Ahmet Hoca:

−Hocam telefon etsek de bugün gitmesek mi ki? İçimde bir sıkıntı var. Zaten hava da iyi değil. Bir de Hasan “Öğretmenim buralar geceleri pek tekin olmaz.” demişti.

−Olur hocam. Siz bilirsiniz.

Oradan hemen geri döndüler. Okula geldiklerinde televizyondan gördükleri haberle sanki yıkılmışlardı. Ziyaretine gideceği ailenin bulunduğu köye bazı gruplar ateş açmışlardı. Birçok ölü ve onlarca yaralı vardı. Halil Hoca:

−Hocam Allah’ın inayet eli bizimle berabermiş. Hasan’ın evinde bir ziyan yokmuş değil mi?

−Evet hocam. Bir Lûtf-u İlâhi bu. Hasan da ailesi de iyilermiş.

Günler böyle zor şartlar altında geçiyordu. Ahmet Hoca ilk yılını doldurmuştu. Nihayet bir yıl aradan sonra memleketine gidecekti. Okuldaki öğretmen arkadaşlarla teker teker vedalaşıp helâlleştikten sonra uçağa binmek için havaalanına gitti. Uçağa bindiğinde içini geçende Hasan’ın ailesini ziyarete giderken saran sıkıntı sarmıştı. İçindekileri yazmak istiyordu. Eline kâğıdı ve kalemi aldı. Bu sayfaya bamtelinden dökülen şu sözleri yazdı:

Sevgili Anacığım belki bu sana yazdığım son mektup olur. Bu gurbet ellerde yaşamanın zorluğunu anlatamam. Seni çoğu gece düşlerimde görüyordum. Kan ter içinde uyandığımda seni yanımda görememenin acısını çekiyorum soğuk gecelerde. Geceler sanki bana mezar olmuştu. Ama bu gençliğimin baharında ölümlere kucak açmak ne güzel şey… İçimde O’nun rızasını kazanma ve En Sevgili’ye mukarrabin olma arzusu olmasa kesinlikle bir ân dahi burada kalmazdım.

Bulunduğum yeri duyunca belki fenalık geçirirsin korkusuyla sana söyleyemedim. Antep değil ondan birazcık daha uzak olan Irak’taydım. Ama ha Kenya ha Konya misali buranın oralardan pek bir farkı da yok. Burada çok eğlenceli kâh ağlayarak kâh gülerek bir yıl geçirdim.

Anacığım burada insanlara Hakk’ı anlatmak bana çok huzur veriyor. Eğer ki burada yaptıklarımla sevap kazanmışsam-kazanmışsak buna senin de dâhil olduğunu bilmeni isterim.

Burada ölürsem beni bu topraklara gömmenizi istiyorum. Sakın arkamdan ağlamayın. Bil ki bu bana elem verir. Dualarınıza tâlibim.

O’dan geldik yine O’na döneceğiz. İnşallah vuslatımız ahirette olacak. Bana hayır dualarını eksik etme. Varsa benim hakkım herkese helal olsun. Sen de hakkını helal et. Allah’a emanet ol…

Oğlun Ahmet

Uçağın kalkmasının ardından 20 dakika sonra uçak havada infilak etti ve büyük bir gürültüyle yere çakıldı. Yüz kişilik bu uçak kazasından sağ kurtulan olmamıştı. Okuldaki öğretmen arkadaşlar da Ahmet Hoca’yı bulup cesedini aldılar. Ahmet Hoca’nın yüzü tebessüm ediyordu. Sanki ölmeden önce Sevgililer Sevgili’ni görmüş gibiydi. Onu memleketi Uşak’a götürmeyi düşünürlerken ellerinin arasında sıkışmış kanlı mektubu gördüler ve götürmekten vazgeçtiler.

Meslektaşları annesine telefon ederek Ahmet’in girdiği bir Hakk yol uğrunda şehit düştüğünü ve vasiyeti üzerine buraya gömülmesi gerektiğini söylediler. Annesi bu sözleri duyunca telefonu elinden bıraktığı gibi baygınlık geçirdi. Kardeşi Mustafa olayın ayrıntılarını öğrenip yarın geleceklerini söyleyerek telefonu kapattı. Annesini komşularının çabalarıyla zor sakinleştirdiler. Yine de gözyaşlarına hâkim olamaz.

Irak’a geldiklerinde arkadaşları annesine ölmeden evvel ona yazılan kanlı mektubu uzattılar. Oğlundan gelen bu son mesaj onu çok heyecanlandırmıştı. Açıp okuyunca yine sessiz ağlamalarına rağmen içini bir rahatlık almıştı. Onun cansız bedenini görünce yine kendini tutamayarak ağlamaya başladı ama bu sefer kısa sürdü.

Ağlamamak için kendini tutsa da mezarlığa kadar ara ara eşarbının ıslanmasına mâni olamadı. Nasıl olsun ki. Ana yüreği işte. Annesinin gözlerinin önünden Ahmet’le yaşadığı bütün güzel-çirkin olaylar film şeridi gibi geçiyordu. Kendisini teselli eden tek şey ise şu sözdü:

“Allah yolunda öldürülenlere ‘ölüler’ demeyin. Zira onlar, aslında diridirler; fakat siz anlayamazsınız.” (Bakara 2/154)

O mukaddes insan ağzından şunları diyebildi:

−O ölmedi. Ahmet’im yaşıyor.

Dedi ve bulunduğu yere yığıldı. Bir anda kalp krizi geçirmişti. Ağzından kelime-i şehâdet-i ancak söyleyebiliyordu.

−Ya Rasûlallah oğlumla birlikte beni beklediğinizi hiç düşünmemiştim…

Dedi ve elinde Ahmet’in kanlı mektubuyla oracıkta Hakk’a yürüdü.

İlhan KAPLAN

AKIL VE KALBİN DENGESİ: VİCDAN

2008-07-06T10:14:00.053+03:00

Bir gün 2 kilogram darı ve 200 gram şeker ile doyabilir misiniz? Ya da düzelteyim doymak değil, idare edebilir misiniz? Sadece bir gün bu kadar yiyecekle nasıl yaşarız, yaşayabilir miyiz acaba? Ama yaşayanlar var.

Sudan, Darfur’da yüz binlerce insan açlıkla boğuşuyor. Ve bir aile ayda 2 kg. darı ve 200 g. şeker ile yetiniyor. Yetinmek zorunda kalıyor. Ey insan! Düşündün mü ki hiçbir aile bir ayda nasıl yaşar, ne yer, ne içer? Aile diyorum, sayı belli değil. Belki iki belki beş kişi, bilemem.

Şurası bir gerçek ki bu günlerde insanlarımız büyük küçük demeden bazı şeyleri atmak, israf etmek için elinden geleni yapıyor. Yemek biraz tuzlu diye çöpe dökmek, ekmek ıslandı diye atmak… Ne kadar gülünç bir durumdur bu hal. Ama ağlanacak halimize gülüyoruz.

Şimdi bu ülkedeki insanlar saydığım yiyeceklerle (bir ayda 3–5 kişi) geçiniyor. Hesaplarsak ancak 5 YTL yapar, belki yapmaz bile. İşte bizim güzel insanımız bu kadar boş ve hoyrat olmamalı. Bu parayı sadece günde boş yere harcayanların sayısı oldukça fazla. Zevke, sefaya, eğlenmeye çok mu ihtiyaçları var; bir yanımızda aç kardeşlerimiz varken. Ne olurdu ki biraz elimizdekileri onlarla paylaşsak. Paylaşmalıyız, vermeliyiz. Elimizde az da olsa biraz katkıda bulunmalıyız.

Çok mu zor ey can birkaç lira toplayıp onlara yollamak! Değildir. Onlar gerçekten çok muhtaçlar. Bizim aramızdaki en fakir kişi bile çok zengin kalır onlara göre. Çöldeler ve aşırı derecede ihtiyaçları var yardıma. Bazı batılı toplumlar hemen el atmışlar yardım adı altında. Ama ne yardım… Bir taraftan misyonerler, diğer taraftan da kadınlara kızlara tecavüz eden yabancılar… Bu mu yardımları? 85–90 sene önceki ülkemizin portresi. Ki bu ülke bizim o anki içinde bulunduğumuz kaynaklar bakımından da fakir. Çöldeler ve buldukları otları ve taş-toprağı kaynatıp yemeye çalışıyorlar. Hı… Çölde de ne kadar biter ki ot.

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” demiyor mu Peygamber Efendimiz (S.A.V)? Bizim kardeşlerimiz orada aç, biz de onlara bakmalıyız, yardımlarına koşmalıyız. Nasıl ki bir ailenin mensupları anne, baba ve kardeşlerini ölene kadar hep gözetir, koruyup kollar. Aynen bizler de ne olur onlara yardım edelim.

Belki bu yapacağınız yardımlarınız bire bin kat ölçüsünde sevap getirecek. Bilemeyiz. Bir kıssa anlatılır hani:

Hz. İbrahim ateşe atıldığında ateşin üzerinde küçük bir kuş vardır. O küçücük kuşun gagasında da su vardır bir damlacık. Hz. İbrahim o kuşa “ Bu kadarcık suyla mı bu koca alevleri söndüreceksin?” der. Kuş da ona “ Hayır, belki söndüremem ama safım belli olsun.” der.

Bizim de safımız belli olsun. Onların yanında olduğumuzu gösterelim. Yine bir olay anlatılır. İsmini bilmiyorum bir Allah dostu kıyılara dalgaların sürüklemesiyle gelen ve orada kalan mercanları tek tek denize yollar. Onun bu yaptığını görenler ona “ Milyonlarca mercan var nasıl yetiştireceksin ki bunları ölmeden suya” bu zât da onlara “Yetiştiremeyeceğimi ben de biliyorum. Ama şu her attığım mercanın hayatının değiştiğini biliyorum.” der. Öyle değil midir? O insanların hepsine dermen olamayabiliriz ama bir tanesinin hayatını çok değiştirebiliriz.

Gelin onlara destek olalım. 2, 3, 5, 10… lira ne kadar verebiliyorsanız. Hiç yapamam diyen olmamalı. Herkes elini vicdanına koysun lütfen. Kendilerini onların yerine ( batılı tabirle empati ) koysun. Ona göre yardım etsin. Kendilerine yardım yapılmamasını isteyen varsa yardım etmeyebilir.

Yardım için fakültemizin girişindeki ilân panosunda Kimse yok mu? başlığıyla bir afiş göreceksiniz. Orada tüm bilgiler yer almaktadır. Eğer eğitim fakültesi dışındaki kardeşlerimiz varsa da -herkes için geçerli olan tabii ki-

www.kimseyokmu.org.tr ye bakmalarında yarar var olacağını düşünüyorum.
Akıl ve kalp dengesini iyi ayarlamanız dileklerimle…

İlhan KAPLAN

EĞİRDİR'İN İHTİŞAMI

2008-07-06T10:14:00.052+03:00

Liselere giriş sınavına hazırlanıyorduk. 8. sınıfın son haftasındaydık. Bir mayıs ayının sıcak günleriydi. O senenin yoğun çalışma temposunun ardından bir geziyi hak etmiştik.

Ben o güne kadar doğup büyüdüğüm şehir olan Uşak dışına hiç çıkmamıştım. Hocam ve gruptaki arkadaşlarımla Isparta’ya gidecektik. Ekonomik olarak çok fazla bir masrafı olmasa da ailem bunu bahane ederek beni yollamak istemiyordu. Ama hocam da çok ısrar ediyordu. Ben de annemi biraz daha zorlayıp izin almayı başarmıştım. Gidecektim. Bu benim için çok önemli bir olaydı. İlk defa farklı memleketler görecektim.

Geziye gideceğimizden bir gün öncesinde tüm arkadaşlar ve iki tane de üniversiteli ağabeyimle birlikte kolejin yurdunda kalmıştık. O zamana kadar sürekli Pisagorlarla, Newton’larla uğraşan biz o gün kolejin bahçesinde doyasıya oyun oynamıştık. Bir ânda çocukluğumu yeniden hatırlar olmuştum. Bir ân önce sabahın olmasını istiyordum.

Sabah namazından hemen sonra bir minibüse atlayıp, o hocamın evinden mangal, et ve sebze aldık. Daha sonra sabahın bu serin ve sessiz saatinde Çivril doğrultusunda ilerliyorduk. Sabah aç çıkmıştık ve bu yüzden bazı arkadaşlarımı yol tuttu ve mecburen arada dinlenmemiz gerekti. Çivril’e teğet geçtik ve Isparta’nın yolunu tuttuk.

Ve Isparta’daydık. Isparta’ya gelirken bir şey dikkatimi çekti. Her yerde Süleyman Demirel’in adında bir şey vardı. Hava alanı, bulvar, üniversitesi… Isparta’da hiç oyalanmadan hemen onun bir ilçesi olan Eğirdir’e yol aldık. Isparta’ya yaklaşık iki buçuk saatte, Eğirdir’e de yarım saatte gelmiştik.

Eğirdir’e ilk geldiğimde dikkatimi çeken ve beni büyüleyen şey Eğirdir Gölü oldu. Bana göre devâsa büyüklükte bir göldü bu göl. Tabii bu güne kadar sadece yapmacık göletler gören birisi için büyüktü bu göl. Bir uçtan diğer ucu görünmüyordu gölün. Eğirdir merkezi de hemen gölün yanında kurulmuştu. Ve göl üzerinde bir yarım ada vardı ki burayı kent işgal etmişti.

Biz bu göle de teğet geçerken gölün çevresinde insanlar suya giriyorlardı sabah saatlerinde. İlçenin göl çevresine doğru kaydığını söyleyebiliriz. Yeni yerleşim birimleri çok fazlaydı. Neyse gölün yanındaki bir asfalt yoldan buranın bir kasabası olan Barla’ya gidecektik. Buraya ulaşmamız biraz geç oldu.

Barla ki bu kasaba biraz kuytu bir yerde dağların izin vermekte zorlandığı bir mekândaydı. Barla’ya geldiğimizde orada bir otelin bahçesine arabayı durdurmuştuk. Araçtan indiğimde içime çeke çeke bitiremeyeceğim güzellikte dağ kokusu vardı. Manzara muhteşemdi. Tam dağın bir yamacındaydı bu otel.

Otelin önünde içinde otların, yosunların ve toprağın bulunduğu boş bir açık havuz vardı. Havuzun yanına masaları kurduk ve herkesin evden getirmiş olduğu kahvaltılıkları çayla birlikte yemeye başladık.

Kahvaltı sonrası kasabanın merkezine gittik. Orada zamanın ünlü bir âliminin evi bulunmaktaydı. Kendisi bu dünyadan seneler önce göçüp gitmişti. Evine geldiğimde kapının hemen yanında iri ve çok büyük çınar ağacı, ağacın da ortasında bu zâtın ara sıra çıkıp tefekkür ettiği bir mekân bulunuyordu tahtadan. Evin hemen yanında minik bir camii bulunuyordu. Eve gelen ziyaretçiler bayağı da fazlaydı. Evin bir ya da iki bölmesi vardı. Birisinde amcalar oturmuş sohbet ediyorlardı. Biz de diğer bir odaya geçtik, soluklandık burada.

Bizimde küçük çaplı sohbetimizin sonrasında namaz ve niyazın ardından evden ayrıldık. Buradan da hemen o taraflardaki bir dağa, Çam Dağı’na, çıkacaktık. Araçla çıkarken o eşsiz manzarayı anlatamam. Yol hemen dağın eteğinden gidiyor ve hemen yanında uçurum var. Araca binip belli bir mesafeye kadar çıktık. Sonrası tabana kuvvet dedik ve yürümeye başladık.

Yürüyorduk dağın zirvesine doğru. Ve basınç azalmasından olsa gerek kulaklarımız yankı yapıyordu. Doruğa ulaştığımızda “ehh nihayet” diyerek izlemeye koyulduk aşağıdaki vadiyi. Burada o ünlü âlimin dinlendiği ve kitaplarını yazdığı bir ağaç da varmış ki bazı insanlar onu kesmişler. Şu ânda da o ağacın yerinde küçük bir filiz vardı.

Sonra o dağda bu Allah dostunun sâdık bir öğrencisini gördük. Ve onunla muhabbet ettik, yaşlıydı. Yani bize göre dedeydi. Ellerinden öptük o mübarek dedemin. Elleri çok temizdi, çok güzel kokuyordu.

Buradaki gezintimizin ardından minibüsümüze binmek üzere ayrıldık. Minibüsle kasabanın merkezinde bir camide abdestlerimizi tazeleyip, namaz kılmaya koyulduk. Ben ilk defa burada öğrenmiştim “seferî” namazını, Allah’ın yolculara olan bir kolaylığı olsa gerek bu.

Namazın ardından yine Barla’da bir bahçeye gittik ki oraya Cennet Bahçesi deniyormuş. Bahçeye inerken öyle çok basamak indim ki. Merdivenden inerken hiç bu kadar yorulmamıştım. “İnmesi bu kadar zorsa, çıkması nasıldır?” diyordum kendi kendime. Bahçe çok güzeldi. Pek fazla oyalanmadık, gezdik sadece. Tekrar çıktık yukarıya minibüsümüze bindik.

Şimdi de tekrar Eğirdir’e gittik. Eğirdir’de bu yarım ada dediğimiz yerin en ucunda bir piknik alanı vardı. Oraya gittik. Hocalarımız ve ağabeylerimiz mangalla uğraşırlarken bizde göle indik. Göl çok temizdi. İçindeki nesneler görünüyordu. Bir kayanın yanında yengeç gözümüze çarptı. Alıp suyun içine attık onu tekrar. Ayaklarımızı gölün o serin sularına soktuk. Yüzmeyi de bilmiyordu kimse.

Bir kısım arkadaşlarımız da parkta salıncaklara falan biniyorlardı. Sonra da top bulup orada kısa bir maç yaptık. Yorulmuştuk. Hemen yorulmuştuk ve hava da çok sıcaktı.

Mangaldan ekmek arası köfteleri afiyetle götürmüştük. Hepimizin yüzünde tatlı bir tebessüm vardı. Yemeğin ardından birkaç fotoğraf çekilip oradan Isparta’ya doğru yola çıktık. Isparta’ya geldiğimizde orada bir eve uğradık. Bu ev yine bu âlimin kalmış olduğu evlerden birisiydi. Barla’dakinin aksine çok sessizdi. Bizden başka kimse de yoktu. Orada bir amca bizimle sohbet etti. Sohbetin ardından evi gezdik. Eşyalarını ve yatağını gördük. En sonunda çıkarken de kendisine verilmiş olan ama onun kabul etmediği arabasına baktık.

Bu evden de çıkıp bir camide ikindi namazını eda etmiştik. Namazın sonunda oradaki bir kırtasiyeden hediyelik eşya ve kitaplar aldık. Ben de küçük bir kitap almıştım. Oradan bana hatıra kalsın diye.

Bu kısa alışverişin sonunda Isparta’nın tozlu caddelerinden geçerek Uşak’a yönelmiştik. Eve giderken herkeste ayrı bir mutluluk vardı. Mutluluk yorgunluklara karışmıştı ki bazı arkadaşlarımızda uykusuna yenik düşmüştü.

Bugün tam beş sene oldu bu geziye gideli. Ve hâlâ sıcak bir hâyâl olarak kaldı içimde. Herkesin muhakkak bu güzel diyârları görmesini isterim.

İlhan KAPLAN

KARANLIKTAKİ RENKLER

2008-07-06T10:14:00.051+03:00

Sıcak bir bahar gününde okula gitmek için yola çıkmıştım. Okulum merkezden 40 dakika uzaklıkta bir ilçedeydi. Terminalden otobüse bindim ve arka beşliye oturdum. Yanımda bir kişilik boş yer vardı. Onun yanında bıyıklı, olgun denebilecek yaşlarda bir bay vardı. Hemen ön koltukta yetişkin yaşlarda sonradan bu amcanın hanımı olduğunu öğrendiğim biraz şişmanca bir pardösülü teyze ve yanında biraz açık giyimli -bana göre en azından- üniversiteli genç bir bayan öğrenci oturuyordu son derece hoşgörülü bir şekilde. Onların bir ön koltuğunda da yine üniversiteli olan yine açık giyimli bir kız ve bir erkek oturuyordu.

Kulağım istemeden de olsa bu iki koltuktaki arkadaşların konuşmalarına gitti. Arkadakiyle öndekiler arkadaşlarmış. Arkadaki telefonla konuşmakta ve öndeki kız dinlemek için onun mp3 çalarını istiyor. Bu bayan da veremeyeceğini çünkü kendisinin dinleyeceğini söylüyor öndekine. Öndeki kız da bu sefer sen zaten telefonla konuşuyorsun ver birazcık dinleyeyim diye ısrar edince bu sefer de veremem çünkü pilimi bitiriyorsun gibi sudan mazeretlerle vermek istemedi. Bunlar sözde arkadaşlar...

Buraya kadar her şey normal gidiyordu, her ne kadar çıkar meselesi olsa da aralarında bu şimdiki anlatacağımın yanında hiç kalır. Az ilerdeki bir durakta ‘çarşaflı’ bir bayan daha bindi otobüse arka kapıdan. Bayan ya hani bizim yanımızdaki yani beşlikteki boş yere oturması olmazdı etik açıdan. Muavin bey saygılı bir sesle iki öndeki bu genç üniversiteli delikanlının arkaya geçmesini oraya da son binen ablanın oturmasını söyleyince sanki kıyamet koptu. Az önce arkadaşından mp3 isteyen öndeki kız hemen itiraz ederek onun yanında oturamayacağını, ancak yanına arkadaşının oturabileceğini söylemişti biraz hiddetle karışık heyecanla. Öyle de oldu arkadaki kız öne geçince kıyafetinden ötürü bir ayrımcılık yapılan ablamız da arkadaki teyzemizin yanına oturmak zorunda kalmıştı. Az ilerde arkadaşları olduğunu tahmin ettiğim uzunca saçlı biraz sakallı erkek daha bindi. İki kişi oturan bu bayanlar yanına hiç zorlanmadan o bayı da aldılar çok normal bir şekilde.

Tehlike acaba hangisinde! Sadece çarşaf giydiği için soyutlanan bir bayanda mı? Ya da ahlâkî olarak hiç de hoş olmayacak bir şekilde davranan bu bayanlarda mı?
Burada anlayamadığımız bir husus var ki o da bir insanı giyiminden ötürü ikinci sınıf hatta üçüncü sınıf saymak nasıl bir insanlık. Bu kime kazanç getirir. Bu bayan da açık giyimliydi ve kimse onu giyiminden ötürü bir yere ayırmadı, halvete çekilmedi.

Renklerin kaosu yaşanıyor ülkemizde şu anda. Birisi diğerinin üstüne-başına bakacağına neden fikirlerine bakmıyor.

Bu resimde bir kaos vardı içimizi ürperten. “Kardeşlikten de eser yok maalesef, köklerimiz bir olmasına rağmen. “ Giyim-kuşam yüzünden kanlı-bıçaklı hâle geliyoruz. Sarı ortak renkse yanına kırmızı alan, lacivert alanı sevmez; aynı şey tam tersi içinde geçerli. Aslında bizim memleketimizde Osmanlı’nın hoşgörüsü olsaydı kimse kimsenin boyasına karışmazdı.

Bu insanlık dramı sadece bu otobüste olanlardan ibaret değil. Her gün binlerce genç kızlarımız üniversitelerin kapılarında bu tazyiki görüyor. Sonunda onların tabirince sentinize oluyor, paklanıyorlar. Unutmayın ki bu ülkede rahat ve huzurlu yaşayabiliyorsanız bu, cepheye mermi taşıyan Nene Hatun annemiz gibi ‘başörtülü’ daha nicelerinin sayesindedir.

İlhan KAPLAN

ANADOLU DESTANI

2008-07-06T10:14:00.049+03:00

Bir yaz ayındayken ağabeyim çalıştığı iş yerine giderken sürekli Uşak’a Anadolu adında yeni bir otobüs firması katılacak diye söyleyip duruyordu. Erteks’in bahçesindeki araçları görmüş olacak ki bana söylendi. Bir zaman geçti ben köye gittim. Ama hala ne firmadan ne de otobüsten haberim vardı. Sonra bir ara Eşme’de Anadolu’nun markasını gördüm. Bordo zemine sarı-beyaz tonlar kullanılarak el yazısıyla çok güzel bir amblemi vardı. Uşak’a döndüğümde her yerde Anadolu otobüslerini görünce gurur duymaya başlamıştım. Sonra diğer şirket zayıflayıp iflas edip yeni birisine satılınca, yeni sahipleri Anadolu’nun bu hızlı çıkışını hiç beğenmemiş olacak ki merhum Orhan Erdoğmuş’a canice suikast düzenlemişlerdi. Hani derler ya ‘meyveli ağacı taşlarlar.’

Gün geçtikçe Anadolu sürekli gelişip büyüdü ve filosunu yeniledi. Türkiye’de az bulunan otobüsler Anadolu’da vardı. Benim de üniversiteyi kazanmış olmam Anadolu’yu tercih etmeme vesile oldu.

Anadolu’nun içindeki ikramları, diğer meşhur firmalarda göremiyordum. Uşak’tan ayrı kalmam Anadolu’dan haberleri almama engel teşkil ediyordu. Bu yüzden internetten takip etmeye başladım. Evime gelen günlük gazeteden Anadolu’nun 1YTL kampanyasını, daha sonra Seyahat-i Saltanat adında Türk kültürüne yakışır bir turizmcilik başlatacağını okumam Anadolu’dan övünmeye başladım. Sonra Ulaşım Kart’ı piyasaya sürmesi... Ücretsiz 0800’lü hattı açması… Ve herkese Anadolu reklâmı yapmaya başladım arkadaşlar içinde. Yine en son çıkan Neoplan otobüslerinden filosunda bulundurmasından çok mesrur oldum.

Ama Anadolu için bütün bunlar yetmezdi. Çünkü Anadolu artık ulusal bir markaydı. Her geçen gün hızla büyüyordu. Bence daha çok ile ulaşılmalı. Ama oralara Uşak merkezli gitmemeli. Yani mesela İstanbul-Trabzon seferi yapmalı. Çünkü Anadolu’nun sunduğu güzellikleri Anadolu’da yaşamak isteyen çok insanımız var. Anadolu adı gibi Anadolu’muzu tamamen kuşatmalıdır. Yine tüm otobüslerinde wirelessi (kablosuz ağı) yerleştirmelidir. Bu şekilde yolculara yolculuk daha zevkli gelecektir. Belki isteğe bağlı otobüsün arka kısmına çocuklar için oyun parkı yapılabilir. Diğer bir teklifim de bu otobüste yapılan sadece içeceklerin verildiği anların birisi kaldırılabilir veya ekstradan konakladığımız tesislerde çay ikram edilebilir. Örneğin İlhan Tan’da Sakarya Nehrine nazır sıcak bir çay hiç fena olmazdı.

Buraya kadar söylediklerim Anadolu’nun otobüsleri için yapılabilecek yeniliklerdi. Bunu yanında Anadolu Kargo adında bir lojistik taşımacılığa girmesi yerinde olur. Günümüzde ticaret çok hızlı ilerlemektedir çünkü. Bunun yanında Anadolu Hava Yolları (ANADOLU AIR) olması da ülkemiz için bir ilk olacaktır sanıyorum. Anadolu’nun bir spor kulübüne sponsorluk da yapabilir. Ama zaten yaptığı yeniliklerle adını duyurmuş bir firma olduğu için reklâma ihtiyacı yok.

Son olarak da Anadolu Anadolu’nun çeşitli illerindeki turizm işletmelerini bünyesine katması büyümesinde çok etkili olacaktır.

Anadolu’nun bu hızla büyümesi Uşak için ve Türkiye için çok güzel bir kazanımdır. Benim bildiğim Anadolu bu gelişen ve sürekli yenilenen bir firma olmasının ayrıcalıklarını yerine getirecektir.
Anadolu firmasının kurulmasında ve geliştirilmesinde emeği geçen herkese teşekkürlerimi sunuyorum. Ayrıca merhum Orhan Erdoğmuş’a Allah’tan rahmet ve mağfiret diliyorum.

İlhan KAPLAN

TADI YOK SEVDAMIN SENSİZ

2008-06-27T08:44:00.073+03:00

Gözlerinin koyu karanlığında kaybettim kendimi ilkin. Bu karanlık ki bir girdap gibi yüreğimi içine çekiyor. Bu girdabın çevresinde, büyük bir ummanda kaybediyorum kendimi. Henüz kendine gelememiş yoğun bakımdaki bir hasta gibiyim. Hissetmiyorum vücudumu. Ayılmak istesem de ne kadar, açamıyorum gözlerimi.

Ve bir gün bir gün buluyorum kendimi sessizliğin sesinden gelen lahutî bir sâdâyla. Gözlerimi açtığımda ıssız bir aşk rıhtımında buluyorum yürek gemimi. Yakamozların bana gülümseyen yüzlerinde ben çaresizce ağlıyorum. Bir çığlık ki bu rıhtımdaki ıssızlıktan mıdır? Korkuyorum sadece... Kalabalık bir ortamda annesini kaybetmiş çocuk gibiyim, boş gözlerle bakıyorum etrafa, ne kadar yüz görsem de aradığım yüzü bulamıyorum. Elimden bir şey gelmeyince Hakk'a iltica edip ağlamaya başlıyorum yeniden. Umudum kederli ve yorgun… Düşmüştüm bir garip sevdaya artık. Ama sen nerdesin ahu gözlüm?

Yine gördüm seni. Heyularımda aradığım güzeli… Rüyalarım sükuta boğuldu senin olmadığın bu sahillerde. Gözlerinin gölgesi yüreğimi kaplamıştı artık. Bu sevda kokan gemiyle kalbine demir atıyorum. Gayri içimde seni hissediyorum her lahza. Yüreğim o kadar benimsemişti ki seni bir an görmez olsa yerinden çıkacağı tutuyor. Dimağım ona emir veriyor, nafile… En azından intizar etse… Her yüzde seni her gözde senin kara gözlerini arıyorum çok defadır. Yorgun gecelerde dost biliyorum yalnızlığı kendime. Benim derdimi açacağım bir insanoğlu yok ki… Yalnızlık buraya da gelip beni en can alıcı noktadan, en amansız zamanda vuruyor. Bülbüllerin Gül’lere sınırsız sevgisiyle seviyordum seni. Aşkın esiri olmuştum belki… Şimdi bana eziyet ediyordu o dost bildiğim akşamlar.

Yoktun artık ahu gözlüm! Bitmedi içimdeki bu aşkın nârı. Sönmedi bu kor. Hâlâ bir kıvılcım bekliyor içimdeki bu bir mangal gibi tutuşan sine. Yanmıyor mu? Evet, yanıyor, yine de sevdalıyım. Me’yus değilim, olmadım hiçbir zaman. Gönül verdim sevdaya bu canım feda olsun! Hiç değilse gönlüm ferah-feza… Acın dayanılmaz farkında mısın?

Yolların nakış nakış işlerken yüreğimde…
Özlem, hücrelerimin en uç noktasında yer buldu kendine.
Artık sonsuzluğa bir tutkuyla bakıyor gözlerim...
Ve artık üşümüyorum.
Üşümüyor bedenim.
Çünkü ayaklarım söz verdi beynime.
Hissettiği çaresizliği hissettirmesin diye…
Hissettiği çaresizliği hissettirmesin diye…

İlhan KAPLAN

BİR RAHMET KAPISIDIR ÖLÜM V'EYLÜL

2008-06-27T08:44:00.072+03:00

Mevsimler size neyi hatırlatır. Mesela ilkbahar ya da kısaca hani insanın çok güvendiği bahar günleri… Baharda insanın içi içine sığmaz, mutlu olur ve aşk rayihasından payını alır. Bahar güzeldir. Bahar gerçekten de ne güzeldir. İnsanın en canlı zamanıdır. Benim için de öyle. İnsanın gençlik ânı bahar mevsimiyle ne de güzel özdeşleşmiş.

Yaza ne demeli, yaz insanın olgunluğa ulaştığı ve kendisini yaşlılığa hazırlayan bir mevsimdir. Bu mevsimde artık insanın son canlı günleridir. Bundan sonra gelecek mevsim yani Eylül…

“Eylülün kırdığı bir gül gibi” diyen şair bu tabiri çok yerinde kullanmıştır. Bir gül ki insanın canlılığını ifade edeceğini düşünürsek Eylül yani ölüm, ya da diğer bir ifadeyle insanın genç ömründe ölümü tatması… Gül, baharı arzular. Bahara gitmek ve tekrar dirilmek ister. Yüce Allah bu yeniden dirilişi zaten bitkilerde bize gösteriyor, onları dirilterek. Bir ağaç düşünün ki kışta ölüp baharda tekrar dirilmez mi?

Ölüm evet Eylül ölümle özdeşleşmiştir. Hazan derler güz mevsimi için. Hazan ayrılıktır. Yani bu kısa gölgelikten sonsuz bir hayata göçtür. Ölüm her şeyin bitmesi değildir. Belki burası için öyledir. Ama bir başlangıçtır ölüm. Ölüm vuslattır. Mevlâna’nın ‘şeb-i aruz’udur ölüm. Ya da Cahit Sıtkı’nın ‘Yaş Otuz Beş’i değildir. Yani bilemezsin oraya ne zaman teslim olacağını. Herkes kapıdadır. Girmek ise kim bilir kime kısmet…

İnsanın bu dünyada bir garantisi yoktur. Küçük bir elektronik alete bile garanti verilirken insan… Sadece bir nefes ayırır bu iki dünyayı. Ölümle insan yalnızlığa atar kendini. Çıkılması meçhul sokaklara girer.

Ölümle insanın her şeyin bittiğini düşünmesi yanlıştır. “Son durak kara toprak” derler ya işte o son durak bu dünyadaki son duraktır. Ama ölüm aslında bir başlangıçtır. Yumurtayla spermin birleştiği ândan itibaren geri sayım başlamıştır bu vuslat için. Doğmakla bir mesafe kat etmiştir. Gençlik, erişkinlik, ihtiyarlık derken bir de ölüm yoklamıştır kapını. Ölümle alâkalı Umut Mürare ağabeyimin şu mısraları beni çok etkilemiştir.

“Ve ölüm geldi kapıma ansızın
Her şeyim yarım kaldı
Umutlarım…
Hayâllerim…
Yarına dair her şeyim yarım kaldı.
Sevdiklerim mesela…
Sevenlerim…
Rüyalarım yarım kaldı.
Yeni bir hayatın koynuna girerken
Korka korka…
Usul usul…
Nelerin beklediğini bilmiyorum beni
Ve bilmiyorum sonumu.

Ey hayat…
Ey üç günlük dünya…
Ne de çabuk geçtin yılları bir bir sıralayarak ömrümden.

Ey ölüm…
Şimdi seninim bir tenhada
Sessizim…
Hoş geldin…
Hoş geldin…”

Bilemeyiz ne zaman kapımızı çalacağını. Buna göre hazırlamalıyız kendimizi. Yapılması gerekenleri yapmakla bu mükellefiyetten de kurtulmuş oluruz. Söylenmez insana ne zaman öleceği. Eğer söylenseydi ‘birkaç günlük hayatın kaldı’ diye o kişi Allah’a karşı olan görev ve sorumluluklarını ne de çabuk birden hatırlayıverir ya da gününü gün etmeye çalışır - ki çok ahmakça- da içinde bir burkuntu hissetmez.

Heyhat! Ama yok bilmiyoruz bu iklimde vuslata ne zaman varırız. Bilmiyoruz ne zaman o kapıdan içeri gireriz. Çok değil sadece zamanın belli bir bölümünü o Çaresizler Çaresi’ne ayırsak acaba çok mu zorlanırız. Fiili olarak zor bir iş olan bu vazife, zihnen ve kalben de ferahlık salmaz mı insanın içine?
Ölüm gerçektir. Ama bir son değildir. Hani Candan Erçetin “ Dünyada ölümden başkası yalan” diyordu ya. Bu gerçeği görmemek ya da görmek istememek ne kadar basitçedir. Nasıl ki bir deve kuşu düşman gelince uçamadığı için başını kuma gömerek ondan saklandığını düşünür. Ama bunu yapmakla koca bedenini saklayamaz. Nereye kadar… Gözümüzü kapamakla güneşi söndüremeyiz. Bu bir gerçektir iki kere iki dört eder kesinliğinde.

Ölümden kaçış yok. Musallaya herkes yatacak bir gün. Hani bir film vardı ‘Son Durak’ diye. Buradaki kişiler ölümden kurtulabileceklerini sanıyorlar. Ama elden bir şey gelmiyordu. Sonuç hüsran… Hâsılı ölüm tevafuktur. Yani kaderdir, kaçış yoktur.

Bir ezgide şöyle geçiyordu:

“Dinleyin ağalar beyler size bir sözüm… Az yaşayın çok yaşayın gelecek ölüm… Ya cehennem ya cennettir ikidir yolun… Ya gül biter mezarında ya mor sümbülün…”

***

Bu satırları yazdığımda bir ara gurubtaki güneş artık yoktu. Akşam olmuştu. Tam ölümü hatırlatan bir zaman dilimi…

Öyle değil midir? Sabah insanın doğumu ve bebekliği, öğle gençliği yani insanın en çılgın olduğu, nefis iplerinin zorlandığı dönemdir. İkindi ise gençlikten çıkılmış yorgunluğun olduğu, yıpranılmış olan bir olgunluk ve yaşlılığa bir adımdır. Akşam ve akşama kırk beş kala (kötü vakit) insanın ölüm ânı hatıra gelmez mi? Akşamla insan ölmüştür artık. Dönüşü olmayan bir yolculuktadır. Ve gece… İnsanın kabir âlemini yansıtır.

Söndü ışıklar artık. Sevdiklerin yok o zaman yanında. Ama şunu da unutma ki “ ba’sü ba’de’l-mevt” insan yeniden dirilecek ve sevdikleriyle yeniden buluşabilecektir. O ebedî makamında insan mesrur ve mesut olacaktır inşallah. Ama bunların öncesinde insanın dünyada Rabb’ine karşı sorumluluklarını ve vazifelerini tamamlamalıdır. Bütün görevlerini yerine getirmeli, paydos ipini çekmeli burada.

Hâsılı ölüm görüldüğü kadar dehşetli değil. Uyku da küçük bir ölümdür. Bunları kardeş bilmeliyiz. Her ân uykuya dalabiliriz. Ölümden korkulacak bir şey yok. Asıl korkulacak şey ise insanın Rahman’a kapalı, O’dan ayrı, uzak ve gününü gün ederek son nefesini vermek olmalı (Hafizanallah). Bir rahmet kapısıdır ölüm ve eylül.

İlhan KAPLAN

YAĞMUR TANESİ

2008-06-27T08:44:00.071+03:00

Cama çarpan bir yağmur tanesi... Nasıl da nazenin bir edayla bırakıyor kendini. Çok safî bir nazarla süzülüyor aşağıya doğru. Bir lem’a saçıyor çevreye, gözlerime ve gönlüme. Ne kadar mahzun, ne kadar şehla ve yürektendi bu bakış. Biraz daha dikkatle bakınca görüyorum ki çevremdeki tüm renkleri üzerine çekmiş, insanı cezp ediyor. Ben de meftun oluyorum bu dilbere.

Bir katre yağmur... Meleklerin elinden gelen kutsî bir hazine... O’ndan bir mesaj... Damla... Ne var ne yok gösteriyor içini bana. Etrafı biraz bulanık, varlıkla yokluk arasında temaşa ettiriyor kendini bize. İçte bir sesleniş, bir haykırış, bir feryat koparıyor bana kendince. Sanki hasret sancısı çekiyor, ağlıyordu bana bu bir katre... Koparılmıştı o buluttan bir kere, sevk-i ilahi onu almış arza indirmişti. Ayrılmıştı, bir firak ateşi yakmıştı o damlayı. Onun da yüreği beşer gibi ayrılığa dayanamamıştı. Bırakmıştı kendini toprağa ve bir sonsuza... Aşk içindi ama hepsi, aşkının esbaplar dairesindeki isteğini yerine getirmekti arzusu. Bu duyguları insan bedeni yaşamıyor mu, çekmiyor mu bir vuslat arzusu? Sevgili için yok olmuyor mu, ölmüyor mu bir bir? Biliyordu ki sevgiliye kavuşacağını... Ölmüyordu o bu yüzden. Aşkına teslim olmuştu. Gülün yaprağına düşen damla şanslı buluyordu kendini ve imreniyordu diğer damlalar da onu.

Gözlerimin önünde böyle anlamsız düşüncelerle dalmışken hava da kararmıştı.

Yolculuk devam ediyordu. Hâlâ yoldayım ve sevgiliye ulaşamamıştım. Ona gidiyorum, bu karar kılan duygularımla. Bir zaman önce bırakmıştı beni bu ıssız sahrada ve ben çaresizdim. Zemheri karanlıkta ben üşümüyordum sanki; üşüyen şu pürmelal gönlümdü. Ah, saçının teline dünyaları değişemeyeceğim yar! Yüreğimi açtım sana. Sevdaydı bu, ayrılıktı, o damlanın nokta-i nazarında. Ya Rabbim ne güzel düşüyordu yeryüzüne senin rahmetin. Hepsi mütebessim bir halle, gururlanmadan misafir oluyordu yeryüzüne. Sevgiliye ulaşan bir nazlı çiçekti damla. Bir sevgi damlası... Yüreğimin yamaçlarında açan bir nergis... Âşık, gurbete nasıl tahammül edebilir ve nasıl dayanır sensizliğe. Bir yağmur tanesi bile vefada kusur etmiyordu sevgiliye vuslat yolunda. İçinde ne engin denizleri taşıyor, ne yanık yürekleri topluyor o katre. Bakma onun durgun koylar gibi sessizliği kendine en büyük yoldaş ettiğine. Dökse sana hasretlerini, açsa sana hicranlı yüreğini o bir damla büyük ummanlardaki fırtınalar gibi coşup, köpürecek ve yakacak o denizi de benim yaralı yüreğimi erittiği gibi.

Duygularıma bir tercümandı bu ılık yağmur taneleri benim. Anlıyordu o beni ve ben anlıyordum onu. Söylüyordum çok kez beni de götürmesini gittiği yere. Bir anaforun içinde hissediyordum kendimi. İçimde şule şule yanan bir ateş... Olmuyor böyle sensiz ey can! Bu öyle bir taaşşuktu ki ne hayallere sığdırılabilecek kadar küçük, ne sana yalnızlığını hissettirecek kadar sığ, ne de kalbine sığmayacak kadar büyük...

Sevmek... Seni, Rahmanî sırları hayatıma rehber ederek, sınırsızca, her lahza bir bahar neşvesi içinde canlı tutarak, titreyen bir kalp ile ağlayan bir sine ile... Bu bir katrenin buluta olan sevgisi gibi... Bu taneciğin sevgisi ki sadece ağızda kuru bir söz olarak kalmayıp, gönülde yanan bir kor, sıcak bir tebessüm, tatlı bir bekleyiş, özleyişti. Aşk yolunda her türlü ezaya katlanmak; çekmek hasret sancısını; yanmak sabahı olmayan gecelerde; ağlamak gönül bağındaki sensizliğe; haykırmak paslı gönüllerdeki vuslatsız sevdama, bu garip yağmur tanesi gibi...

İlhan KAPLAN

VALLA THE CHRISTMAS[*] OLDUK SONUNDA

2008-06-27T08:44:00.070+03:00

Bir yılbaşı daha yaklaşıyor. Bir yılın sonunu bitirip de yeni bir yıla giriş yapacağımız şu günlerde her tarafta bir coşku bir heyecan almış başını gidiyor.

Yılbaşı... Tabii ki miladî yılbaşını kastediyorum. Yoksa hicrî yılbaşını hatırlayanımız çok sınırlı. Sebeplerini izaha lüzum yok. Amacım da bunu belirtmek değil zaten.

Aslında bir kutlu zaman dilimidir yılbaşı. Sevgili Peygamberimiz ve son peygamber Hz. Muhammed (Sallallahu Aleyhi Vesellem)’den önceki peygamberimiz Hz. İsa (a.s)’nın doğumudur bu vakit. Birçok Hıristiyan aileler bu geceyi büyük bir coşku ve heyecanla idrak ediyor, sabırsızlıkla bu günün gelmesini arzu ediyor. Bu geceye özel o kadar çok kültürleşmiş olay, kalıplaşmış şekiller vardır ki... Hindi, Noel Baba, Yılbaşı Ağacı benim aklıma gelenler sadece. Ya bir de bunların sahne olduğu öyle çok ortamlar var ki...

Ne güzel değil mi? Her yerde insanlar bir peygamberin doğumunu kutlama telaşında. Ama şurada birçoğunun aklına gelmeyecek kadar ince bir fark var. Hıristiyanların kutladığı ve değerlendirdiği bu coşkun etkinlikler bizim benliğimize de o kadar çok salmış ki onlara taş çıkartırız evelallah.

Hatırlıyorum küçüklüğümde hep hayal etmişidir. Bir yılbaşı ağacı olsa evimde rengârenk... Noel Baba gelip bana da hediye getirsin diye. Ama nedense benim o küçücük dimağım Efendimizle özdeşleşen Gül’ü hayal etmiyordu. Hayal etmiyordum, ne yazık ki bilmiyordum. Ve ben halkı Müslüman olan bir ülkede doğup büyümüştüm hamdolsun. Çok eski değil daha ortaokuldayken sınıf arkadaşlarımla yılbaşı hediyesi adı altında hediyeleşirdik. Yine geçen gün memleketimin insanından gördüklerimi arz edeyim size. Çok büyük, bilinen marketler zincirinin bir şubesinde girişte maket bir Noel Baba karşılıyor beni. Ve güzelce süslenmiş bir çam ağacı... Gece arabamda eve doğru gidiyorum ve karşıma çıkan apartmanın son katında bir şey dikkatimi çekiyor.

Dikkatlice bakınca yine güzel lambalarla süslenmiş yanıp sönen bir çam ağacını görmüş oldum. Çarşı pazar da zaten Noel Baba olmuş insanlar kaynıyor hepinizin de bildiği gibi.

Peki, neden anlattım size bunları? Dedim ya ben küçükken Gül’ün mahiyetini, neyi temsil ettiğini ve doğumunu bilmezken diğer bir güzel kutlamayı bilinçaltımda bulmuştum.

Medya... Her şey şu gazete ve televizyonun elinde şu anda. Ülkemizde yayın yapan gazete televizyonların %80 i yılbaşı zamanında etkinlik, eğlence düzenlerken yine bu % 80’lik kısım Sevgililer Sevgilisi’nin doğumunu yani Kutlu Doğum’da etkinlik düzenlemediği gibi, yapılanlara da zerre kadar yer vermez. İşte bu verilmedikçe de gelecek nesiller, çocuklarımız –aynen benim yaptığım gibi– bacadan Noel Baba’nın gelip ona hediye vermesini, yine o gün için sanki farklı birisiymiş gibi Rabbimize “tanrım” diye dua etmeyi öğrenecekler ne yazık ki.

Bu medya, ...star düzenleyedursun, yılbaşının güzelini seçedursunlar elbet ki usanırlar bir gün. 4-5 kişilik bayandan oluşan müzik grubunun söylediği ve seslendirdiği müziklerle de küçük çocuklarımızı benim bile şu güne kadar görmediğim farklı kültürlere çekmeyi başardı. Eyvah bir kültürün başını kesiyorlar!...

Son olarak şunları arz etmek istiyorum. İstemiyorum ki yılbaşını kutlamayalım, eğlenmeyelim. Demiyorum ki yılbaşı ağacı almayalım, süslemeyelim. En doğal hakkımızdır o geceyi değerlendirmek. Hem yeni bir yılın başı olarak, hem de Hz. İsa da bizim peygamberimizdir, onu anarak. Ama neden Efendimizi bu kadar tanıyıp, tanıtmıyoruz. Ya da medya neden bu kadar mesafeli buna. O medyadaki insanların Müslüman olmaması gerekir ki tenezzül etmesin. Ama %90’ı İslam dinine tabi olan bu insanlar kendi dinlerini yaşama-yaşatma mevzuunda hep arka plana atıyor etkinlikleri. Çoğu arka plana atmıyor, çünkü plana bile almıyor. Yapanlara da hemen “gerici, yobaz” yakıştırması yapıyor aynı medya. Hangi dine hizmet için...

Efendim soruyorum size hangi kanallar Kutlu Doğum haftası için özel programlar hazırlarlar bu %80’lik dilimde olanlardan. Medyada olmayınca halk da çok ağyar kalıyor bu etkinliklere. Sonuç ortada. Nereye bu gidiş, nereye?

[*] Kullanma sebebim tenkit amaçlıdır.

İlhan KAPLAN

SEVGİ ÇİÇEĞİ

2008-06-27T08:44:00.068+03:00

Sevgi nedir?

“Sevgi kalbi kanatlandıran ve maveraî bir burak gibi mesafeler aştıran bir bağ, metafizik bir güçtür. İnsanın kalbine dokunur dokunmaz bir bahar ülkesine çeviren mukaddes bir kuvvettir.” diyor Mehmet Erdoğan.

Bugünlerde en çok sevgiye ihtiyacımız var. İnsan sevgiye aç. Menfaatlerin, çıkarların galebe çaldığı bu zor ve çetin günlerde bizim insanî duygularımızı harekete geçirecek tek etkendir sevgi.

İnsanlar sevmeli birbirlerini. Ama O’nun için sevmeli. Sevgiyi yanlış yorumlayıp gaflete düşenlerin sayısı çok fazla günümüzde. Bir kişiyi Allah gibi sevme ve bir kişiyi Allah için sevmeyi birbirine karıştırmamak lazım. İlki insanı –hâşâ- putlaştırmaya sevk eden, beden ve cismâniyete bakan sevgiyken diğeri Hakk yörüngeli ve kutsal bir sevgidir.

Sevmek en büyük sanattır. Bir sanat eseri nasıl zor ve uğraş vericiyse ‘sevgi’ de öyledir. Ulu orta herkese açılan kalp çöplükten faksızdır. Sevmenin sınırını koymak lazım gelir bu durumda.

Heyhat! Bu zulüm coğrafyasında, bu çağ ve nesilde ne yazık ki sevgiden eser kalmamış. Hasret kalmışız sevgiye, sevmeye, sevilmeye. İnsanlar sevgiyle yardımseverlik, hoşgörü, hüsn-i zan, tevazu, cömertlik… gibi hasletlere de kavuşacaktır. Sevmekle insan ledünnî bir hava soluklamaya başlayacaktır.

Gerçek sevgiyi elde eden şehvanî(şimdiki günlük aşklar gibi) düşüncelerden arındırmaya başlar kendini. O’nun için sevmeyi bilir. Her işini O yörüngeli yapar.

Sevgi; dil, din, renk, ırk bakmaz, bakmamalıdır. Günümüzde bir insanın bir Hıristiyan büyüğü olan papayla konuştu diye kâfir denilmesi, vatan ve din haini diye suçlanması ne kadar hazindir. Bilemiyorum daha ne kadar sürer bu insanlar arasındaki kin ve nefret. Efendimiz veda hutbesinde:

“Arabın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi; kırmızı tenlinin siyah tenli üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerinde bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük sadece takvâdadır.” diyerek insanlar arasında dış görünüş ve ırk gibi farklılıkları ortadan kaldırmıştır.

Bir insan diğer insanları halis bir niyetle sevmezse bu kişi ilerde vatanını ve milletini de sevmemeye, ailesini ve akrabalarını da sevmemeye başlar. Allah muhafaza belki kalbinden O’nu da çıkarıp atmaya O’na baş kaldırmaya başlar, küfre gider. Evet, bunlar o kişi için hiçbir şeydir. Zor olmaz. Çünkü sevgi kavramını çözememiş veya yanlış çözmüştür.

O’nun sevgisi için sevgi rüşeymleri saçmalıyız her bir yöne. Mevlâna gibi “Ne olursan ol gel” demeliyiz. Mevlâna:

“ Ben Hz. Muhammed’in ayağının tozuyum… Toprağa sevgiden başka tohum ekmeyiz biz…” der. Bizde onun Sevgi Çiçekleri’ni sulamalıyız tüm dünyada.

Hâsılı sevgi çok mukaddes gibi bir mevhum… Kalbi sevgiye ağyar bırakmak insanlığa sığmaz. Kalp de zaten size demez ki “ artık sevmeyeceğim” diye. Kime gel desen gelir. Daha önce de belirttiğim gibi sevginin de sınırını çizmek gerekir bu konuda. Bir sınıfta arkadaşlar arasında bile not sevdası için kin varsa, soğukluk varsa sevgi buraya her şeyden daha muhtaçtır. Önce içimizde eritmek gerekir sevgiyi. Dünyada sevginin olmadığından yakınıp evimizde, ailemizde, sınıfımızda sevginin rayihasından bile eser yoksa boşuna söylemişizdir.

“Gelin tanış olalım, işin kolayın tutalım

Sevelim sevilelim, dünya kimseye kalmaz “

Yunus Emre

İlhan KAPLAN

SESSİZ ÇIĞLIĞIN SON GÖZYAŞI

2008-06-27T08:44:00.067+03:00

Ülkemiz son günlerde büyük çalkantılar geçirmekte, geçirtilmekte. Bir kısım zümre var ki kuyruğuna basılmış ve acı acı çevreye iğrençlikler saçmaktalar.

Türkiye demokratik bir ülke sözde. Sözde diyorum çünkü halkın çoğunluğunun sesini yansıtan gruba dayatmalar yapılmaktadır. Öncelikle demokrasiyle sorunumuz var bizim. Demokrasi kavramının ne olduğunu iyice tahkik etmeliyiz. Belki de ben yanlış biliyorumdur, mükemmel olamam hiçbir zaman! Birkaç kendini bilmez nâdânın beyhude sarf ettiği sözden ötürü neredeyse midemiz bulandı. Her yerde güyâ terörist gibi ithamlarda bulunulan “türbanlı”, “başörtülü” ifadelerinin iyice suyunu çıkardılar.

Biz lâik bir ülke miyiz? Sorusuna herhalde herkes “evet” cevabını verecektir. Madem bu ülke ve bu millet lâik veya lâik olma yolunda, öyleyse bu devlet karışmamalı –karışamaz da- vatandaşımızın dinine, ibadetine ve karışamaz bacımızın örtüsüne... Lâiklik aslında bunlara karıştığı müddetçe, bu özgürlükleri engelleyerek –belli bir zihniyete hizmet ettiği açık- bozulmuş olur, olacaktır. Beyaz bir güvercin misali, ne zaman özgürce yaşamaya hasret, ferini yitirmiş gözlerle, susamış dudaklarıyla ikrar ettiler “lâiklik elden gidiyor” dediler ve güvercinlerimizin ellerine zincir, ayaklarına pranga taktılar. Fakat birkaç şeyi unuttular ki onlar da düşünce ve kalp. Oraya gem vuramadılar. Sürekli bilim olimpiyatlarında, öğrenci seçme sınavlarında, çeşitli yarışmalarda hep önde oldukları halde geri plâna atıldılar. Heyhat! Dedim ya, düşünceye zincir takmak kimin marifeti? Onların işi ortalığı karıştırarak, bulandırarak, felaket tellallığı yaparak “bulanık suda kolay balık avlanır” sözündeki gibi balık avlayarak rant meselesi yapmak.

Sütçü imam, ecnebinin bir bacımızın yaşmağını açmasına sıkmadı mı kurşununu? Ve yine kurtuluş savaşındaki Kınalı Eller de başörtülü değil miydi? Zübeyde Hanım, Latife Hanım, Nene Hatun...

Dünyanın hangi ülkesinde ve bu halkının %99’unun Müslüman olduğu hangi toplumda bu yasak vardır?

Bir de baktılar yasak kalkacak gibi oluyor, örtünme tarzlarını öne sürdüler. Ben top sakal bırakmışım diye Yahudi mi oluyorum, ya da saçlarımı Che Guevara tarzı uzatsam komünist mi oluyorum? Bunun gibi bir hanım kızımız başına ister yazma takar, ister eşarp, ister de başka bir şey... Yasağın biri kalkıyor başka biri giriyor bu sefer devreye. Yakında da korkarım “Saç mı derdiniz? Gidin kazıtıp gelin. Ancak bu şekilde girebilirsiniz... gibilerinden bir komik bir çözümle komik duruma düşmelerinden. Bu ve benzeri setler her zaman önümüze konulmuştu bu güne kadar. Bu işe ehliyetli olmayan da karışınca durum daha komik oluyor. Ekonomicinin, yargıcın ne işi var bu yasayla?

Engel mi istiyorsun. Neymiş başörtülü daha kolay kopya çekilirmiş de herkes başörtüsü takarmış sonra. Gülünecek şeyler bunlar, ama gülemiyorum ne yazık ki insanımızın bu çıkmazı zorlamalarına. Çözüm mü yok sanki! Ama belli. Engelleyecekler ya, önlerine takoz koyacaklar ya...

“Başörtülü girerse notlarda çifte standart uygulamasına geçerim.” Diyen bir rektör ne kadar demokratik sizce? Ya da rektör mü?

Hâsılı bu üzerinde hassasiyetle durulması gereken konu bu şekilde garip düşünceler yüzünden daha çok su götürür. Yapmamız gerekense, vicdanlarımızı dinlemek bir nebze olsun. Dert yanılmasın, çözüm üretilsin.

Selam olsun engellere sabreden beyaz güvercinlere...

İlhan KAPLAN

RENKLERİN KAOSU II

2008-06-27T08:44:00.066+03:00

Şu son günlerde insanlarımız arasında nifak ve şikak tohumları eken ve birbirine düşürmeyi amaç edinen dış mihrakların baskısı altındayız. Gizli dış mihrakların... Herkese kin ve nefret aşılayarak renkler arasında bir kaos ortamı oluşturmaya çalışılıyor.

Nasıl bir aşı ki bu kadar acıtıyordu insanlarımızın sinelerini. Bir tarafta birine Kürt, diğerine Türk diye bölücülük en başta yapılıyor. Bunu söylemekle değil o insanları bazı haklardan mahrum ederek kaos başlıyor. Her iki tarafı da karıştırıyorlar. İçlerinden birisi terörist oluyor, insanları katlediyor. Ama günahını onca masuma atılan çirkin çamurla Kürt halkı ödüyor. “ Nasıl ki sen bir gemide veya bir hanede bulunsan; seninle beraber dokuz masum ile bir câni var. O gemiyi gark veya o haneyi ihrak etmeye çalışan bir adamın ne derece zulmettiğini bilirsin. Ve zâlimliğini, semâvâta işittirecek derecede bağıracaksın. Hatta bir tek mâsum, dokuz câni olsa, yine o gemi hiçbir kanun-u adaletle batırılamaz.”

Bir insanın yaptıklarını başka bir çoğunluk gruba veya bir grubun yaptığını da yapmayan tek kişiye addedemeyiz.

İnsanımızın bu tür çirkin oyunlara gelmemesi gerekir. Ben Uşaklıyım. Bir tane Uşaklı böyle düşünüyor, böyle yapıyor diye tüm Uşaklıların da böyle yapacağını beklemek kadar safderuncadır. Küçük lokmayı yutmak kolay olur hesabınca ülkemizi önce kamplara bölmeyi sonra bölünen bu küçük kampları da bir bir yutmayı hedeflemektedirler.

Şimdi gelelim ayrımcılığa. Nerden çıktı bu ayrım. Türk-Kürt, Alevî-Sünnî... Şimdi temcit pilavı gibi ısıtıp ısıtıp önümüze koyuyorlar. Ne zaman güzel icraatlar başlasa bunlardan birini-ikisini açıp karıştırıyorlar. “ Bulanık suda balık avlamak kolaydır.” Bizim necip ve şanlı tarihimizde görülmemiştir böyle olaylar altı asır boyunca. Ermeniler bile bizim en sâdık dostlarımızken, şimdi ise...

“Her ikinizin Hâlıkınız bir, Mâlikiniz bir, Mabudunuz bir, Râzıkınız bir... bir bir, bine kadar bir, bir...

Hem Peygamberiniz bir, dininiz bir, kıbleniz bir... bir, bir, yüze kadar bir, bir...
Sonra köyünüz bir, devletiniz bir, memleketiniz bir... ona kadar bir, bir...”

Bunca birlik varken bu ayrılık neden?

Ayrımcılığa sebep olacak şey ne? İnsanlarımızın bu konuda uyanık olması gerekiyor. Hemen galeyana gelip taşkınlık yaratmak sonuç vermez. Kardeşlik ve uhuvvet bağlarımızı sağlamlaştırmamız gerekiyor.

Bu günlerde haberlerde de sıkça gördüğümüz kardeşlik köprüsünün alanı genişletilmelidir. Batıdaki işadamlarının bu onulmaz fedakârlığını göz ardı edemeyiz. Bazı okulların buralara kitap, kırtasiye, bilgisayar vb. yardımlarını, en çok gitmesi gereken ve ihtiyaç olan doktorların bu günlerdeki diğerkâmlık yaparak oralara gitmelerini unutamayız. Bunlar yeterli mi? Yetmez elbette. Eğitim alanında büyük yatırımlar yapılmalı, cehalet azaltılacak boyutlara indirilmeli. Bu tür fedakârane desteklerin geniş kitlelere yayılması gerekiyor.

Görecekler ki Doğu’da ne pırlanta yürekler var, ne tatlı tebessüm saçan sevgi çiçekleri var açmayı bekleyen, ne acılı sineler var bizim acılarımızı paylaşan. Bu güzellikleri görmemek için bir sebep yok. Kör insan bile görüyorken, sadece gözleri gören bazı insanların da görmedikleri görülüyor. Çünkü onların kalpleri kararmış, gözleri değil. Ülkemizdeki menfî düşünceli birçok insan kulaklarını tıkayadursun bu hakikate. “ Gözlerini kapamakla gece edemezler gündüzü.”

Kaos ortamı, kardeşlik köprüsü sağlamlaştırıldıkça ülkemizde yer edinemeyecektir inşaallah. Ülkemizde artık Kürt denince, Alevî denince kimsenin içi ürpermeyecek, aksine inşirah bulacak. Aynı mesele ‘çarşaflı’- ‘türbanlı’ sözcüklerini duyunca da oluyor bazı insanlarca. Bu konu da apayrı bir kaos malzemesi yapılıyor şimdilerde. Sonra dile getirmek üzere inşaallah bu acıyı.

Allah uhuvvetimizi arttırsın!

İlhan KAPLAN

RENKLERİN KAOSU I

2008-06-27T08:44:00.064+03:00

Renklerin kaosu denilince herhalde hepinizin de bildiği gibi zıt renkler gelecektir aklına. Yani siyah ile beyaz gibi bir renk bu.

Renk bedende de elbisede de var olduğu gibi yaşamımızı kuşatmıştır her açıdan. Beden de siyah ırk, beyaz ırk, melez, sarı… diye insanları sınıflandırmaktadırlar. Amrerika’da siyah insanlara hürmet edilmemekteydi daha düne kadar. Bugün ise itibar gösterilmesinin nedeni ABD’nin önemli kademelerinde yer almalarıdır.

Allah bizleri sınamak için çeşit çeşit renk ve millette yaratmıştır. Bu yüzden tüm insanların bu bilinci taşıyarak herkese Mevlâna gibi bakamsı lazım gelir. Afrikada bir Türk Okulunda bir öğretmenin zenci bir çocuğun başını okşaması o çocuk ve ailesi için ne kadar önemli bir hadisedir. Çünkü orada insanların ikinci sınıf insan olduklarını ve beyazların hep üstün olduğu düşüncesini batılı devletler benimsetmiştir. Bu Afrika ülkeleri ve güzel pırlanta insanlar batılı devletlerden çok çekti.

Bugün Türkiye’de renk çok ürpertici boyutlarda. Renkden söz açılınca hemen ten rengi olarak algılamamalıyız. Mesela bir ‘Kürt’ kelimesi insanımızı tedirgin etmekte. Ettirilmekte. Sebep yine aynı. Batılı emperyalist devletler fiilen giremeseler de düşünce olarak ülkemizde cirit atıyorlar. Aynı şey ‘kara çarşaf’ denince de oluyor. Nededn insanın bu sözcüğü duyunca içi ürperir ki. Ne yaptı bu insanlar bizlere. Hepsi insan değil mi. Nerede o engin Osmanlı hoşgörüsü.

Hepimizin de bildiği gibi UNİCEF 2007’yi Mevlâna yılı kabul etti. Madem bu yıl Mevlâna yılı bir milat bir yeniden başlangıç olsun bu yıl. Renge, dile, ırka, elbiseye vb. kısacası şekle göre insanlara muamele yapılmamalı. Kalplerine bakılmalı onların ve herkese Mevlâna gibi ‘Ne olursan ol yine gel’ denilmeli.

İlhan KAPLAN

NERDESİN SEVGİLİ!

2008-06-27T08:44:00.062+03:00

Yeryüzünde hiç kimse onun kadar sevilmemiştir. Ve hiç kimse onun kadar anılmamıştır. Ben ki onu anlatabilecek zât da değilim. Şimdi…

Tarihlerden 20 Nisan 571. tam 1436 yıl önce… Ey var oluş Sebebimiz, âlemlerin sultânı, gönüllerin fatihi, güllerin efendisi, aşkın gerçek anlamı, sevda ikliminin menbaıı, tüm güzelliklerin güneşi efendimiz. İyi ki doğdun canım sultânım. Sen gönüllerimizde sönmeyen bir korsun. Hoş geldin. Sen ne kutlu doğdun. Tüm insanlık da senle beraber doğdu. Allah demiyor mu ki ”Sen olmasaydın kâinatı yaratmazdım.”

Ah! Efendim. Bir bilsen bugün seni ne kadar da çok istedim. Sen bizlere her yönden en güzel örneksin. Seni öyle çok özlüyorum ki. İçimdeki sönmüş yanardağlar bazı anlarda, adın anılınca tekrar hareketleniyor. Senin kokunu çekmek istiyorum. Çekmek istiyorum ki bütün eylemlerimde seni yaşayayım ve senin gibi olayım.

Efendim bugün insanlar çok basit ve gereksiz şeyler için birbirine kin besliyor. Kardeş kardeşi vuruyor, yaralıyor. Sen olsaydın olur muydu bunlar sultânım. Neden insanlar birbirlerine kırıcı ve kötü sözler söylerler.

Sensizliğin verdiği bu boşluk dolmak bilmiyor yüreğimde. Ben şair değilim ki sana en güzel cümleleri kurup seni anlatayım. Ama seviyorum seni. Hakkıyla anlatamasam da içime çekiyorum seni. Sen ne kadar da merhametliydin. Sen Rauf ve Rahim’din. Merhamet edenlerin en alâsıydın. Bir müşrike dahi kapını açmıştın. Herkesle yakın diyaloglar kurardın. Şimdiki insanlar neden böyle değil efendim. Bir Hıristiyan’la konuşunca hemen kâfir yakıştırması yapılıyor. Bilmiyorlardı ki o insanların da bir gün doğruyu bulup, seni sevip anacaklarını.

Canım sultânım, bizler seni göremedik. Ben ki rüyamda dahi göremedim. Seni görenler kendinden geçiyorlarmış. Günlerce şaşkınlıkla seni düşünüyorlarmış.

Sözlerinin her biri çok derin anlamlar içerir. Yaptığın her işinde bir hayır yanı vardır. Senin hal ve hareketlerini (sünnetlerini) uygulayanlara neden kötü gözle bakarlar şu zamanımızda efendim. Bilselerdi bir tanesini uygulayana yüz şehit sevabı verileceğini yaparlar mıydı ki… İnsanlar niye sen gibi olamazlar. Emanete riayet etmezler. Yalan söylerler. Neden ahdlerinden cayarlar.

Ama bilmiyorlardı ki seni. Bilseler ve hakkıyla seni yaşasalar bu olumsuzlukların hiç biri yaşanmayacaktı. Olmayacaktı bugünkü zulüm ve zulümce bir hadise. Senin olduğun yerde güller bitiyor. Efendim senin kokunu değişmem hiçbir zevke ve kokuya. Sel ol istemem başka bir şey. Gerçek Aşk’a giden yolları seninle yürümek var ya…

Ey gönlümün hicranı! Ben sana derdimi anlatmakta nâçar kalıyorum. Ama sen anlarsın beni. Sen seversin ümmetini. Ne olur şu senin aşkından yana yüzü gülmezi güldür. Güldür tüm ümmet-i Muhammedi, güldür aşk pınarlarında bekleyen zavallıları. Ve bu fakiri de unutma, unutma beni efendim. Sensiz ben neylerim. Belki de bir ney gibi gece gündüz inlerim.

Kabul eder misin şu zavallı ve günahkâr İlhan’ı da. Ve çağırır mısın sohbet meclislerine beni de. Efendim, senin ayağının altındaki tozdan daha değersiz ‘ben’i de bekler misin ashabını beklediğin yerde. Kardeşlerinle kevserin başında buluşacağınızda bana da yer var mı efendim aranızda.

Gel Efendim sohbetlerimizi şenlendir. “canıma canım ol Canân’a götür beni.” Götür beni Aşk’a. En güzel salât ve selam senin, ailen ve ashabın üzerine olsun!

Ey varlıklar âlemini habib’inin yüzü suyu hürmetine yaratan Rabbim! Beni de ona vâsıl eyle. Koma beni bu ağyar ellerde. Kaldır gözümdeki şu günah perdesini. Bitsin, dinsin nefis kokan benliğim ve kiri. Her şeyden sıyrılıp sevgilinle Sana koşayım.

Âmin, âmin, âmin…

(Bağışlayın onu anlatmak üstüme vazife değil (haddim değil benim) sadece gönlümdeki bir sızıyı dile getirdim bu sayfada. Noksanım, eksiğim ve muhtacım… En çok ona)

İlhan KAPLAN

KÖMÜRDEN ELMASA

2008-06-27T08:44:00.061+03:00

Kömür yüzlerce, binlerce hatta milyonlarca yıllık uzun bir değişim ve başkalaşımın ardından elmasa dönüşür. Elmas ki çok değerli bir taştır. Ama aynı taş daha önce çok değersiz bir kömürdü.

Bu anlayışla bazı insanlar da vardır ki bir zamanlar aynı kömür gibi kapkara, paslı bir kalbe sahipken daha sonraları bir sanki tılsımla değişime uğramıştır. Gerçeği ve hakikati görmeyen kör gözler ve yürekler bir anda uyandılar bu gaflet uykusundan, gözlerini açtılar.

Tarihte buna verilebilecek örnek öyle de çoktur. Mesela Peygamber Efendimizin amcasının oğlu, Ebu Leheb’in oğlu, İkrime. Peygamberimize karşı yapılan her harekette en önde bulunanlardan biri olan ve Mekke’nin fethinden sonra Müslüman olup “Bundan böyle sana ve İslâm’a düşman düşmanlık ne kadar mal sarf ettiysem, İslâm için iki mislini harcayacağıma söz veriyorum demiştir. Bu güzel insan da ‘Gökteki Yıldızlardan’ olmuştu artık.

Günümüze yaklaştıkça da bu değişim ve başkalaşım hâlâ devam etmektedir. Buna bir zamanların ünlü mankeni Reha Yeprem’i de örnek verebiliriz. Geçenlerde bir gece kendisiyle birlikte karşılıklı bir sohbette bulunma şerefine erdim. Ve orada gördüm ki bu insan gençliğinde yaptıklarının hiç birini taşımıyordu üzerinde. Şahsımdan daha ihlâslıydı. O da bir elmastı artık. Yaşar Alptekin’de bu elmaslardan birisi…

Şimdi bakıyorum da kalpleri kapkara olmuş ve bu karartı yüzüne ve işine de aksetmiş insanların. Sadece ideolojileri ve inatları uğruna gözlerini kapatıyorlar hakikate. Ve bu nuru söndürmeye çalışıyorlar. Bilmiyorlardı ki “Güneş üflemekle sönmez.”

Zamanlar bütün kömürler elmas olacaktır inşallah. Benim umudum, inancım ve hayâlim var buna dair. Her tarafta gül kokulu nefeslerin olduğu bir dönem…

İnsanın içinde, ruhunda nedâmetler belirecek bir gece bencileyin. Bununla bir değişime girecektir insan. Metafizik sırlarını zorlayacak, ervah âlemini aralayıp Yüce Yaratıcının eşsiz ve benzerliğini kavrayacak, benliğini soyutlayacak, ‘ene’sini kırıp doğruyu bulacak ümidindeyim. Evet, bütün saydıklarımı aklını kullanabilen her insan yaşayacaktır. Bir Mecnun gibi divane olup O’na koşacaktır.

Bugün çevremizde çok fazla kömürleşmiş ruhlar var. Ve bu insanlar makamlara gelmişler. Bununla da kalmayıp altındaki insanların da kömür olmasına sebep olmuştur. Hafazanallah istemem ama bunlar aynı zamanda sonsuz ateşe de kömür olma bahtsızlığını da zorlamaktadırlar.

Ne yazık ki bu insanlara biz anlatamadık doğruyu ve Hakk’ı. Eğer anlatabilseydik böyle mi olurdu hiç? Hepimiz çevremizdekilerden de sorumluyuz. Sorumluyuz, çünkü onlara anlatacak kimse yok ki sen de olmasan.

“Ateş düştüğü yeri yakar.” Hayır. Ateş hem düştüğü yeri hem de çevresini de yakar. Her koyun bacağından asılır deriz çok zaman. Asılır, doğrudur da. Ama kokusu bütün çevreyi sarar. Buna göre bizde cüzî gücümüzle elimizden geldiğince bu kararmış ruhlara seslenmeliyiz.

Kömür olmak çok kolaydır. Ama elmas olmak biraz zaman aldığı için pek de kolay değildir. Önemli olan da kısa bir zamanda elmaslaşmaktır. Bunu yapan sayısızca insan vardır çevremize biraz baktığımızda.

Sözün özü, ebedî azap yeri olan büyük ateşe kömür olmak gibi bir tehlikenin sınırlarında gezen insanlara kapılarımızı sonuna kadar açmalıyız. Hoşgörü ve diyalog soluklamalıyız her an.

İlhan KAPLAN

MEHTAPTAKİ MUHASEBE

2008-06-27T08:44:00.060+03:00

Hiç aklıma gelmezdi ay ışığında yazı yazmak. Yatağımı hazırlayıp tam yatmaya hazırlandığım bir vakitti ki saat 03.00’e yaklaşıyordu. Işığı söndürüp yatağıma geçtiğimde bir şeyin farkını gördüm. Ay ışığı. Ayın on dördü derler ya bu dolunay hâline. İşte öyle bir geceydi. Odam sanki bir gündüzmüş gibi aydınlanıyordu. Ben de bu gündüz gibi odamı aydınlatan ay ışığından biraz faydalanayım dedim.

Şehir suspus olmuştu. Camı açtığımda sessizlik fark edilir derecedeydi. Bu sessizliği orada yoldan geçen arabalar bozuyordu. Karşımda baktığımda iki dağ ve ışıl ışıl ikisi de. Üniversite kampüsünün de bulunduğu tepe diğerine göre daha karanlıktı. Aralarda yanıp sönen kırmızı ikaz lambaları vardı.

Ay ne kadar da parlaktı. Ay ışığının gücünden olsa gerek yıldızlar görünmüyordu bugün semada. Gökyüzü pırıl pırıl bir koyulukta bizi sarıyordu.

Neydi bu ölüm sessizliği bu kadar. Sükût olağan gücünü kullanıyordu burada bozulmamak için. Aynı ölüm sessizliği. Ölüm sessizliği de nasıl oluyordu? İnsan öldüğünde de kimseye ses çıkaramaz ya hani. Bu saatte de aynen öyle oluyordu. Bu ân kabir hayatıyla nasıl da bütünleşmiştir.

Sokak lambaları sarı veya beyaz diye iki renkte. Sarı renk göze daha çok batıyor. Dağların yamaçlarında da bu renk gülüyor bize. Camı açmak istesem de dışarının soğukluğuyla üşüyüp tekrar kapatmak zorunda kalıyorum. Bu arada bu ölü şehirde çalışan tek şey belediyenin yol temizleme aracıydı. Ki bunlar da insanın uykusunu kaçırmada birebirdir tavsiye ederim.

Sanki gece ve saatler hiç ilerlemiyordu. Ay, aynı ay; ışıklar, aynı ışıklar; sessizlik, aynı sessizlik… tek ben değişiyordum sanki. Yazımın sonuna gelerek bir şeyin ilerlediğini fark edebiliyordum. Evet, vakit ilerlemişti. Artık uyumalıydım.

Ama bunun da öncesinde günün bir X Raporu ve Z Raporunu çıkarmalıydım. Muhasebe işlerinden pek de anlamam, Yalnız kasiyerliğimde vardı.

Evet, nedir bu rapor? Bu rapor gününü nasıl geçtiğiydi. Ne yaptım, ne ettimdi? Kârda mıyım, yoksa zararda mıydım? İyilikler ve güzelliklerle mi süsledim günümü, yoksa şer ve çirkef işlerle mi meşgul oldum? Diye bir iç muhasebenin yapılması gerekir. Kasalar da böyle değil midir? Her gün hesaplanır kârı-zararı.

Bugün ne yaptım? Doğru mu, yanlış mı? Kendimle çeliştim mi? Kalp kırdım mı? Harama el uzattım mı? Yalan söyledim mi? Çevremi kirlettim mi? Eğer cevaplarım ‘hayır’ ise o gün kârdasınız.

Güzel kardeşlerim herkes bu şekilde Z Raporunu çıkarmalı uyumadan önce. Eğer rapor olumsuzsa yarın onu olumlu yapmak için plânlar kurmalıyız. Olumluysa ne âlâ. Onu koruyup geliştirmek için programlar yapmalıyız zihnimizde. Böylece her gününü insanoğlu kârla kapatmasını öğrenecektir.

Bu muhasebe sonuçlarının pozitif (+) olması ümidimle…

Sevgiyle kalın.

İlhan KAPLAN

KİM İSTER Kİ HASTA OLMAYI!

2008-06-27T08:44:00.059+03:00

Geçenlerde bir grip marazına yakalandım. Aman Allah’ım neydi bu hastalık. Sanki hasta olmayı ben arzuluyordum. İnsan hastalığı nasıl ister ki…

Vücudumuzun varlığını hastalanınca fark ediyoruz. Ne yalan söyleyeyim ben de öyleyim birazcık. Peki, şimdi size hasta olmanın iyi bir şey olduğunu söylesem inanır mısınız?

Şu geçen ömrümüzde (yani yaklaşık 60 yıl olduğunu farz etsek, belki o kadar da değil) hastalık bir dertten ziyade, aksine çok güzel bir devâdır. Şimdi diyeceksiniz bana ‘saçmaladı’ diye… Ama öyle, dert değil devâ. Ayrıca insanın güzel ve hayırlı mânada yaptığı bütün işlerin dakikasını saate çeviren bir ubudiyettir. Aman Ya Rabbim ne müthiş bir şeydi bu.

İnsan, insandır. Şimdi bana yine saçmaladı diyebilirdiniz. Ne demek insan insandır? Yani insan özel bir yaratıktır. Hastalık insana insan olma bilincini de aşılar. Görevini ve sorumluluklarını hatırlatır ona. İnsanî vazifelerini yapmaya davet eder. (Bu vazifeleri herkesin benden daha iyi bildiğine eminim.) İnsan hiçtir, ya hiç. İşte hasta olunca anlıyor o hiçliğini. O yani el-Şafî (sonsuz şifa sahibi) bize kendini gösteriyordu bu durumda. Aslında insan hastalığı gerçekten de yabana atmamalıdır.

İnsan şu dünyada en değerli mahlûktur. Akıllıdır ve idrak etme gibi güzel hasletleri vardır. Ve bu dünyada en aziz varlık olan insanı hayvanca hareketlerden alıkoyan bir settir hastalık. Nasıl ki insan hasta olduğunda dünya zevki nâmına pek bir şey istemez, aynen öyledir bu durum. Yine insanın birkaç günlük (belki ay veya yıl) çektiği hastalık onu daha uzun ve güzel günler ve bol lezzetli bir mütesevvib eder.

“Her şey zıddıyla bilinir.” sırrıyla nasıl sıcak olmazsa soğuğun, gece olmazsa gündüzün, kara olmazsa beyazın değeri bilinemezse insanda hasta olmadıkça –yazının başında da belirttiğim gibi- sağlığın değerini bilmemektedir.

Merak eden hastalar hastalığını artırırlar. Hastalığın hafifleşmesi için merak etmemeli o hasta. İyileşeceğini umut etmeli. Yani maddi olarak hasta insan, aşırı merak ve telaşa kapılmayla kalben de rahatsızlık hisseder. Hastalık bir nazara ölüme de ısındırır insanı.

Hastalık olmazsa insanlar zorluklara karşı sabır gösteremezler. Hasta olmak sabrı artırır. Hasta olan kişi Allah’a iltica edip, dua etsin. Yine hastalık gençlerin sersefil bir hayat sürmelerine engel teşkil eder.

Hastalık güzel olmasaydı Allah en sevdiklerini hasta eder miydi? En başta Efendimizi, peygamberleri ve evliyaları… Hasta olunca insan vahşetten ve merhametsizlikten uzak durur. Şefkat eder karşısındaki insana.

Bütün bunların yanında hastanın duasının makbul da olur. Bu yüzden hastanın duasını almak lazım… Bununla birlikte şükrü de unutmamak gerekir. Bir grip hastalığını şikâyet eden adamın; eli, kolu, bacağı kesik ve kırık insanları daha iyi anlaması lazım ki şikâyet etmesin.

Güzelin âyinesi de güzeldir. O’nun âyinesi olan insan hastalıkları yaşadıkça O Yüce Kudret’in isimlerinin işleyişini güzelliğini görecektir.

Hastalık iki kısımdan oluşur. İlki hakiki hastalık, diğeri de kuruntulu hastalıktır. Hakiki kısımda tedavisi için ilaçları almak ve kullanmak gerekir. Gerisini de Allah’a bırakmak, şifayı ondan beklemek vardır. Kuruntulu hastalığın en etkili ilacı ona önem vermemektir. Önem verdikçe o büyür, genişler. Nasıl ki arılara iliştikçe başına üşüşürler, aldırmazsan dağılırlar. Asabi hastalarda çok fena bir hastalıktır bu.

Ayrıca çok meşakkatli olan işlerden de hastalık sebebiyle izin alıp, istirahat etmektedir insan. Bununla yine insan sağlıklıyken hizmet ettiği kişiler (çalışanlar için işvereni) hasta olunca ona hizmet ederler.

Ayrıca inanan insana o ağır hastalık teslim ve tevekkülün sonucunda çok ucuz düşer, kolay gelir. Maden O var, bakar sana O. Yaşlı, yetim, düşkünlere ve hastalara bakmak da insanı her iki dünyada da mutluluğa götürür.

Evet, hasta canlar bütün hastalıklara derman olacak iman ilacını öneriyorum sizlere. O ilaç ki prospektüsü herkese açık olan bir kutlu Kelam. Bu tarifeden yararlananlar hastalıktan bile zevk alacaklardır.

Hiçbir bela, musibet veya hastalık boşu boşuna da değildir. Muhakkak ki bir sebep dairesinde meydana gelmiştir. Küçük bir hata ya da bir cürüm gibi. Yani elimize bir iğne dahi batmışsa bilin ki Allah bizi uyarmak istiyordur. Bu 17 Ağustos depremi veya Endonezya’daki tsunami de bir sebebin sonucuydu hep.

“Sebepsiz gibi görünen gam ve tasalar işlenen günahların cezalarıdır.”

[*]
Kısacası hastalık korkulacak kadar kötü ve çirkin değildir. Bu aktardıklarımla sizlere hastalığı sevdirebildiysem ya da ona olan bakışınızı yumuşatabilmişsem ne alâ. Allah hepimize şifa versin…

(Bu yazı Şahdamar Yayınları’ndan derlenmiştir.)

[*] Ebû Muhammed er-Râsibî

İlhan KAPLAN

KENDİ İKLİMİME DOĞRU

2008-06-27T08:44:00.058+03:00

Gitmek istiyorum. Bu şehir bana dar geliyor. Kaçmak istiyorum buradan. Uzaklara, çok uzaklara… Bir gece ansızın gitmek…

Bir teknem olsa ve ben hep gitsem... Hiç durmadan gitsem dünyanın bir diğer ucuna… Oradaki yüreklere seslensem… Onlarla muhabbet edip, onlara kendimden bir şeyler katsam. Hakkı anlatsam onlara... Bilmeyen yüreklere, gözyaşı dökmeyen sînelere…

Bir ummânda yalnız başıma olsam. Sadece seni, seni düşünsem… Tefekkür buudunda yüreğimi senin sıcak sevginle doldursam... Ciğerlerimi senin rahmet yağmurlarında ıslatsam… Sulasam. Hiç kanmasam sana, doymak bilmesem bir türlü…

İblis hiç girmese içime bu yolculukta… Yazsam senden gelenleri yine senin iznin ve inayet elinle… Açsam sana yüreğimi… Biliyorum benim gönlüm bir tek seni ister. Bir kalpte iki sevgi olmaz, olamaz. Seni öyle içime çekmek istiyorum ki kalbim bunu kaldıracak gibi değil. Keşke biraz daha, biraz daha büyük olsa…

“İnsanın kalbi harem odası gibidir.” Benim gönlüm de sende. Seni arar ve seni araştırır bütün ilimlerde. Bunu da pek fazla kimseye ifşâ etmemek lazım. Kimseyi almamak lazım oraya… Orası sadece senin… Senin aşkını arıyorum. Aşkın lazım bana. Ben senin muhabbetini arzuluyorum. Bana bütün tecellilerini duyur. Kalbimi de iman, aşk, sevda, ümit ve sabırla doyur.

“Aşksız insan kanatsız kuş gibidir, uçamaz.” Ne de güzel söylemişler. Ben de senin aşkını istiyorum. Sadece seni… Ama içimde riyâdan eser olmasın istiyorum. Senden seni istiyorum. Açılmak, hayâl iklimlerinde, gönül pınarlarımı seninle buluşturmak istiyorum.

“Hoştur bana Senden gelen, Ya hil’at ü yahut kefen Ya taze gül yahut diken Lûtfun da hoş, kahrında hoş.” İstiyorum. Ver. Sana bağlansın bu gönlüm. Seni söylesin bu yüreğimin bamteli.

Gitmek istiyorum. Seni bulmak için uzaklara gitmek… Sen ol yeter bana. Belki yüzüm yok sana bakmaya. Cürmüm dağlar kadar… Ama affedersin, sen çok bağışlayıcısın.

Bir aşk rıhtımına vardığımda görsem seni. Sevdamın kahrını çeker yüreğim. Vuslata ersem. Ama istemem başka cennette bir arşın yer.

Gönlümün bu durgun sahilinde bekliyorum. Gidememenin daha önemlisi seni göremememin çaresizliğiyle… Ey ezeli sultan…

Gitmek… Nasıl, nerede, kim bilir, nereye… Bir gün…

İlhan KAPLAN

HÜZNÜN EN SOĞUK ÂNI

2008-06-27T08:44:00.057+03:00

Leyl, ahh leyl… Leyl ki Leylâ’nın vuslata yani Kays’a erme arzusuyla mumlar yaktığı an… Leyl ki gözlerdeki karanlık duyguları şems gibi tenvir eden… Leyl ki aşığın maşuka ulaşamayınca ona nağmeler söylediği, şiirler yazdığı zaman… Leyl ki vefâ bekleyenlerin sadakatsizlikten ötürü canına kıydıkları kötü vakit… Leyldir o en güzel seslerin semâya yükseldiği kutlu zaman… Bir leyldir ki gökyüzünün tüm renkleri bir bir temâşa edilen… Bir leyl ki bu beni benden alıp götüren vasıta… Belki de beni bana getiren, beni ben yapan değer… Bilemem ki.

Ruhumu da bırakacağım bir gün ona zaten. Neye mi? Bir geceye… Nedendir bilmem kendimi dinleyebildiğim, duygu pınarlarımın coştuğu, gözyaşlarımın ummânlara karıştığı bir sevda dolu zaman dilimidir geceler bende.

Geceyi seviyorum. İçimde ona tarifi imkânsız bir iştiyak seziyorum. Hâlimi, derdimi, sevgimi, özlemlerimi, yakarışlarımı bu zaman okuyorum derûnumdan ve bu zamanda hissediyorum benliğimi. Bu bir gece ki sevgime sevgi arıyorum. Bu gece ki, yalnızlığım bir ok gibi saplanıyor yüreğime. Gözlerim boş hülyalara dalıp giderse birde…

Hayatımda çok yer tutuyor geceler benim için. Uzun otobüs yolculuklarını gece yapmaktan çok keyif alıyorum. Hele ki bir de cam kenarındaysam başımı yalnızlığın-yalnızların dostu camlara vuruyor ve derin derin düşüncelere dalıyorum. Kalbim sanki o anda ne var ne yok haykırmak istiyor. Kalbimden duygu membaı fışkırıyordu sanki. Kelimeler bana yetmiyor. Dilim düğümleniyor sanki. Duygularımı ifade edemeyince gözlerim sicim gibi olmuş, hep giryân, hep giryân… Yok tarifi bu duygumun. Nedir Allah’ım bu tılsımlı kelimeler?

Karanlık geceler... Ilgıt ılgıt esen seher yelleri ruhumu yeniden ‘Yeniden Diriliş’e çağırıyordu. Karanlık gecenin sabahı pek yakındır diyordu zamanın ünlü bir âlimi. Zamandan münezzeh oldukça kendimi farklı illerde, koylarda buluyorum birden. Yıldızlar ne kadar da güzeldi geceleri. Tatlı tatlı gülümsüyordu bizlere sabaha dek. Güneşin doğuşunu az izlemedim. Üstelik dağda izlemenin keyfini çıkardım çok gece bu matlânın. Güneşin tûlû olacağı âna yakın sanki yıldızlar bizden saklanıyordu bir bir.

Ya mehtap… Seyrine devam ederken gecenin, bir de mehtap bekliyor beni yukarıda. Seher vaktine kadar sonsuzluğa bir özlemle bakıyor gözlerim ve hayallerimi süslüyor gelişin.

Yine leyl… Kaleme aldığım bütün yazılar da gecelerin ürünüdür, yol gösterir bana gece. Melhum olur gönlüme geceler her lahza. Hele o zaman duygularım taşacaksa tutamam kendimi bir anda, kâh hesap verircesine, kâh duygularımı neşretmekten aciz kalışımdan dolayı bizâr olup ağlarcasına, kâh mütebessim bir çehre ile girizgâh eder, gönlümü akıtırım bu melûl beyaz sayfalara.

Gece ne kadar da zarif bakıyordu bana. Pek masumane, ama acımasız… En sevdiğime, sevdiklerime bu kadar yakında bulunmama rağmen onlardan gurbetteymişim gibi bir hicran esintisi üfürüyor içime. Hazan mevsiminin yorgunluğunu bırakıyor içime. Firak ateşini alevlendiriyor. Peki, vuslatım nerede?
Her yer gece, hep gece… Ben çaresiz ve yalnız kendimi arıyorum bazen kuytu sokaklarda, bazen otobüsün cam kenarında, bazen evimin balkonunda…

O leyl ki karanlığın çökmesiyle ruhumda da şimşekler çaktıran… Fecre kadar dayanamayan bir kalp… Hep arıyorum koyu karanlıkları bu gecelerde. Arıyorum ki unutulayım tamamen bu karanlıklarda, kaybolayım. Ve arıyorum halvete çekileceğim ânı her lahza.

Geceler ki keyif verdiği de olur. Lâkin o keyif Yâr’sız olur mu, çekilir mi hiç? Gönlümün telleri titrerken bu esnada uzun zamandır kulaklarıma aşina olduğum şu mısralar terennüm edip dökülür dudaklarımdan;

Tek hece…

Geceler yapayalnız

Bende...Şehrin karanlık ve ıslak caddelerinde

Yalnızlığımla beraber yürüyorum.

Yalnızlığımı gözyaşlarımla

Gecelerin koyu karanlığında yazdım gülüm

Tüm çaresizliğim ve kimsesizliğimle birlikte

Yinede gülümsüyorum hayataKaranlığa…

Ve koynuna kabre girer gibi girdiğim

Gecelerin sessizliğine…
Kanadı kırık kuş misali gibi sığınıyorum karanlıklara.

Geceler çok karanlık

Tıpkı gözlerin

Ve Yusuf’un düştüğü kuyular gibi…

Esen rüzgârlar yalnızlık şarkılarını fısıldıyor kulaklarıma

Ve bir ses çağırıyor beniKaybolan yıllarıma,
Umutlarıma,
Yarınlarıma…

Hayatıma farklı bir anlam katıyor bana geceler. Gecenin bu feyzi nerden geliyor bilmem. Bak, yine gece oldu. Saat 04.00 ü gösteriyor. Yine gece yazıyorum. Gece ediyorum tefekkür ve tezekkür. Dedim ya gönlüme sadece bu anda geliyor aşk çağlayanından ilhamlar. Zamanın hançeri ruhuma saplansa da, tan yeri ağarsa da bu seher vaktinde, dalgalar karaya vursa da gizlice, duygularım-düşüncelerim zamana bağlı kalsa da gerçekler bu şekilde beliriyor ve beni Sonsuz’a götürüyor. Aşk ikliminde bu zaman diliminde açıyor hazan çiçeklerim, ıslanıyor ve büyüyor.

Bu yazıyı yazarken de geceydi. Ve ruhum bu ıssız gecede ne kadar inlese de sesini duyuramadı. Duyuramadı gönlündeki aşkı, o bir gönüle. Duymadı o, ya da duymak istemedi. Meçhul... Hâlâ bir şeyler söylemek istese de yüreğim, ne çare ki, artık beyhude… Anlatamıyorum ben kendimi. Diner mi bu zamansız akan gözyaşlarım bir gün? Tutkuyla bağlıyım şimdi gecelere. Gecelerin koynuna giriyorum aynı kabre girer gibi. Hüznün en soğuk ânını yaşıyorken ben burdayım, gönlümse geceleyin uzaklarda… Ama Sen…

İlhan KAPLAN

GÜN BATIMI

2008-06-27T08:44:00.056+03:00

Akşam oluyor. Güneş çoktan battı. Şehrin ışıkları göz kırpıyor birbirine. Yağmur taneleri cama vurdukça benim de duygularımın alevlenmesiyle kalemimi oynatmak geliyor içimden.

Cam açık; tatlı ve kuvvetli bir meltem esiyor odanın içine. Öyle ki bana kapıyı açmama dahi izin vermiyor. Sınav mı var yarın? Boş ver. Yazmanın sınavla hiçbir alıp veremediği yok. Yazmak geldi şu ân içimden.

Pencereden şehre bakıyorum da kent ne kadar da duygusal oluyor bu saatte. Dağlar sanki sevgilisine hazırlanıyormuşçasına ışıl ışıl tebessüm ediyor. Yanıp sönen kırmızı ikaz lambaları da görüntüdeki sessizliği bozuyor.

Ağaçlar hışırtıyla O’nu anıyorlar. Tam kötü vakit. Rüzgâr sanki evleri yıkacakmış gibi çok şiddetli esiyor. Aynı şekilde bu aslında cansız gibi görülen rüzgâr da hep O’nu anlatıyor bizlere. Bu şehrin şu vakitteki güzelliğini gördükten sonra bir de çok uzaklarda ışıklar yanıyor. Hem de çok uzaklarda Kutlu Belde’de. Şimdi düşünüyorum da ne kadar güzeldir orası. Tek sebebi de Kâinat Güneşi’nin orada bulunması.

Buradaki havayı soludukça kendimi sanki o güzel beldedeymiş gibi zannediyorum. Dilim düğümlendi, sanki düşüncelerime kilit vurulmuştu. Ne yazacağımı bilemiyorum ama duygu seline de kapılmaktan da kendimi kurtaramıyordum. Bir taraftan rahmet taneleri yeryüzüne düşerken bir taraftan da insanı gerçek vazifesine davet eden güzel bir sedâ.

Gün bitti. Ya biz ne yaptık bu gün için. Düşündük mü hiç? Her insanın hesabına Allah 86400 saniye yatırıyor günde. Ya biz ne yaptık? Bu hesabın karşılığını verdik mi? İnsanlardan ve daha kötüsü diğer hareketli canlılardan da aşağı bir vaziyete düşmüşsek vay halimize. Gönlümün telleri bunları yazadursun…

İlhan KAPLAN

GÜLÜN KOKUSUNU ANLATABİLİR MİSİNİZ?

2008-06-27T08:44:00.055+03:00

Kapatın gözlerinizi. Gece karanlık, gökte yıldızlar ve mehtap… Hava ne sıcak ne soğuk… Yüzümü bir kuş tüyü yumuşaklığında okşayan rüzgâr, yer yer saçlarımı da üfürüyor. Bu gecede bir şey arıyordum. Hayâl… Gerçekleşir mi ki hayâller?

İnsan hayâl ettiği sürece yaşar. Mutlaka hayallerimiz olacaktır. Bazıları para, bazıları eş, bazıları da makam sevdasına kapılmış. En güzeliyse gerçek aşkın aşkına dalmak… Gece sessiz ve arada bir baykuşların ötüşüyle ortamdaki sükût bozuluyor.

Buradaki hayâllerim ne kadar da gerçekleşir orası ayrı bir mevzu. Zihnimin ufuklarındaki hayâlin adı gül mevsiminden olsa gerek. Yalnız ve yalnız bu hayâl ile yatıp kalksam yüreğim ancak inşirah bulur. Bu devirde ilerledikçe ilerliyorum. Görüyorum biraz daha derine indikçe, her yanını güllerin sardığı bir diyâra düşüyorum. Güllerin ortasında hepsinden çok daha güzel ve amberden daha güzel kokan bir gül daha vardı ki diğer güller hep onunla beraber olmak için can atıyorlardı. Bu gülün farklı olduğunu kalbi mühürlenmişler bile anlayabiliyordu. Etrafta zulümden iz kalmamış. Herkes birbirine kurşun yerine gül atıyor. Bu aşk ikliminde herkes hâlinden memnun görünüyor.

Ve bir yağmur yağıyor sonrasında. Güllerin yapraklarında çok güzel buseler meydana geliyor. Bir de burada gökkuşağının tüm renkleri görülebilir bir hava var.
Bu gülistandan hiç ayrılasım gelmese de vakit doluyor. Hayâlim, bu dağ başında üzerime yağan ince yağmur tanelerinin yüzüme dokunmasıyla son buluyor. Gözlerimi açmayı hiç istemiyorum aslında. Ama olmuyor. Bu hayâli o anda o kadar güzel ki tanıyamıyorum. Derûnumda doğan bu duyguyu bulamıyorum. Öyle ki çok derinlerde…

Gülün kokusunu anlatabilir misiniz? Ve duyabilir misiniz ki o enfes kokuyu… Çekebilir misiniz yüreğinizin en kuytu köşelerine kadar... Çekin çekebildiğiniz kadar… Neyse ki benliğimi bir sinir sistemi gibi saran, duygularımı bir ışık yakarak aydınlatan şiirler yetişiyor. Ne de güzel söylüyor şair:

“Ben, seni görmeden sevdim...
Gözlerini gözlerime değdir Efendim, ellerini ellerime...
Sevmeyi senden öğrendim… ilkin!
Sevilmesi gereken her şeyi senden,
Şefkat seninle mana buldu,
Buz çöllerini seninle aştım, ab-ı hayat sundun sıcak ikliminle.
Gözlerini gözlerime değdir, elerini ellerime Efendim!”

Bununla hayâllerime devam edemesem de onu yaşamaya canıma katmaya çalışıyorum. Bu şiir beni alıp götürüyor sevda iklimine. Aşkın Gerçek Anlamı’yla buluşturuyor. “Beni görmeden sevecekler” için kardeşlerim demesi, heyecanımı bin katına çıkarıyor bu hayâl yolculuğunda. Güllerin Sultanıyla buluşmak, onunla hep birlikte olmak herkesin talip olduğu bir şey olsa gerek.

Belki bir daha gelmeyecek bir durumdu bu. Bir anlık gelen bir duygu yani… İyi değerlendirilebildiğinde çok güzel olacağına inanıyorum. Bilmem ben değerlendiremedim sanki…

İlhan KAPLAN

FARKLI BAKIŞ

2008-06-27T08:44:00.054+03:00

Güneş guruba kaymakta yine... Ve ben her zamanki gibi bu güneşin batışındaki muhteşem manzarayı temaşa etmekteyim. O kadar dalmışım ki arkadaşım gelip de söylemse fark etmeyecektim elimdeki çayın soğuduğunu. Ona manzaranın güzelliğinden ve bunun beni ruhumda farklı duygulara sevk ettiğini söyledim. Onun bu söylediklerime kahkaha ile gülmesi biraz beni şaşırttı. Bana bu manzarada hiçbir şeyin olmadığını, sadece turuncu bir gök olduğunu söylemişti.

Ve aradan yıllar geçmesine rağmen ben de aynı duygular devam ederken onda da yine aynı düşünceler vardı. Ben o zaman anlamıştım insanın hoşuna gidecek şeylerin sadece kendisine ait olduğunu. Sadece bir manzara örneği bana bunu göstermişti. Peki, neden böyleydi?

Yüce Yaratıcının insanın içine dercetmiş olduğu bir tılsımdı bu. Bu farklılaşma olmasaydı eğer herkes aynı yazıp, aynı çizseydi dünyada farklı bir şey bulamayacaktık. En basitinden hayat bize çok soğuk, sıradan ve beyhude gelecekti. Hiçbir zaman dilimi aynı değildir ki insanlar da aynı olsun. Her insan kutsal bir mahlûkattır. Bu kutsallığına yakışacak şey de onun envai çeşit şekilde yaşaması, duyması, hissetmesi ve algılamasıdır. Her sesin her soluğun farklı olması her canlının duygu ve düşüncelerinin farklı yansımasıdır. Her insanın nazarı, bu zaviyeden farklıdır. Mesela bir bardak dolusu suya bakan insan ya bardaktaki sanatsal işlemleri görecek, ya bardağın içindeki suyu görecek, ya bardağın arkasındaki nesneleri görecek ve bunlar için de kılıf arayacaktır. Yine bir kediyi düşünürsek, bu kediye bakıp; gözü ne güzel, kulağı ne tatlı, ne güzel patileri var, ne güzel ses çıkarıyor, çok yumuşak diyebiliriz. Bu insandan insana değişir.

Dünyadaki hiçbir insanın parmak izleri bile birbirine benzemezken, insanların aynı olaylar için aynı şeyleri söylemesini düşünmek pek de doğru olmaz zannediyorum ki.

Bu yazılar benim görüşüm. Katılmayabilirsiniz. Yukarıda da bahsettik zaten uzun uzun herkes farklı düşünebilir diye bir konu hakkında.

İlhan KAPLAN

EN KUTSAL İNSAN

2008-06-27T08:44:00.053+03:00

Dünyadaki en aziz varlık kimdir?

Anne. Anne’yi en iyi anlatanlar tabii ki yine annelerini kaybedenlerdir. Onun değerini neden kimse bilmez. Bilmek istemez.

Zor olan nedir? Bir insan sevdiği bir diğer insana sürekli ‘seni seviyorum’ derken annesine ömründe ‘Anneciğim, Seni Çok Seviyorum’ neden demez, diyemez. Biliyorum seni-seviyorum kelimeleri çok tılsımlı anahtar bir kelimedir. Her zaman, her yerde, herkese söylenmez değerini kaybetmemesi için. Ama anne başka değil midir ey can!

Analar asildir. “Kadınlar zayıf ama anneler daima güçlüdür.” Anne yavrusu için neleri göze almaz ki. Canını ver dense hiç beklemeden onu da yavrusu uğruna verir. Bir civcive saldırmak onu yemek isteyen köpeğe korkusuzca olan kuvvetiyle karşı koyan tavuk anaları görmüşsünüzdür. O şefkat kahramanlarının yerini alacak o boşluğu dolduracak hiçbir insan yoktur da olamaz. Anne şefkati bakın nasıl da kendini gösteriyor. Yanlış ve kötü bir hareket yapan çocuğuna kızıp onu döven anne… Bu çocuğun yanlış yapmasını istemediği için ona ‘Şefkat Tokatı’ atmış olan bir anne… Yavrusu çok küçük bir iş için de olsa yanında kalmasını gurbete gitmesine yeğ tutan bir sabır timsali…

Anayı sadece mayıs ayının ikinci pazarında hatırlamak (Anneler günü denilen gün) batılı toplumlara ait bir durum olsa gerek. O toplumda aile sevgisinden mahrumiyet olunca en azından yılda bir günü onlara ayırmaları istenilmiş. Ama bizde bu böyle olmamalı, olmamalıydı. Bizde yüreğinde Allah Sevgisi taşıyan imanlı yürekler anneye itaatin Allah’a itaatle aynı olduğunu bilir. O merhamet abidesine of bile denilmeyeceğini biliriz biz.

Anne dokuz ay bütün zorlukları çekerek bizi karnında taşıması yetmiyormuş gibi bir de seni ölünceye kadar hep arar, sorar seninle ilgilenir sana inayet eder. Ne büyük, ne müthiş bir şeydir bu.

Hani bir söz vardır.
“Anne başa taç imiş, Her derde ilaç imiş, Bir oğul pîr de olsa, Anaya muhtaç imiş”
Muhtacız, anaya her zaman muhtacız. İnsan yetmişine de gelse muhtaçtır anaya. Efendimiz bakın ne diyor:

”Cennet anaların ayakları altındadır.”
“Allah’ın rızası, anne babanın rızasında, gazabı da anne babanın gazabındadır.”

[I]
“Büyük günahların en büyüğü Allah’a ortak koşmak ve anne babaya karşı gelmektir.” [II]

“Kendisiyle en çok ilgilenilmesi, ihtiyaçlarının öncelikle karşılanması ve kendisine yakın olunması gereken kimdir?” diye sorulduğunda Peygamber Efendimiz (s.a.v.), üç kere, “annendir” buyurdu, dördüncüde, “babandır” diye ekledi.[III]

Ayakları öpülesi insanlar onlar. Ayaklarının altından cennet rayihaları duyulur.
Değerini bilmek gerek. Bilemiyorum, bilemiyoruz. Ne yazık ki bir şeyin değerini ancak kaybedince biliyoruz.

Yok arkadaş yok annesiz olmaz. Dünyaları verseler de denk düşmez anneye. Anne her şeydir. Kâh doktor, kâh öğretmen, kâh psikolog, kâh ustabaşı, bakıcı, aşçı, ırgat…

Evet, bu kutsal varlık bizim için ne sıkıntılara katlanmıştı. Tam bir dert ve sıkıntı küpü hep içine aldığı için…

“Ana için derler, sonu yok ıstırabın…
Hep enîndir anada sesi, telin, mızrabın…”

Yürümeyi ilk öğrendiğimizde düşecekken kolumuzdan tutarken, büyüdüğümüzde de manevî olarak hep elimizden önce o tutmuştur. Tamburun başında sabahtan akşama kadar alnından terler akıtarak ekmek yapan anne… Gündüz bir işte çalışıp eve gelince yavrusuna ve eşine bakan ve bir ân dahi gönülsüzlük olmadan her işe koşan anne… Gece ağlayan bebeği için sabahlara kadar ayaklarında uyutmaya çalışan anne…

Bizim küçüklüğümüzde bize onca zorluğa rağmen bakan öf, bıktım, usandım demeden bize hâdim olan bu dertli gönüllere yaşlandığında da bizim bakmamız kati farzdır.

Yüce Allah Kur’ân-ı Kerim’de şöyle buyuruyor:
– Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi, ana babanıza da iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırlarsa kendilerine “of” bile deme, onları azarlama, ikisine de güzel söz söyle. Onları esirgeyerek alçakgönüllülükle üzerlerine kanat ger ve “Rabbim! Küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse, şimdi de sen onlara (öyle) rahmet et.” diye dua et. (İsrâ, 17/23–24)

Bu yazıyı okuduktan sonra inşallah yüreklerimizde bazı kıpırdanmalar olur. O çilekeşi aramak veya eskiden olduğu gibi ona bir mektup yazmak, onun çatlayan kalbini sarmak ne iyi olur öyle değil mi? Ben istiyorum ki anaya babaya kimse asî olmasın, kesinlikle onlara onları azarlayıcı ve kırıcı sözler söylemesin. İtaatte kusur etmesin, yalnızlığını hissettirmesin. Biliyoruz ki ana ve babanın hakkı ne yaparsanız yapın ödenmez. Canınızı verseniz de kurtarmaz. O’nun rızasına giden yol da anne babayı razı etmekten geçer.

O Yetimler Padişahı’nın anasız babasız çektiği çileleri düşünürseniz gerçekten de ne kadar da bu açıdan şanslı olduğumuzu görürüz.

Anne sevgisini almadıkça ve çocuk hastaysa ne kadar tedâvi görse yok… Hiçbir şey ondan iyi devâ gelmez çocuğa. Bir çocuk doğar. Çocuğun zihinsel ve yürüme engelli olduğu söylenir ve sadece bu çocuklar için yapılmış olan özel bakımevlerine gitmesi gerektiği söylenir. Annesi razı olmaz göndermeye. Yanına alır ve o çocuğa öyle bir sabırla bakar ki üç yılın ardından çocukta gözle görülür hızlı bir iyileşme gerçekleşir. Batıda psikologlar daha fazladır. Neden acaba? Anne, anneden iyi bir psikolog mu var. Bakın batıdaki annenin kaderine. Doktorun kendi ağzından:

“ Bir zaman yaşlı bir teyze hastam vardı. Kemikleri kırıktı. Biraz tedavinin ardından birkaç ay sonra iyi oldu. Sonra kızı geldi onu almak için. Ve dedi ki:
–Kocamla konuştuk ve karara vardık. Seni düşkünler evine yazdıracağız. Ben şimdi evde sana bakamam.

Kızı gittikten bir süre sonra hemşireler beni çağırdılar. O iyileşen teyze fenalaşmış ve kalp kriziyle hayata veda etmişti.”

Burada o anayı kemiklerinin kırığı değil, kalp kırığı öldürmüştü.

Şimdi kaldırın ahizeleri ya da açın beyaz sayfaları. Kaleminizle dokunun o kalbinizin tellerine. Yalnız bırakmayın onları. Dinimizin temsilcileri olarak bu dine ihanet etmeyelim. Her ân dualarını isteyelim. Anaların duasının makbul olduğunu söylemeye gerek yoktur sanırım.

Sevgiyle, duayla ve aşkla kalın…

[I] Tirmizî, Birr ve Sıla, 3.
[II] Tirmizî, Birr ve Sıla, 4.
[III] Buharî, Edeb, 2.

İlhan KAPLAN

ÇARESİZLİKTEN ONA

2008-06-27T08:44:00.052+03:00

İnsan acizdir. Acizlikte sonsuzdur. Her şey sınırlıdır. İnsan gözüyle her şeyi göremeyeceği gibi, kulağıyla da bütün sesleri işitemez. Fakirdir insan. Aciz ve çaresizdir. Aynı uçurumdan ayağı kayarak düşmekte olan bir dağcı gibi… Onun artık yere çakılmaktan başka bir sonu yoktur.

İnsan çoğu zaman bu acizliğine aldırış etmeden yaşamını sürdürür. Derler ya çekirge bir sıçrar, iki sıçrar sonunda olan olur. Misalini verdiğim gibi insanda bu dünyada farkında değildir bazı şeylerin (!).Belki de farkında olmak gibi bir niyeti yok. Hiçtir insan. Ben de bir hiçim. Allah demiyor mu ki “sizleri bir damlacık sudan yarattım.” Bu Kudreti Sonsuz’a ne kadar şükretsek azdır.

İnsan mağrurdur. Yani gururlu, kibirli, kendini beğenmiş, -hâşâ- kendini ilâh bile görür. Hiç olduğunun farkındadır ama yine de Yüce Yaratıcı’ya karşı gelmek gibi bir duygu taşıyor içinde. Ne yazık ki bu kısa dünya hayatını bâki sanıp da aldananlara!

Hepiniz biliyorsunuzdur. Hz. Nuh(a.s) yaklaşık 1000 sene yaşadı. Ve yaşadığı yer de küçük, eski, derme çatma bir barakaydı. Ona soruyorlardı.

–Ya Nuh! Niçin böyle yerde yaşıyorsun. Hiç yakışır mı? Sana saraylarda oturmak yakışır.

Bu söz karşısında Hz. Nuh(a.s) çok mütevazı bir şekilde:

–Bu kısa dünya hayatı için (yaşadığı 1000 seneden bahsediyor) değmeyeceği için.
Evet kardeş, hepimiz bir emanetiz burada. Ve bir gölgelikteyiz sadece.

Aciz demiştik insan için. Buna karşı gelmek gibi bir ihtimal yoktur. Olamaz da. Karşı gelenler tarihte de görüldüğü gibi helak olup gitmişlerdir. Nemrut ölmemek için kendini saraya kapatıyor ve bütün girişleri sımsıkı sarıyor. Küçük başka aciz bir varlık olan sinek Nemrut’un burnundan içeri girip ölümüne vesile oluyor. Firavun’un Kızıldeniz’de yaşadığı ve İtalya’nın Pompei kentinde yaşanan ibret vereci olayları anlatmaya gerek yoktur sanırım.

Acizlikte yapabileceğimiz bir şey yok. İman yeterlidir ilk etapta. İmanla tevhid bilincine ulaşacaktır insan. Sonra teslim olacak ve bununla da güvenecek O’na. O’na yürekten bağlandıktan sonra ne gam duyar, ne keder…

Yeni doğan bir bebeğin hemen annesinin memelerine yapışmasını neyle açıklayabileceksiniz. Arıların peteklerini altıgen şeklinde yapması kimin eseri sanıyorsunuz ki! Bu kâinatı kusursuz bir şekilde işleten güç insana bakamayacak değildir ya. Öyleyse hep O’na açmalıyız derdimizi. Bizi bir O anlar. Bu zayıf, güçsüz bedenlerimize feri yalnızca O verebilir.

Arkadaş sen de bu çarkta geri kalma. Nasıl ki çarkın bir dişlisi işlemezse intizam bozulur. Sen ve senin yetiştireceğin nesil de bozulmamalı. İçinde buram buram sevda kokan insanlar olmalı gerçek sevdayı arayan. Çünkü her şeyin özünde yalnız O var.

İlhan KAPLAN

YAĞMURA HASRET

2008-06-27T08:44:00.051+03:00

Ne güzel yağıyor yağmur. Soylu bir prenses edasıyla toprağa zayıf zayıf düşmekte. Temizliyor caddeleri, sokakları… Yağmur duygusaldır, alıngandır. Her zaman düşmez yeryüzüne.

Duygusaldır yağmur. Birbirini seven eşler neden yağmur altında dolaşırlar ya da bir şemsiyenin altına sığınırlar. Suya ve soğuğa aldırış etmeden… Yine birçok güzel şiirin içinde de yağmur doğrudan ya da dolaylı bir şekilde kendini gösterir. “Yağmur toprağa düşer, kavuşmak bana…” diyen Eşref Ziya’da, “Yağmur, üzerine düşen bir taş da ben olsaydım.” diyen Nurullah Genç de hep yağmurdan bahsetmişler.

“Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım
Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım
Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım
Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım
Senin için görülen bir düş de ben olsaydım
Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım
Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım
Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım
Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım
Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın
Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım”

Yağmur damlacıklarının cama yapışması, dallardaki birkaç damlanın birleşip yere düşmesi, ağaçların yapraklarına taht kurması onun alışageldik güzellikleridir. Yağmurla yeniden dirilir tabiat. Tüm bitkiler ve hayvanlar can bulur yeniden. Yağmur temizler her şeyi. Üzerindeki ölü toprağını atar bütün canlılar. Yüreğimizi alıp götürür başka iklimlere. Kısaca her şey neşvünema bulur.

Yağmur sonrası da ayrı bir güzellik vardır. ‘Bir yağmur sonrası gurbetinde akşam ezgisi ne de güzel söylenmiş. İnsanın kendisini sorguya çekeceği ikinci bir diriliş vaktidir bu vakit. Durgun su birikintilerinin üzerinde, utangaç bir nazar yapan güneşin yanında, keşfedilmesi güç duygular yaprakların üzerindeki her katre bize O’dan gelen güzellikleri gösteriyor. Vay be dedirtiyor. Ne güzel yaratmışsın diyoruz. Dudaklarımızdan hafif bir terennüm... Damlaların suyun üzerine düşerken çıkardıkları ses, nazlı nazlı bizi seyreden güneşin gurubtaki bu turuncu rengi insanı mest etmeye yeterli.

Akşam oluyor. Hani demiştik ya Bir yağmur sonrası gurbetinde akşam… Akşam sefâsı da öyle güzel olur bu ânda. Baykuşların ötüşleri salar her yanı, toprağın enfes kokusu sizi alır götürür gerçek kimliğinize. “Hasretiz bu âna” deriz hepimiz.
Bu sanâtın bu kadar güzel ve kusursuzca yapılması, bize tek bir şeyi gösteriyordu. Her şeyi yoktan var edeni… O’nun bize bahşettiği bütün güzellikler ne kadar da muhteşem. Bir borç vardı ortada. Yapmamız gerekenler, yapılması gerekenler… O diyordu bize ”Gördüklerinizin daha güzeli var burada.”

Gerçek kimliğimize diyorum, çünkü insanın asıl vatanında olanların ayinesidir burada gördükleri güzellikler. Öyleyse biz tefekkür soluklarını her ân çekmeliyiz. Biraz sabır ve biraz ümitli bu iş olacak demeliyiz. Bizden istediklerini yerine getirsek ne olur acaba. Ne olur O’na dayayın kendinizi. Hakiki mutluluğa ermek için…

“Dışarıda yağmur içerde sevda
Yağmur toprağa düşer, kavuşmak bana…”

İlhan KAPLAN

BANA DA GURBET DÜŞTÜ

2008-06-27T08:44:00.050+03:00

Karşımda bana göz kırpan dağlardaki ışıklar, sanki yüreğimdeki pür heyecan memlekete dönüş hasretini yansıtıyor. Gurbet elde geçmiyor akşamlar. Hele bir de insanın yanında dertleşip konuşabileceği kimse yoksa… Bir ara şimşekler çakıyor ufukta, camı açtığımda yumuşak bir rüzgâr odama davetsiz misafir oluyordu. Ama bu tatlılık içimdeki gurbet acısını, yaramı, dindirmiyor.

Zor değildi aslında. İnsan yalnız da değil ki! Yalnızlık sadece Allah’a mahsus değil miydi? Öyleyse ne diye sıkıntı yapıyorum. O varsa her şey vardır. O bana benden daha yakın.

Tam üç ay oldu memleketten ayrı kalalı. Ama bu üç ay hiç gibi geldi bana. Belki ben gurbette değildim. Bu sebeple de olabilir. Yurt içinde de gurbet mi olurmuş. Dilini biliyoruz, rengini biliyoruz, kültürlerimiz aynı hiç olmazsa. Ya yurt dışındakilere ne demeli. Onlara boşuna mı ‘gurbetçiler’ denilmiş.

Gurbet kök yapısı itibariyle gariplikten gelmiştir. Aynı ﮚﺮﺒ köklerinden oluşmuşlardır. Garip olmak, gurbette olmak. Evet, gurbette insan gariptir bir nevi.

Mevlâna’nın insana ney benzetmesi yaparak bu dünyada insanın bir gurbette olduğundan bahsetmiştir.

Nerden geldiysek bilmiyorum bu ek-kök meselesine. Bir gurbet akşamında bu satırlarda ne vardı ki? Vatan aşkı yanar gönlümde nerede olursam olayım. Bu vatan cennet asa bir vatandır bu dünyada.

Yorgunluk ve uykusuzluğuma aldırış etmeden yazmak istiyorum. İçimi dökmek bu sayfaya…

Gurbet yolları bir gün bitecek, ama ne zaman? Bu yollar beni anamdan, babamdan ve sevdiğim insanlardan ayırdı. Hani diyor ya Ertuğrul Erkişi bir ezgisinde:

“Aman gurbet n’olur üç gün ara ver
Al selamın götür aziz dosta ver
Üç günden fazlası zulüm gurbetin
Bir adım ötesi ölüm gurbetin”

Bakalım bu vuslat zamanı ne zaman olacak? Ne zaman yıkılacak gurbet yolları? Hakiki gurbet yurt dışında olanların yaşadığı gurbettir. Gurbette garip kalmak… Bir de gurbet ellerde kimsesiz ölmek… Ne zor değil mi?

İlhan KAPLAN

ARABA SEVDASI

2008-06-27T08:44:00.049+03:00

Hepimizin de bildiği gibi Recaizâde Mahmut Ekrem’in bu ismi taşıyan bir roman eseri var. Burada ondan bahsedecek de değilim. Bu benim araba sevdam.

Araba sevdası denince ne anlıyoruz. Belli bir marka arabayı sevmek, hoşlanmak ya da onunla vakit geçirmek mi? Belki öyledir. Ama benim sevdam yani araba sevdam arabayı sürmeye yönelik. Araba olsun da… Marka fark etmez gibilerinden. Ha bir Hacı Murat, ha Ferrari –ki bunları hiç sürmemiş olsam da- olmuş. Marka belli bir noktadan sonra geliyor. Yani bir Toros sürmekle Chervolet sürmek bir değil benim için. Aralarındaki fark dağlar kadar…

Erkeklere has bir özellik yani erkeğin fıtratında olan bir özelliktir araba kullanmak. Bu da bir şeye sahip olma, o şeyin başı olma hevesinden geliyor olsa gerek. Erkek ister ki gemide kaptan olmak… Uçakta pilot olmak… Sınıfta öğretmen, okulda müdür olmak… Sürekli yöneten olmak ister erkek. Araba sürmek de buradan geliyor diye düşünüyorum. O araca hâkim olmak, ilerletmek…

Küçük daha beş yaşına bile girmemiş çocukların birçoğunda oyuncak araba vardır. Bu heves daha o yaşlarda çıkıyor erkeklerde. Hiçbir bayan gördünüz mü sürekli araba oynayan, bilgisayarda araba yarışı yapan? Yine F1’de veya diğer motor yarışlarında da ben şu güne kadar bayan pilot görmedim. Ben de küçükken hatırlıyorum, köydeyken oyuncak arabamız olmadığı için kumların üzerinde şekilli güzel taşları araba diye çok sürmüşümdür.

Ben de bu küçük çocuklar gibi olmasa da içimde tüten bu hevesi kırmak istedim geçenlerde. Sadece araba kullanmak olsun diye gazetede gördüğüm “Yeni çıkan arabalar için test sürüşüne bekliyoruz.” İlânlarına kulak verdim. İçimde hemen gitmek iştiyakı doğdu. Merkezden biraz uzak da olsa gitmeliydim o markanın plazasına. Hiç kullanmasam da otomatik vites, içimdeki araba sevdası hafiften titreyen ellerime aldırış etmeden kontağı çalıştırmama yetti. Sonra başka bir gün başka bir marka araç… Bu sefer de hiç sürmediğim 4x4 bir jeep. Ama artık alışmıştım arabalara. Bu sefer de E5’te sürecektim.

Arabaya bindikten sonra hâkimiyet akıldan gidiyor, tamamen duygusal davranıyorum. Hızlı gitmek! Ne olacaktı ki hızlı gidince. Sadece tedbirsizlikten trafik kazasına sebep olacaktım.

Allah’ın erkeklere verdiği bu özelliği görmek ne güzel! Şimdi daha tedbirli olmak gerekiyor araba kullanırken. Hafizanallah yoksa bir felakete sebebiyet verilebilir dikkatsizlik sonucu. Hem kendini hem de başka masumları yakabilir bu kaza.
Hâsılı araba kullanmak çok güzel bir duygu erkekler açısından. Bu güzelliği yerinde, tadını kaçırmadan yaşamak gerekir. Sürat yapmak elimize bir şey kazandırmayacak. Beş dakika önce gidince para ödülü de vermiyorlar. Geride yetim bırakmaktan başka, mutsuz, huzursuz yüzlerden başka bir şey kalmaz. Sadece kendi başımızı yaksak neyse, birde birçok kişinin hakkına girmek vardır. Son olarak bir ağabeyimin şu sözleriyle yazımı noktalayayım:

“Ölüme hızla gitmeyin.”

[*]
“Gözyaşı trafikten hızlı akar.”

[*] Özkan DURMAZ, 2006 trafik haftasında slogan yarışmasında birinci olmuştur.

İlhan KAPLAN

ACININ EMÂRESİ

2008-02-29T14:15:00.002+02:00

Düştüm bir reh-i sevdaya karlı bir gecede
Fevvareden çıkan bir âb gibi üzerime gelen kar
Bedenime değil de yüreğime çarpıyordu güyâ
Soğuk sevdamın soğuk gecesinde ben
Üşüyordu bedenim yanıyordu yüreğim şûle şûle
Garip bir tezatlık içinde
Dolduramıyordu senin yokluğunu hiçbir heves

Kulağımda bir sevda ezgisi
Ve gözlerim karanlık yollarda
Çıktım buruk kalbim solgun bir nazarla
Sensizliğin sessiz bir gecesinde Hendek’ten
Gurbetin en acı iğnesini yedim şimdi
Ne isyan etti sana gönlüm ne de nisyan seni
Hasretle yandı sensiz hep leyl ü nehâr

Billûr billûr akan kar taneleri camdan ve candan
Sanki gözlerde revân olmuş bir renksiz gözyaşı
Yolun bittiği yerdeyim şimdi
Sensiz geçen bu soğuk bilmez gecede
Zemheri bir kışa hazır gönlüm bu gecenin seherinde
İkliminin sıcaklığının hayâli ile yeniden
Yüreğimdeki bu ah-u sevdaya rağmen

Yanar bu gönlüm şimdi nâlân
Kar tanesinin suya düşmesi gibi
Hâlâ seni bekler ve sûzan
Vuslata aç kalmış bu bitap yüreğim
Sonsuza uzayan bu karanlık gecede
Nihâl bir tebessümüne hasret
Gel daha fazla bekletme ne olur!

İlhan KAPLAN

29.01.2008 Karlı bir gecede Hendek’ten Adapazarı’na...